amedspor

Amedspor, tifaqa kurdan çêdike yan girseya apoyî ya ku qels û lawaz bûye ji nû ve xurt dike?

Bi min, xala duyem ne dûrî aqilan e, lew girseya ku piştgirî û destekê dide Amedsporê dûvikê îdeolojîya apoyî û DEMê ye. Û jixwe derd û armanca vê zîhnîyetê jî tenê entegrasyon e.

Ma hewce dike ez rabim ji we re qala entegrasyonê bikim û vê entegrasyonê ji nû ve veçîrikînim?

Na, lê ji bo xaltîka min Gulê, emojna min Eyşê û xalê min Hemdila û apê min Soro jî fêhm bikin (mixabin ew bi qasî Seadetê polîtîze nebûne) divê ez li ser entegrasyonê jî du sê gotinên qelew bikim ango bibêjim.

Entegrasyon, yanî xwe ji bîr bike, bibe yekî din.

Yan jî, gora xwe vacî têxe pê…

De îja…

Ne serxwebûnê dixwazin, ne xweserîyê dixwazin, ne jî federasyon an tiştekî dinê dixwazin, tenê wîrewîr û qarewar e.

Hin heval dibêjin, “Ma ne baş e ku ew girse li wan qad û kolanan, li wan stadyûm û turubunan stranên kurdî dibêjin?”

Weleh heger derdê me stran bin, li dawetan têra xwe stranan distirên.

Erê, carinan di ber re “Erîk Dali” jî bi guhên me ve radipelike, lê bi piranî stran bi kurdî ne û li ber wan stranan têra xwe em bi xwe xweş tînin.

Ya din jî…

Amedspor ne Barselona ye û em jî ne katalon in. 

Katalonya di nav sînorên Îspanyayê de welatekî xweser e, ne xwelîser e. 

Ji bo em bibin alîgir û piştevanên Amedsporê, pêwist e ewil em kurd bibin katalonî û wek katalonan bibin xwedîyê statuyekê. 

Piştî wek katalonan em jî bûn xwedîyê statuyekê, em ê jî reng û alayên xwe li xwe bipêçin û bi zimanê xwe, bi cil û bergên xwe, bi çek û kincên xwe li qad û kolan û turubunan piştgirî û destekê bidin Amedsporê; 

jixwe wê çaxê jî Amedspor ê mecbûr bimîne mîna Barselonayê tev bigere.

Dewlet ji hêlekê ve Amedsporê wek amûreke entegrasyonê bi kar tîne, rêxistin/partî ji hêlekê ve hewl dide bi Amedsporê kurdan manûpule bike û li ser pişta Amedsporê kurdan bixapîne.

Her weha Amedspor derîyê rantê ye jî. Hin kesên gemarî xwe bi Amedsporê dişon. Û hin kes jî bi dîplomasî û lobîyan xwe de kadraja populîzmê de dinepixînin, li pey statuyekê ne ku bi wê statuyê xwe li ber dilê rêvebirên dewletê şêrîn bikin.

Axir…

Bi kin û kurdîya kurmancî, dewlet jî, rêxistin/partî jî ji heman tiştî ango ji entegrasyonê re xizmetê dikin.

Gelo Amedspor dikare têkeve bin kontrola kurdên resen/hur ên serxwebûnxwaz?

Ne bawer im.

Ne bawer im, lew dewletê ji bo vê projeyê pir pere xerc kiriye û dike; 

dewlet ê zû bi zû nehêle kes bi sî û starê Amedsporê bikeve. 

Xweş govend e!

Her weha ne jî rêxistin/partî Amedsporê bi destê kesên muxalîf ve berdide. 

Û jixwe kurd jî hînî xwexapandinê bûne û ew xwexapandin jî ji wan re nîvkonforekê çêdike.

Nîvkonfor?

Xewa xweş û nerm a berî mirinê…

Û hin ciwanik û ciwamêr jî dibêjin, 

“Bi xêra maça Galatasaray û Amedsporê gelek kurdên di xew de şîyar bûn.”

Ji qewla Salihbezoyê Eyarfiroş, “Weyy Tîtt!”

Yanî berî vê maçê kurdan tirk û zîhnîyeta tirkan nas nedikir, bi xêra vê maçê verişîyan, ew faşîzma wan eşkere bû.

Ka aqil!

Wek hemû tîmên dinê, Galatasaray jî tîmek ji tîmên Tirkîyeyê ye. Di nav alîgirên vê tîmê de kurd jî hene, tirk jî hene, faşîst û nijadperest jî hene, demokrat û lîberal jî hene, sosyalîst û dîndar jî hene, homoseksuel û lezbîyen û feminîst jî hene. Yanî rengên wê bûn sor û zer nayê wê wateyê ku alîgirên wê yên faşîst ê nezûrin!

Yanî di binhişê xwe de hûn dibêjin Abdullah Ocalan û pirê kurdan ji Galatasarayê hez dikir, loma jî ne hewce bû reaksîyonên weha biqewimîyana!

La hewle wela!

Lê ez ditirsim li ser pişta Amedsporê pevçûneke qirêj dest pê bike, ji ber ku nêçîr di rewşên aloz û awarte de dibe. Û ji zû de ye nêçîr sekinîye.

Haa!..

Amedspor…

Dîplomasî…

Lobî…

Danasîn…

Guh medinê. Ewrûpî ji romantîzmê hez dikin. Bi halanhildana wan û bi gotinên wan ên romantîk nexapin.

Di şerê Îşîdê de bi hezaran kurd hatin kuştin; bi hezaran kurd ji mal û malbat û welatê xwe dûr ketin. Bi mehan bîyanîyan li ser kurdan agir bi herîyê xist, li her derê qal û behsa wan bû.

Êêê! Dû re çi bû?

Hîç!

Tifaqa kurdan ne bi Amedsporê ye, bi şîyarbûnê ye, lê ji bo meriv şîyar bibe jî divê meriv bixwîne, lê bikole, bipirse û xwe nas bike, bibe xwe. 

Tifaq ji qenc û xeraban çênabe. Tifaq ji kurd û nekurdan çênabe. 

Jixwe çi hatîye serê me kurdan ji ber vê şolîbûnê hatîye serê me.

Heta tav nede qûnan û qenc û xerab ji hevdu cîhê nebin, qala tifaqê nekin.

Axir…

Gotina Dawî

Bi zimanê dagirkerên xwe, bi zîhnîyeta dagirkerên xwe tenê meriv dibe kopîyayeke wan a genî.

ji civata me

Mele xemgîn e, keçika wî nexweş e û rewşa wî ya aborî jî têrê nake ku keçika xwe bibe tedawî bike.

Ji mecbûrî weeza xwe ya wê rojê ji bo keçoka xwe dike. Bi dengekî şermok ji cimhetê re daxwaza destek û piştgirîyê dike.

Axir…

Cimhet radibe li pey mele nimêja xwe dike, nimêj diqede û hêdî hêdî cimhet belav dibe, lê kes destê xwe navêje bêrîka xwe.

Mele radibe derdikeve derve, serê xwe bera ber xwe dide û him dimeşe him jî diponije. 

Piştî kêlîyekê dimeşe, li ser kolanê rastî ciwamêrekî tê ku ew ciwamêr ne ji cimheta wî ye, kesekî serxweş e. 

Serxweş lê dinere mele pir xemgîn e. Dibêje, “Seyda, xêr e, çima tu xemgîn î?”

Seyda çîroka keçika xwe û daxwaza alîkarîyê ya ji cimheta xwe ji serxweş re ta bi derzîyê ve dike.

Serxweş dibêje, “Ka bise, ez ê bêm…” û serxweş xwe li derîyê meyxaneyê digire û derbasî hêla hundir dibe. Bi dengekî bilind ku bigihîne her kesî dibêje, “Gelî ciwamêran, keçika seyda nexweş e û rewşa seyda ya ku wê bibe tedawî bike tune ye. Ji kerema xwe re her ji kê çi qedîya, alîkarîyê dixwazim.”

Hinekan 5 dan, hinekan 10 dan, hinekan 20…

Di nava çar pênc deqeyan de têra xwe pere kom bû. Serxweş rahişt wan pereyan û bir da mele. Ku mele çav li wan pereyan ket, ji kêfan hew dizanîbê wê bibêje çi. 

Serxweş dibêje, “Bes e?”

Mele dijmêre ku zêde ye jî. Dibêje, “Erê, bes e û zêde ye jî. Mala te û wan ava be.”

Ka çend roj an çend hefte desrbas dibe, rojekê dîsa serxweş û mele li hevdu rast tên. Piştî pirsîna hal û ehwalên hev serxweş bi rûyekî biken ji mele re dibêje, “Seyda, min biryar da ez ê tobe bikim bêm ser rêya rast.”

Mele dibêje, “Na heyran, na. Tobe mobe neke û dev ji rêya xwe bernede…”

Havîn e, her kes li ser xanîyan radikevin. Wek îro apartman, sîte mîte tune bûn wî zemanî.

Tarî dikeve erdê. Cimhayê dîn şîva xwe dixwe û bi selemê ve radipelike derdikeve ser xênî. 

Xanîyê wî û yê Sta bî jî bi hev ve ne. Stê berî wî derketîye ser xênî, xwe di nav nivînên xwe de vezelandîye.

Cimhayê dîn mîna gundorekî ji wan gundorên ser xanîyan xwe gindir dike û dihere xwe bi qûna Sta bî ve dizeliqîne.

Sta bî vediciniqe, çeng dibe ser xwe ku Cimhayê dîn xwe bi qûna wê ve girtîye.

Dibêje, “Pepû reben! Te xêr e, Cimha?”

Cimhayê dîn dibêje, “Weleh ez bi ber bayê xerbî ketim û gindirîm vir.”

Sta bî dibêje, “Weleh ev ne hawê bayê xerbî ye, wek ku tu bi ber bayê kîrê xwe ve ketîye, dîno!”

Gotina Dawî

Serxweşî ji ûjdannexweşîyê çêtir e…

birhanê şêxê û bariş û çozum surecî

Birhanê Şêxê jî bi çar çav û çar guhan li benda pêvajoya aştî û çareserîyê ye ku kurdên bê dewlet û tirkên xwedî dewlet jê re dibêjin, “Bariş ve Çozum Surecî”

Erê, wek gelek kesan…

Birhanê Şêxê jî ji ber kêmbûna şênîyên welêt ku êdî kes hew tê li bexçeyê wî rûdine gilî û gazinan dike.

Ez hêdî hêdî ber bi wî ve meşîyam. Çawa çav li min ket, destê xwe ber bi bexçeyê ku tenê du sê kes rûniştibûn ve bilind kir û got:

-Hêvî dikim rojekê berî rojekê ew proje ji alîyê reîsîcumhûrê me ve bê îmzekirin û derî û pace û şibakeyên hefs û zindanan vebin û kes di hundiran de nemîne.

Min jî got qey zar marên wî anku nas masên wî girtî ne loma weha ji kezeba şewitî dixwaze û dua dike.

Min got:

-Xêr e, Birhan? Wa ye çavê te jî li derîyan e. Wek ku tu li hêvîya hinekan î!

Serê xwe kil kir û keserek ji kûrahîya kezebê kişand, got:

-Xalê Devliken, kes di bajêr de nemaye. Heta êvarî em bera pinpinîkan didin. Bi zorê yomya me derdikeve. Bi xêra bariş û çozum surecî belkî ew hevalên girtî azad bibin û bên li bexçe rûnin, qedehek dudu çay vexwin û bi xêra wan em jî çend quriş pere qezenc bikin, yan na bi vê xezebê berdewam bike, li malê zarok ê ji birçîna kîrê hev bimêjin.

Piştî gotina xwe qedand neqedand, min jî serê xwe bilind kir, çavê xwe li bexçe gerand. Bira jî ji du sê kesan pê ve kes tune bû.

Min got:

-Erê bi Xwedê, li ser meselê, anuha Mûrad Qereyilan li ser maseyekê, Mistefa Qeresû li ser maseyekê û Dûran Qalqan jî li ser maseyekê rûnin û li dora her yekî 15-20 zilam bicivin, bi telaq tu yê heta êvarî di ca pereyan nî.

Serê simbêlên xwe di nav lêva xwe ya jêr de kurisand, got:

-Na bi telaq. Ez ê bêtir bixesirim. Ew elimîne jîyana komînal û belaş, kes ê destê xwe neavêje bêrîka xwe û tu kîrê lawê xwe nedin min.

Min got:

-Yanî tu dibêjî ez di bariş û çozum surecîyê nim?

Sekinî, awirek da min, got:

-Ez ne zarok im, haa! Ez ne ew zilam im ku doz û dahweya xwe bi du qedeh çayê bifiroşim, xalê Devliken.

heqîyê şêbî

Piştî nîvro ye. Heqî di derî re ket hundir- ku tu wergerînî zimanekî din dikarin şaş jî fêhm bikin û bibêjin gelo li cem kurmancên kurd qey di pace û şibakeyan re jî dikevin hundir- lê jixwe her zimanek xwedan mentiqek e û heger meriv li ser kokê şax nedabe ango şên û mezin nebûbe, carinan meriv be xwe û hebûna xwe re jî dikeve şikê.

Axir…

Erê, li gorî mentiqa kurmancîya kurmancên kurd Heqî, Heqîyê Şêbî di derî re ket hundir. Hingî vexwaribû, hêleke devê wî xwar bûbû. Bi zorê li ser nigan diedilî, got:

-Xoce! roja ku min tu nas kirî min texmîn kir tu mêrekî ne xerab î û tu mêrekî bi sed mêrî yî.

Min got:

-Te çawa texmîn kir ez mêrekî ne xerab im?

Got:

-Tu dewrimcî yî, xoce.

Min got:

-Kuro Heqî, xeber meberan ji min re nede, haa! Ez bi tirkî nizanim. Îja dewrimcî çi ye?

Got:

-Xoce, dewrimcî dewrimcî, yanî şoreşger, loo!

Min got:

-Himm! Lê ez ne ew im jî, haa! Ez kurdperest im.

Sekinî. Bi destê min girt, ber bi xwe ve bir û bi hêla devê xwe yê xwar bişirî, nîvkenek ji nav lêvên wî pengizî.

Got:

-Xoce, tew ew hîn jî çêtir e.

Min got:

-Waa!

Got:

-Erê, bi gora ca min.

Min got:

-Ruhê ca te şad be, lê ma qey dewrimcî giş baş in?

Got:

-Xoce, ji sedî dudu xerab derdikevin, lê ew jî normal e. Divê gazin tune be. 

Min got:

-Çima?

Got:

-Rehmetîya ca min digot, “Goş û dar li hev nakin.” Te dî hin ji wan ji ber wê lêdan û êşkenceyê teslîm dibin, loma.

Û hêdîka daqûlî erdê bû, rahişt kîsikê xwe yê reş ê naylon ku qutîkek dudu votka di binî de û wek çawa di derî re ketibû hundir werê jî di derî re derket û çû.

bi zimanê min çend rexne li ser pirtûkeke ne bi zimanê min

Ez Devliken im, lê carinan dibim Kelogirî, rişma mejî dixim destê xwe û bi hêrs dibezînim, bêmentiqîyek li ku be, rişmê bi wir ve xwar dikim û dilezînim.

Erê, pirê caran ji ber zimantûjîya min rexneyan li min digirin û xwe ji min aciz dikin, lê tûjbûna zimanê min ji şêrînîya welatperwerîya min tê, wê nizanin.

Çend roj berê li ser medyaya sosyal li danasîna pirtûka Mustafa Aydogan a bi navê “Dîle Daîr” rast hatim û min xwe negirt, çep û rast ango çeporasto min çend gotinên qut û gilover li ser kirin, lê…

Mustafa Aydogan ne tenê nivîskar an zimannasek e, her weha rewşenbîr û entelektuelekî welatê min e; 

bêguman em ji eşîrekê ne jî û dostanîya me ji bav û kalan e.

Bi gotineke din: 

Em çêlkewên hêlînekê ne.

Dema ez çav li danasîna wê pirtûkê ketim, min guh neda mesele û naverok û mijara wê, zimanê pirtûkê ez eciz kirim û min xwe negirt, bi hêla xwe ya kelogirî min rexne lê girt:

“Çima ne bi kurdî, lê bi zimanê tirkî ango bi zimanê dagirkerên xwe?”

Bêguman wî bi xwe jî pîvaye, wezinandîye û hesabê tiştinan, kesinan kirîye û ev rê, rêbaz ango metod hilbijartîye/tercîh kirîye, 

lê wek ku min di serî de jî gotîye, Mustafa Aydogan ne tenê nivîskarek an zimannasek e,

her weha nasnameyeke wî ya rewşenbîrî jî heye û rewşenbîr jî li ser navê civaka xwe, li ser navê neteweya xwe xwedan berpirsîyar in. 

Loma jî, meriv hêvîya sekn û helwesteke hişk û xurt ji wan dike.

Ez dizanim çi derdê Mustafa Aydogan heye. 

Diêşe û dixwaze biêşîne jî, lê gelo rê, rêbaz rast e? 

Kesên ku berê topa xwe dide wan dê fêhm bikin?

Ne bawer im, ne bawer im, ji ber ku ez malê xwe nas dikim.

Mustafa Aydogan berê topa xwe daye kurdên ku ji koka xwe dûr ketine ku em ji wan re dibêjin kurdên bi eslê xwe kurd ango kurdên “kurdkokenlî”.

Lê gelo xema kurdkokenlîyan e? 

Yan jî peyv û gotinên me dê bandorê li wan bike û pozê wan bişewitîne?

Dîsa ne bawer im, lew ew kurdkokenlîyên ku poz û şewat êdî dûrî hev in dê tu carî terka wê konforê nekin. Dê tu carî berê xwe nedin Êşistanê û xwe neêşînin.

Piştî rexneya min Mustefa Aydogan telefonî min kir, em peyivîn; ew jî li welêt bû, ez jî…

Li Daktîlo Kafeyê em rûniştin û wek du erbanîyên çîyayî me enîya xwe da hev û di bin wê atmosfera kafeyê ku bêhna entelektuelîyeke xav jê difûrîya em ketin nêçîra peyvên kurmancîyê. 

Ji zû de ye me hevdu nedîtibû, loma jî wek ku me bêrîya hevdu jî kiribû!

Nizanim bi min wer hat, mîna du aşiqên ji zemanê Heyyam pengizîbin, hatibin vî zemanî, şewq û çûriskên ji ber bîbîkên çavên me difûrîyan li ezmanê kafeyê govend digerand.

Tew di destpêkê de pirtûk û naverok û mijarên pirtûkê û rexneya min li ser pirtûkê kiribû, nehat bîra me. 

Me li hal û ehwalên hev û welêt pirsî û dû re hêdî hêdî em hatin ser meseleya xwe ya esasî.

Ji çenteyê xwe pirtûka xwe derxist û bi bişirîn da destê min, got:

“Ev jî pirtûka te…”

Min jî bi bişirîn ji destê wî girt û wî berdewam kir, got:

“Ez dizanim tu tobedar î û pirtûkên nivîskarên kurd ên bi zimanê dagirkerî hatine nivîsandin naxwînî, lê tu yê ji bo min vê carê tobeya xwe xera bike, tu yê bixwînî û dîtin, nerîn û rexneyên xwe binivîsî.”

Û ji bo Mustafa Aydoganê ku qedrê wî li cem min heye ez rabûm min tobeya xwe xera kir û min ev pirtûka ku bi naveroka xwe hêja lê bi zimanê xwe ne hêja, xwend.

Pirtûk, ji hevpeyvîn ango civatekê pêk tê. Ciwamêrekî pirsîye, wî jî bersiva wan pirsan daye.

Mijar, ziman e û di çarçoveya zimên de li ser gelek meseleyên ku bi zimên ve girêdayî ne sekinîye.

Mustafa Aydogan, ji hêla entelektuelî ve jî û ji hêla rewşenbîrî ve jî me di gelek qonaxan re derbas dike û her weha gelek xalên girîng radixe pêş çavan, lê heger ew çav bixwazin bibînin û xwe li wan qonaxan biqewimînin, lê...

-Têkilîya zimên a bi hemû qad û qonaxên jîyanê re.

-Kodên asîmilasyonê.

-Li xwe xwedîderketin li ziman xwedîderketin e.

-Têkilîya zimên a li ser sekn û helwest û fikirîna nivîskaran.

-Cudatîya nivîskarên duzimanî yên xwedan dewlet û nivîskarên me yên duzimanî û yên tenê bi zimanê dagirkerên xwe dinivîsin yên bê dewlet.

-Werger û bandora wergerê ya li ser pêşketin û vîzyona zimanan û edebîyata wan zimanan.

-Bandora zimên a li kultur û folklor û kevneşopîyan.

-Bandora zimên a li ser neteweperwerîyê.

Û hwd…

Di rûpela 84an de li ser pozneşewitîyan mijareke xweş û balkêş heye ku min bi xwe jî gelek caran li ser nivîsîye.

Wek nivîskarên me yên xwelîser, gelek nivîskarên bîyanî jî hene ku piştî çûne li welatekî din bi cîh bûne dest bi nivîsandina zimanê wî welatî kirîye.

Theodor Kallifatidesê yewnan ku zimanê wî yewnanî ye lê piştî çûye li Swêdê bi cîh bûye, bi zimanê swêdî nivîsîye. 

Her weha Mîlan Kunderayê çekyayî piştî çûye li Fransayê bi cîh bûye, bi fransî nivîsîye. 

Amîn Maaloufê ereb, ew jî mîna Mîlan Kundera piştî çûye li Fransayê bi cîh bûye, wî jî bi fransî nivîsîye,

lê ferqî çi ye?

Theoder Kallifatides jî, Mîlan Kundera jî, Amîn Maalouf jî ne bê xwedî ne ne jî bê dewlet in, loma jî konfora wan çi xwestîye, wan jî ew kirîye; yanî teyrên welatên azad in û baskên xwe li hev xistine azad azad firîyane li bin ezmanê dewletan dane pêy kêf û zewq û konfora xwe.

Lê mixabin ew luksa me tune ye. Em bindest bin û li ser vê belengazî û hêsîrîyê em rabin bi zimanê serdestên xwe binivîsin.

Ji qebhetîyê wê de hetiketî ye, bêehlaqî ye, bêkesayetî û bêşexsîyetî ye.

Bi kin û kurdîya kurmancî, ku tu bindest bî, tu nikarî pişta xwe bidî wê bindestîyê û herî kirasekî azad ê pînekirî li xwe bikî.

Nabe!

Ku meriv bû nivîskar an hunermendekî welatekî bindest, êdî berpirsîyarîyek wê pênûsê, berpirsîyarîyek wan berheman jî heye, heger bext neketibe xizmeta text û xîretê ji bedenê, namûsê jî ji poz koç nekiribe.

Di vê mijarê de Mustafa Aydogan bi şêwazeke maqûlane rewşa nivîskarên me yên ku ji koka xwe dûr ketine, zelal dike.

Îja ka aqil!

Axir…

Mustafa Aydogan karekî baş lê bi zimanekî ne baş kirîye, mixabin. 

Erê, her ziman li ber dilê welatîyên wî zimanî pîroz e û divê meriv bêhurmetîya zimanan neke, 

lê ne zimanê dagirkerên min. Heger ew ziman zimanê dagirkerên min be û ji ber wî zimanî zimanê min şikestibe, êşîyabe, ez ê bi çavê marekî lê binerim û li xwe heram bikim heta zimanê min helal nebe.

Axir… heger ez di şûna Mustafa Aydogan de bûma, ev berhema ku min û zimanê min û dagirkerîya li ser axa min eleqedar dike, min ê bi zimanê xwe binivîsîya, 

dû re jî her kê bixwesta dikarîbû wergeranda tirkî, farisî yan jî erebî, lê çû û tiştê çû jî divê meriv nede dû.

Gotina Dawî

Kurdên bi eslê xwe kurd ku em ji wan re dibêjin “kurdkokenlî” tu carî terka konfora xwe nakin û dê nekin jî, 

heger sal duwazdeh meh bi şev û roj em di ber wan de reş û şîn bibin jî, mû bi zimanê me ve bê jî, mîna tahjîyê tu bi zorê bişînî seydê, fêde nake, 

loma jî, hêvî dikim tehba Mustefa Aydogan ê jî nebe tehba xelef û nere ber telef…

çend gotinên erokurdî

Hemdo û Mendo telefonî qahpikekê kir, qahpik hat. Bi hev re derbasî dawîyê bûn. Ji xwe re şûşeyeke vîskî jî anîbûn.

Piştî vexwarina çend duble vîskî serî li wan germ bû. 

Hemdo got, “Ez ê berê tênimê.” Mendo got, “Na, ez ê berê tênimê.” 

Li hev nekirin.

Qahpik aciz bû. Rabû ser xwe, got, “Ne tu û ne tu, ya baş ew e ez ê ji xwe re li we binerim dor bi dor hûn di hev nin.

Nûrî got:

-Selamuneleykum. 

Û derbasî hundir bû. Apê Gênco çarmêlkî rûniştibû, pişta xwe dabû bahlîfa spartî dîwêr, cixare vedixwar.

Apê Gênco got:

-Nûrî, ma tu çawa yî lo?

Nûrî got:

-Ez baş im, apo!

Apê Gênco gulpek li cixareya xist, got:

-Te got ez çawa me?

Nûrî got:

-Min got ez wek kîrê te me.

Kêlîyekê deng ji apê Gênco derneket. Gulpek din li cixareya xwe xist. Serê xwe ji ber xwe rakir, li nav çavê Nûrî nerî, got:

-Te got ez wek kîrê te me?

Nûrî got:

-Erê.

Apê Gênco got:

-Ma çima tu nabêjî ez mirî me…

messî û qumandan che guevara

Jidilî!

Her çi be divê meriv ji dil bike; çi kar û sinhet, çi huner û edebîyat, çi sîyaset û politîka, çi têkilî û hevaltî û çi jî spor û futbol… her tişt weha ye û li ser esasê jidilbûnê bilind dibe.

Û Messî! 

Lo lawo ez nizanim bê tu çi kes î!..

Mîna qumandan Che Guevara tîma xwe li dora xwe dicivîne û êrişî reqîban dike; reqîb heta derekê dikarin xwe biparêzin, lê piştî wê derê êdî dibe gurekî har û dide pêşîya tîma xwe, xezeb ji ber wan dihere.

Messî!

Bi kelecan û coş û dxwaza kesên nûgihîştî ku temenê wî gîhaştîye 40î heta çenek hêz û enerjî tê de li ber xwe dide û wî ruhê berxwedêr li hevalên xwe jî bar dike.

Doh, 

di maça Arjantîn û Îngiltereyê de jî bi şêftîya Messî ku mîna şêfê senfonîyekê orkestiraya xwe bi rê ve bibe, me organîzasyoneke werê dît. Îngilizan heta deqeya 85an jî li ber xwe dan, lê di 10 deqeyan de Messî çermê canê wan gura û ji îngilizan re got:

-Erê di sîyaseta dinyayê de peyv peyva we ye, lê futbol kar û sinhetê min e. Biqeştin, bicehemin  herin ji Amerîkaya min a ku berî nuha bi sedan sal we dagir kirîye.

Û îngilizan paş stuyê xwe xwirand û xwe dan ber pêlên okyanûsê.

Di vê organîzasyona pêşbazîya tîmên neteweyî de min kêm dewlet dît ku bi ruhê neteweyî dilîze, yek ji wan jî Arjantîn e; 

yên din jî bi qasî hêz û qawet û ruhê xwe yê neteweyî li ber xwe dan, lê bi hêz û qawet û ruhê neteweyî heta derekê meriv dikare here, Arjantînê zêdeyî wê ye, ne tenê bi hêz û qawet û ruhê xwe yê neteweyî, her weha bi kalîte û qabîlîyeta xwe jî gîhaşt vê qonaxê.

Axir…

ez Messî û wî ruhê wî yê berxwedêr pîroz dikim. 

Di vê organîzasyonê de Messî jî bi me da xuyakirin ku di her kar û sinhetî de,

her tişt li ser karekter, durustbûn, jidilbûn û netewehezîyê ava dibe.

Di fînalê de wê Arjantîn û Îspanya bilîzin. 

De îja ka bê wê ruhê berxwedêr û neteweyî yê Messî bi ser keve yan pergala estetîk û hunerî ya îspanyolan…

Gotina Dawî

Her tişt ji meriv dest pê dike. Ku meriv qedrê xwe bigire her kes ê qedrê meriv bigire.

vê sibehê şerê min û pênûsê

Carinan pênûs li ber çavê meriv dibe mîna marekî û meriv jê direve; 

carinan jî meriv dide ser pişta wî marî, lê dike nake meriv xwe nagihînê…

Vê sibehê,

ez ji ber narevim, ew ji ber min direve, lew ji zû de ye li xwe danînim bifitilim li hêla wê binerim.

Ma ziman jî ne werê ye?

Piştî demekê ku meriv hew pê dipeyive, berê xwe ji meriv diguhere û ji meriv dixeyide, dihere.

Û dû re,

em dest bi gilî û gazinan dikin,

 “Çima em hew dikarin bi zimanê xwe ya dil û mejîyê xwe bînin zimên?”

Axir…

ez dizanim gelek ji we hîn ji wê xewa xwe ya şêrîn şîyar nebûne, loma jî ez serî li we nekim tara bêjingê.

Li welatê heftûheyştan dawîya heftûheyştan nayê;

bav li ewlad heyirîye, bira li bira heyirîye, cîran li cîran heyirîye, bajar li bajarîyan heyirîye û hin kes jî li xwe heyirîye.

Dema Friedrich Nietzsche, bi gotineke din Xalê Nîçe got, “Xwedê mir!” qesta wî ne ew bû ku bêhurmetîya Xwedê yan jî bêhurmetîya kesekî din bike; 

na, ciwamêr xwest balê bikişîne ser bêehlaqî û bêedaletîya zemanê xwe ku êdî qeyde û zagonên bi destê berdevkên Xwedayan anku bi destê pêxemberên wan bi xwe xwe kiribûn wekîlê Xwedê hatibûn nivîsandin, hew bi kêrî civakan dihatin,

loma Friedrich Nietzsche anku Xalê Nîçe got, “Xwedê mir!”

yanî êdî gotin û qeyde û zagonên Xwedayê ku êdî kes nizane bê çend hezar sal kirîye hew dikare di bin barê kêşe û pirsgirêk û meseleyên we de rabe. 

Bi kin û kurdîya kurmancî,

Xwest bibêje herin ji xwe re li gorî dem û zemanê xwe Xwedayekî din çêkin ku ew Xweda ji we re ji nû ve ehlaqekî ava bike û li ser heq û edaletê ew ehlaq geş û xurt bibe, lê her weha bi haweyekî sublîmînal ev jî got, “Rasterast hûn bi xwe pê re bipeyivin, nehêlin kes bikeve navbera we û wî ango pişta xwe nedin pêxemberan…”

Gotina Dawî

Ka îja zeman xerab e yan em nizanim, lê mixabin bi lez û bez pêdivî bi Xwedayekî nû heye ku em bikarin vî ehlaqê bi ber têkçûyînê ve çûye tam têk bibin û ji nû ve ehlaqekî pak û paqij ava bikin

yan na,

di nav vê ehlaqîyê de em ê bibin bêehlaqên ehlaqparêz ku ehlaq ê jî ji ber me fedî bike.

Gotina Herî Dawî

Êdî ji berê bêtir em xwezîya xwe bi berê tînin, lê berê çû ji berê re, îja ka çawa di nav vê konfor û rehetîyê de em ê vê bêhuzûrîyê çareser bikin?

Wer xuyaye Xalê Nîçe jî bi ber bayê zemên ket û çû.

Ji qewla rehmetîyê bavê min:

“Rehma Xwedê li zanebûnê be!”

Ka îja hayê Cemîlê Hecî Hisênê Îsa ji Friedrich Nietzsche hebû tune bû, nizanim.

Axir…

roj germ û rojev germ

Vê pêlê min xwe daye qelpîyan, bi xwe re nabînim xwe tev bidim, ez ji qelemê qelem ji min xeyidîye.

Ez bibêjim kêfa belek, lê di germa havînê de belek jî li bejneke sî digerin ku herin li wir pal bidin.

Sînemagerê tirkîyeyî Kadir Înanir jî wek gelek kesên ku xewn û xeyalên xwe nebirine serî, xatir xwest û bar kir, çû.

Ê de madem ku çû, em jî zêde nedin dû bê çi li pey xweşt û çi bi xwe re bir û çû.

Sînemagerekî çê û jêhatî bû. Salên dawîn hêla wî ya politîk jî derket pêş û heya jê hat hewl da bi kêrî tiştinan bê, lê wek her nekurdî wî jî doz û dahweya kurdan bi zîhnîyeteke nekurdî nas kir û enerjîya xwe li fantezîyên romantîk xerc kir ku jixwe gelek kesên ji wê zîhnîyeta nekurdî jî, xwestin têkevin wê kadraja wî û bi saya wê hêla wî ya populer kurmê xwe yê populîst bişikînin.

Axir…

Ruhê wî şad be û li hêla din Xweda 72 horîyên nebedew bike qismetê wî ku jixwe li vê hêlê têra xwe qûn li bedewan qetand.

Gelo dema ev meleyên fehş û nekedîbûyî xwe bi azanê re berdidin û ji kadraja îbadetê derdikevin ma qey neh deh xwelîser zêde diherin mizgeftê?

“Allahûekber û Allahûekber û nizanim çi” û bes. Ma xêr e mîna hûn li konserê bin û stranan dibêjin destê we ji wê mikrofonê nabe ku hûn wê azanê qut bibirin!

Li ser vê axê, kêm zêde her kes meaşê xwe heq dike, tenê mele heq nakin. Fîkefîka wan e li ber klîmayê vedikevin û tiran dişeqînin, kêf kefa wan e, ji belek jî bêtir kêf dikin.

Gotina Dawî

Ku meriv xwe nas neke jixwe meriv ê nekarî hevalê xwe jî nas bike.

Û ku meriv lê nekole hew meriv dibîne hinek gora meriv dikole…

seadetê û vê sibehê

Doh Seadetê lê xist çû cem mala xweha xwe.

De qey werê ye, meriv çi qasî mezin bibe jî carinan meriv doza malzarokê jî dike; xweh û biratî xweş e.

Erê vî zemanî zehmet e, lê li ser esasê rastî, durustî û paktîyê mimkun e.

Axir…

Vê sibehê ez rabûm ser xwe, ketim serşokê, min destek li serê xwe xist- ya rast min destek li rîha xwe xist ku wek hûn jî dibînin rojekê erê rojekê na ez serê xwe didim ber jilêt û gwîzanê, lê rîha min jî maşale têra du serîyan gur e.

Erê, piştî serî û serşokê ez derketim ku çi bibînim Leylê taştêyek amade kirîye dîtin û gotin nabin yek. Min taştêya xwe xwar, rabûm min xwe da ser hev û derketom devê derî. Ji jor de agir dibare, ne îşê germê ye. Hîn li xwe nezîvirîbûm hew min dît texsî li ber min sekinî û Seadetê jê peya bû. Bi bişirîn zîvirîm alîyê Seadetê û li şûna wê rûniştim.

Seadetê got:

-Tu ne bi Xwedê re yî lê Xwedê bi te re ye. Te dît texsî hat ber nigên te, Xwedê nehişt di kelekela vê germa havînê de tu bimeşî.

Min got:

-Xwedê jî dizane wê bi kê re be û ne bi kê re be, Seadet. Ew baş dizane ez ne durû me û kesekî rast û dilpak im. Her weha ew baş dizane ez wek vî miletî ji ber tirsa qûnê berî nadim qiblê, narim hecê û mehekê mîna pezê bêziman ên devgirêdayî xwe birçî nahêlim ji sibehê heya tarî dikeve erdê.

Gotina Dawî

Seadetê tim dibêje, “Heca meriv li ber derîyê meriv e.”