Ruhê Amedê mirîye; di devê amedîyan de kurdî wek karekterekî karîkatur xuya dike;
jixwe kes li xwe danîne bi kurdî bipeyive, mixabin ên dipeyivin jî bi ser hevîrtirş û genetîka kurdî de dimîzin.
De îja tew ku dema ew pîrên peloxî yên temenê wan bi ser heftê ketîye ku bi wê tirkîya xwe ya entîke ya qirixan dipeyivin, ew cin û pîrebok û hût û dêw û şevreşkên derdora Zerzevanê bi hawîrdor êrişî min dikin;
kazekaza min digihêje ezmanê heftan, lê ji ber ku kazekaza min jî bi kurdîya kurmancîyê ye, Xwedayê her neteweyê lê ne Xwedayê min wek her car ji min fêhm nake bê ka ez çi dixwazim, loma jî ji wê koşka xwe ya bêserî û bêbinî ranabe di gazî û hewara min de nayê.
Na na…
Gundekî omerîyan, gundekî surguçîyan, gundekî erbanîyan, gundekî mahfelîtî an şêbîyan paytextîya Kurdistanê heq dike, lê mixabin Amedê heq nake.
Gotina Dawî
Bila dilê hevalên amedî nemîne lê şewba mirinê li seranserê bajêr belav bûye, hêvî dikim xwe negihîne navçeyan jî.
Axir…
