kalê hamid û pîra gozê

Serê sibê ye…

Esker digirin ser gund, diajon ser mala kalê Hamid û êrîşî hundirê xênî dikin.

-Rabe! Rabe! Rabe!

Kalê Hamid ji nişka ve vediciniqe û lihêfê ji ser serê xwe dide alî ku eskerekî qûncilikî lûla tivingê xistîye zikê wî.

Kalê Hamid mîna kîvroşkê ku tu ronîya lampê bide ser, her du çav mîna du tasan jihevçûyî sar disekine.

Kalê Hamid ji nav nivînan radibe, esker her du destên wî ji paş ve kelepçe dikin û berê wî didin derve. Berî kalê Hamid hilkişe dawîya cemsê di ser stuyê xwe re dizîvire li pîra Gozê dinere.

Pîra Gozê jî li devê derî her du destên xwe kirine newqa xwe û wek ku ne mêrê wê qesasê bavê wê di nav destê esker de ye qup sekinîye û bi haweyekê bêxem li çûna mêrê xwe dinere.

Kalê Hamid dibêje:

-Erê Gozê, erê. Ne sûcê te ye. Bila her şev min di te nîyha, min tîna hundirê te bişkenanda, qey te yê jî li pey min çend niqut hêsir biniqutanda û li xwe xista, kirasê xwe biçiranda. Îja tu jî heq î, mêrkê min bênamûs bûye, teres bûye, hew dikare serî rake, mixabin.

şofêr û jinên wî yên pêgirtî

Felît şofêr e, şofêrê tirê ye.

Ji Stenbêlê bar bar dike dibe li Kurdistanê datîne. 

Her weha mêrê du jinan e, Felît.

Ji deh rojan carekê rêya wî bi malê dikeve, wekî din her li ser rêyan e, rebeno. 

Çi cara rêya wî bi malê dikeve du rojan li malê dimîne; 

şevekê dikeve himbêza jina xwe ya biçûk, şevekê jî dikeve himbêza jina xwe ya mezin û difîkîne; 

him enerjîyê li xwe bar dike, him enerjîyê li wan bar dike û dîsa lê dixe, geh berî li Stenbolê ye geh berî li Kurdistanê…

Rojekê ji rojan dîsa li malê ye, lê ka ji ber çi ye nizanim, jin ji wî dilgiran in, nehnehîyan dikin.

Li rebeno jî rabûye, li dîwêr bixe wê dîwêr qul bike.

Ji jina biçûk re şinekîya dike, li dora wê dihere û tê, jina biçûk xwe nade ber, difitile ser jina mezin, ji jina mezin re şinekîyan dike, li dora wê dihere û tê, ew jî guh nadê, jê direve. 

Felît hêrs û aciz dibe, radibe ser xwe, çakêtê xwe li xwe dike û di derî re derdikeve, dihere li tirê siwar tê. 

Berî dîreksîyon bi hêla Stenbêlê ve bişikîne û pê li xazê bike, hêdîka paca xwe dadixe jêr, serê xwe di pacê re derdixe û li hêla jinên xwe dinere, dibêje: 

-Ê de va ye ez ê herim Stenbolê. Li ser rê heya ez bigihêjim Stenbolê ez ê di deh jinan nim, lê ka îja kî yê di we ne, hi ii?

Û pê li xazê dike, dîreksîyon diqurifîne û dihere.