bi zimanê min çend rexne li ser pirtûkeke ne bi zimanê min

Ez Devliken im, lê carinan dibim Kelogirî, rişma mejî dixim destê xwe û bi hêrs dibezînim, bêmentiqîyek li ku be, rişmê bi wir ve xwar dikim û dilezînim.

Erê, pirê caran ji ber zimantûjîya min rexneyan li min digirin û xwe ji min aciz dikin, lê tûjbûna zimanê min ji şêrînîya welatperwerîya min tê, wê nizanin.

Çend roj berê li ser medyaya sosyal li danasîna pirtûka Mustafa Aydogan a bi navê “Dîle Daîr” rast hatim û min xwe negirt, çep û rast ango çeporasto min çend gotinên qut û gilover li ser kirin, lê…

Mustafa Aydogan ne tenê nivîskar an zimannasek e, her weha rewşenbîr û entelektuelekî welatê min e; 

bêguman em ji eşîrekê ne jî û dostanîya me ji bav û kalan e.

Bi gotineke din: 

Em çêlkewên hêlînekê ne.

Dema ez çav li danasîna wê pirtûkê ketim, min guh neda mesele û naverok û mijara wê, zimanê pirtûkê ez eciz kirim û min xwe negirt, bi hêla xwe ya kelogirî min rexne lê girt:

“Çima ne bi kurdî, lê bi zimanê tirkî ango bi zimanê dagirkerên xwe?”

Bêguman wî bi xwe jî pîvaye, wezinandîye û hesabê tiştinan, kesinan kirîye û ev rê, rêbaz ango metod hilbijartîye/tercîh kirîye, 

lê wek ku min di serî de jî gotîye, Mustafa Aydogan ne tenê nivîskarek an zimannasek e,

her weha nasnameyeke wî ya rewşenbîrî jî heye û rewşenbîr jî li ser navê civaka xwe, li ser navê neteweya xwe xwedan berpirsîyar in. 

Loma jî, meriv hêvîya sekn û helwesteke hişk û xurt ji wan dike.

Ez dizanim çi derdê Mustafa Aydogan heye. 

Diêşe û dixwaze biêşîne jî, lê gelo rê, rêbaz rast e? 

Kesên ku berê topa xwe dide wan dê fêhm bikin?

Ne bawer im, ne bawer im, ji ber ku ez malê xwe nas dikim.

Mustafa Aydogan berê topa xwe daye kurdên ku ji koka xwe dûr ketine ku em ji wan re dibêjin kurdên bi eslê xwe kurd ango kurdên “kurdkokenlî”.

Lê gelo xema kurdkokenlîyan e? 

Yan jî peyv û gotinên me dê bandorê li wan bike û pozê wan bişewitîne?

Dîsa ne bawer im, lew ew kurdkokenlîyên ku poz û şewat êdî dûrî hev in dê tu carî terka wê konforê nekin. Dê tu carî berê xwe nedin Êşistanê û xwe neêşînin.

Piştî rexneya min Mustefa Aydogan telefonî min kir, em peyivîn; ew jî li welêt bû, ez jî…

Li Daktîlo Kafeyê em rûniştin û wek du erbanîyên çîyayî me enîya xwe da hev û di bin wê atmosfera kafeyê ku bêhna entelektuelîyeke xav jê difûrîya em ketin nêçîra peyvên kurmancîyê. 

Ji zû de ye me hevdu nedîtibû, loma jî wek ku me bêrîya hevdu jî kiribû!

Nizanim bi min wer hat, mîna du aşiqên ji zemanê Heyyam pengizîbin, hatibin vî zemanî, şewq û çûriskên ji ber bîbîkên çavên me difûrîyan li ezmanê kafeyê govend digerand.

Tew di destpêkê de pirtûk û naverok û mijarên pirtûkê û rexneya min li ser pirtûkê kiribû, nehat bîra me. 

Me li hal û ehwalên hev û welêt pirsî û dû re hêdî hêdî em hatin ser meseleya xwe ya esasî.

Ji çenteyê xwe pirtûka xwe derxist û bi bişirîn da destê min, got:

“Ev jî pirtûka te…”

Min jî bi bişirîn ji destê wî girt û wî berdewam kir, got:

“Ez dizanim tu tobedar î û pirtûkên nivîskarên kurd ên bi zimanê dagirkerî hatine nivîsandin naxwînî, lê tu yê ji bo min vê carê tobeya xwe xera bike, tu yê bixwînî û dîtin, nerîn û rexneyên xwe binivîsî.”

Û ji bo Mustafa Aydoganê ku qedrê wî li cem min heye ez rabûm min tobeya xwe xera kir û min ev pirtûka ku bi naveroka xwe hêja lê bi zimanê xwe ne hêja, xwend.

Pirtûk, ji hevpeyvîn ango civatekê pêk tê. Ciwamêrekî pirsîye, wî jî bersiva wan pirsan daye.

Mijar, ziman e û di çarçoveya zimên de li ser gelek meseleyên ku bi zimên ve girêdayî ne sekinîye.

Mustafa Aydogan, ji hêla entelektuelî ve jî û ji hêla rewşenbîrî ve jî me di gelek qonaxan re derbas dike û her weha gelek xalên girîng radixe pêş çavan, lê heger ew çav bixwazin bibînin û xwe li wan qonaxan biqewimînin, lê...

-Têkilîya zimên a bi hemû qad û qonaxên jîyanê re.

-Kodên asîmilasyonê.

-Li xwe xwedîderketin li ziman xwedîderketin e.

-Têkilîya zimên a li ser sekn û helwest û fikirîna nivîskaran.

-Cudatîya nivîskarên duzimanî yên xwedan dewlet û nivîskarên me yên duzimanî û yên tenê bi zimanê dagirkerên xwe dinivîsin yên bê dewlet.

-Werger û bandora wergerê ya li ser pêşketin û vîzyona zimanan û edebîyata wan zimanan.

-Bandora zimên a li kultur û folklor û kevneşopîyan.

-Bandora zimên a li ser neteweperwerîyê.

Û hwd…

Di rûpela 84an de li ser pozneşewitîyan mijareke xweş û balkêş heye ku min bi xwe jî gelek caran li ser nivîsîye.

Wek nivîskarên me yên xwelîser, gelek nivîskarên bîyanî jî hene ku piştî çûne li welatekî din bi cîh bûne dest bi nivîsandina zimanê wî welatî kirîye.

Theodor Kallifatidesê yewnan ku zimanê wî yewnanî ye lê piştî çûye li Swêdê bi cîh bûye, bi zimanê swêdî nivîsîye. 

Her weha Mîlan Kunderayê çekyayî piştî çûye li Fransayê bi cîh bûye, bi fransî nivîsîye. 

Amîn Maaloufê ereb, ew jî mîna Mîlan Kundera piştî çûye li Fransayê bi cîh bûye, wî jî bi fransî nivîsîye,

lê ferqî çi ye?

Theoder Kallifatides jî, Mîlan Kundera jî, Amîn Maalouf jî ne bê xwedî ne ne jî bê dewlet in, loma jî konfora wan çi xwestîye, wan jî ew kirîye; yanî teyrên welatên azad in û baskên xwe li hev xistine azad azad firîyane li bin ezmanê dewletan dane pêy kêf û zewq û konfora xwe.

Lê mixabin ew luksa me tune ye. Em bindest bin û li ser vê belengazî û hêsîrîyê em rabin bi zimanê serdestên xwe binivîsin.

Ji qebhetîyê wê de hetiketî ye, bêehlaqî ye, bêkesayetî û bêşexsîyetî ye.

Bi kin û kurdîya kurmancî, ku tu bindest bî, tu nikarî pişta xwe bidî wê bindestîyê û herî kirasekî azad ê pînekirî li xwe bikî.

Nabe!

Ku meriv bû nivîskar an hunermendekî welatekî bindest, êdî berpirsîyarîyek wê pênûsê, berpirsîyarîyek wan berheman jî heye, heger bext neketibe xizmeta text û xîretê ji bedenê, namûsê jî ji poz koç nekiribe.

Di vê mijarê de Mustafa Aydogan bi şêwazeke maqûlane rewşa nivîskarên me yên ku ji koka xwe dûr ketine, zelal dike.

Îja ka aqil!

Axir…

Mustafa Aydogan karekî baş lê bi zimanekî ne baş kirîye, mixabin. 

Erê, her ziman li ber dilê welatîyên wî zimanî pîroz e û divê meriv bêhurmetîya zimanan neke, 

lê ne zimanê dagirkerên min. Heger ew ziman zimanê dagirkerên min be û ji ber wî zimanî zimanê min şikestibe, êşîyabe, ez ê bi çavê marekî lê binerim û li xwe heram bikim heta zimanê min helal nebe.

Axir… heger ez di şûna Mustafa Aydogan de bûma, ev berhema ku min û zimanê min û dagirkerîya li ser axa min eleqedar dike, min ê bi zimanê xwe binivîsîya, 

dû re jî her kê bixwesta dikarîbû wergeranda tirkî, farisî yan jî erebî, lê çû û tiştê çû jî divê meriv nede dû.

Gotina Dawî

Kurdên bi eslê xwe kurd ku em ji wan re dibêjin “kurdkokenlî” tu carî terka konfora xwe nakin û dê nekin jî, 

heger sal duwazdeh meh bi şev û roj em di ber wan de reş û şîn bibin jî, mû bi zimanê me ve bê jî, mîna tahjîyê tu bi zorê bişînî seydê, fêde nake, 

loma jî, hêvî dikim tehba Mustefa Aydogan ê jî nebe tehba xelef û nere ber telef…

çend gotinên erokurdî

Hemdo û Mendo telefonî qahpikekê kir, qahpik hat. Bi hev re derbasî dawîyê bûn. Ji xwe re şûşeyeke vîskî jî anîbûn.

Piştî vexwarina çend duble vîskî serî li wan germ bû. 

Hemdo got, “Ez ê berê tênimê.” Mendo got, “Na, ez ê berê tênimê.” 

Li hev nekirin.

Qahpik aciz bû. Rabû ser xwe, got, “Ne tu û ne tu, ya baş ew e ez ê ji xwe re li we binerim dor bi dor hûn di hev nin.

Nûrî got:

-Selamuneleykum. 

Û derbasî hundir bû. Apê Gênco çarmêlkî rûniştibû, pişta xwe dabû bahlîfa spartî dîwêr, cixare vedixwar.

Apê Gênco got:

-Nûrî, ma tu çawa yî lo?

Nûrî got:

-Ez baş im, apo!

Apê Gênco gulpek li cixareya xist, got:

-Te got ez çawa me?

Nûrî got:

-Min got ez wek kîrê te me.

Kêlîyekê deng ji apê Gênco derneket. Gulpek din li cixareya xwe xist. Serê xwe ji ber xwe rakir, li nav çavê Nûrî nerî, got:

-Te got ez wek kîrê te me?

Nûrî got:

-Erê.

Apê Gênco got:

-Ma çima tu nabêjî ez mirî me…

messî û qumandan che guevara

Jidilî!

Her çi be divê meriv ji dil bike; çi kar û sinhet, çi huner û edebîyat, çi sîyaset û politîka, çi têkilî û hevaltî û çi jî spor û futbol… her tişt weha ye û li ser esasê jidilbûnê bilind dibe.

Û Messî! 

Lo lawo ez nizanim bê tu çi kes î!..

Mîna qumandan Che Guevara tîma xwe li dora xwe dicivîne û êrişî reqîban dike; reqîb heta derekê dikarin xwe biparêzin, lê piştî wê derê êdî dibe gurekî har û dide pêşîya tîma xwe, xezeb ji ber wan dihere.

Messî!

Bi kelecan û coş û dxwaza kesên nûgihîştî ku temenê wî gîhaştîye 40î heta çenek hêz û enerjî tê de li ber xwe dide û wî ruhê berxwedêr li hevalên xwe jî bar dike.

Doh, 

di maça Arjantîn û Îngiltereyê de jî bi şêftîya Messî ku mîna şêfê senfonîyekê orkestiraya xwe bi rê ve bibe, me organîzasyoneke werê dît. Îngilizan heta deqeya 85an jî li ber xwe dan, lê di 10 deqeyan de Messî çermê canê wan gura û ji îngilizan re got:

-Erê di sîyaseta dinyayê de peyv peyva we ye, lê futbol kar û sinhetê min e. Biqeştin, bicehemin  herin ji Amerîkaya min a ku berî nuha bi sedan sal we dagir kirîye.

Û îngilizan paş stuyê xwe xwirand û xwe dan ber pêlên okyanûsê.

Di vê organîzasyona pêşbazîya tîmên neteweyî de min kêm dewlet dît ku bi ruhê neteweyî dilîze, yek ji wan jî Arjantîn e; 

yên din jî bi qasî hêz û qawet û ruhê xwe yê neteweyî li ber xwe dan, lê bi hêz û qawet û ruhê neteweyî heta derekê meriv dikare here, Arjantînê zêdeyî wê ye, ne tenê bi hêz û qawet û ruhê xwe yê neteweyî, her weha bi kalîte û qabîlîyeta xwe jî gîhaşt vê qonaxê.

Axir…

ez Messî û wî ruhê wî yê berxwedêr pîroz dikim. 

Di vê organîzasyonê de Messî jî bi me da xuyakirin ku di her kar û sinhetî de,

her tişt li ser karekter, durustbûn, jidilbûn û netewehezîyê ava dibe.

Di fînalê de wê Arjantîn û Îspanya bilîzin. 

De îja ka bê wê ruhê berxwedêr û neteweyî yê Messî bi ser keve yan pergala estetîk û hunerî ya îspanyolan…

Gotina Dawî

Her tişt ji meriv dest pê dike. Ku meriv qedrê xwe bigire her kes ê qedrê meriv bigire.

vê sibehê şerê min û pênûsê

Carinan pênûs li ber çavê meriv dibe mîna marekî û meriv jê direve; 

carinan jî meriv dide ser pişta wî marî, lê dike nake meriv xwe nagihînê…

Vê sibehê,

ez ji ber narevim, ew ji ber min direve, lew ji zû de ye li xwe danînim bifitilim li hêla wê binerim.

Ma ziman jî ne werê ye?

Piştî demekê ku meriv hew pê dipeyive, berê xwe ji meriv diguhere û ji meriv dixeyide, dihere.

Û dû re,

em dest bi gilî û gazinan dikin,

 “Çima em hew dikarin bi zimanê xwe ya dil û mejîyê xwe bînin zimên?”

Axir…

ez dizanim gelek ji we hîn ji wê xewa xwe ya şêrîn şîyar nebûne, loma jî ez serî li we nekim tara bêjingê.

Li welatê heftûheyştan dawîya heftûheyştan nayê;

bav li ewlad heyirîye, bira li bira heyirîye, cîran li cîran heyirîye, bajar li bajarîyan heyirîye û hin kes jî li xwe heyirîye.

Dema Friedrich Nietzsche, bi gotineke din Xalê Nîçe got, “Xwedê mir!” qesta wî ne ew bû ku bêhurmetîya Xwedê yan jî bêhurmetîya kesekî din bike; 

na, ciwamêr xwest balê bikişîne ser bêehlaqî û bêedaletîya zemanê xwe ku êdî qeyde û zagonên bi destê berdevkên Xwedayan anku bi destê pêxemberên wan bi xwe xwe kiribûn wekîlê Xwedê hatibûn nivîsandin, hew bi kêrî civakan dihatin,

loma Friedrich Nietzsche anku Xalê Nîçe got, “Xwedê mir!”

yanî êdî gotin û qeyde û zagonên Xwedayê ku êdî kes nizane bê çend hezar sal kirîye hew dikare di bin barê kêşe û pirsgirêk û meseleyên we de rabe. 

Bi kin û kurdîya kurmancî,

Xwest bibêje herin ji xwe re li gorî dem û zemanê xwe Xwedayekî din çêkin ku ew Xweda ji we re ji nû ve ehlaqekî ava bike û li ser heq û edaletê ew ehlaq geş û xurt bibe, lê her weha bi haweyekî sublîmînal ev jî got, “Rasterast hûn bi xwe pê re bipeyivin, nehêlin kes bikeve navbera we û wî ango pişta xwe nedin pêxemberan…”

Gotina Dawî

Ka îja zeman xerab e yan em nizanim, lê mixabin bi lez û bez pêdivî bi Xwedayekî nû heye ku em bikarin vî ehlaqê bi ber têkçûyînê ve çûye tam têk bibin û ji nû ve ehlaqekî pak û paqij ava bikin

yan na,

di nav vê ehlaqîyê de em ê bibin bêehlaqên ehlaqparêz ku ehlaq ê jî ji ber me fedî bike.

Gotina Herî Dawî

Êdî ji berê bêtir em xwezîya xwe bi berê tînin, lê berê çû ji berê re, îja ka çawa di nav vê konfor û rehetîyê de em ê vê bêhuzûrîyê çareser bikin?

Wer xuyaye Xalê Nîçe jî bi ber bayê zemên ket û çû.

Ji qewla rehmetîyê bavê min:

“Rehma Xwedê li zanebûnê be!”

Ka îja hayê Cemîlê Hecî Hisênê Îsa ji Friedrich Nietzsche hebû tune bû, nizanim.

Axir…

roj germ û rojev germ

Vê pêlê min xwe daye qelpîyan, bi xwe re nabînim xwe tev bidim, ez ji qelemê qelem ji min xeyidîye.

Ez bibêjim kêfa belek, lê di germa havînê de belek jî li bejneke sî digerin ku herin li wir pal bidin.

Sînemagerê tirkîyeyî Kadir Înanir jî wek gelek kesên ku xewn û xeyalên xwe nebirine serî, xatir xwest û bar kir, çû.

Ê de madem ku çû, em jî zêde nedin dû bê çi li pey xweşt û çi bi xwe re bir û çû.

Sînemagerekî çê û jêhatî bû. Salên dawîn hêla wî ya politîk jî derket pêş û heya jê hat hewl da bi kêrî tiştinan bê, lê wek her nekurdî wî jî doz û dahweya kurdan bi zîhnîyeteke nekurdî nas kir û enerjîya xwe li fantezîyên romantîk xerc kir ku jixwe gelek kesên ji wê zîhnîyeta nekurdî jî, xwestin têkevin wê kadraja wî û bi saya wê hêla wî ya populer kurmê xwe yê populîst bişikînin.

Axir…

Ruhê wî şad be û li hêla din Xweda 72 horîyên nebedew bike qismetê wî ku jixwe li vê hêlê têra xwe qûn li bedewan qetand.

Gelo dema ev meleyên fehş û nekedîbûyî xwe bi azanê re berdidin û ji kadraja îbadetê derdikevin ma qey neh deh xwelîser zêde diherin mizgeftê?

“Allahûekber û Allahûekber û nizanim çi” û bes. Ma xêr e mîna hûn li konserê bin û stranan dibêjin destê we ji wê mikrofonê nabe ku hûn wê azanê qut bibirin!

Li ser vê axê, kêm zêde her kes meaşê xwe heq dike, tenê mele heq nakin. Fîkefîka wan e li ber klîmayê vedikevin û tiran dişeqînin, kêf kefa wan e, ji belek jî bêtir kêf dikin.

Gotina Dawî

Ku meriv xwe nas neke jixwe meriv ê nekarî hevalê xwe jî nas bike.

Û ku meriv lê nekole hew meriv dibîne hinek gora meriv dikole…

seadetê û vê sibehê

Doh Seadetê lê xist çû cem mala xweha xwe.

De qey werê ye, meriv çi qasî mezin bibe jî carinan meriv doza malzarokê jî dike; xweh û biratî xweş e.

Erê vî zemanî zehmet e, lê li ser esasê rastî, durustî û paktîyê mimkun e.

Axir…

Vê sibehê ez rabûm ser xwe, ketim serşokê, min destek li serê xwe xist- ya rast min destek li rîha xwe xist ku wek hûn jî dibînin rojekê erê rojekê na ez serê xwe didim ber jilêt û gwîzanê, lê rîha min jî maşale têra du serîyan gur e.

Erê, piştî serî û serşokê ez derketim ku çi bibînim Leylê taştêyek amade kirîye dîtin û gotin nabin yek. Min taştêya xwe xwar, rabûm min xwe da ser hev û derketom devê derî. Ji jor de agir dibare, ne îşê germê ye. Hîn li xwe nezîvirîbûm hew min dît texsî li ber min sekinî û Seadetê jê peya bû. Bi bişirîn zîvirîm alîyê Seadetê û li şûna wê rûniştim.

Seadetê got:

-Tu ne bi Xwedê re yî lê Xwedê bi te re ye. Te dît texsî hat ber nigên te, Xwedê nehişt di kelekela vê germa havînê de tu bimeşî.

Min got:

-Xwedê jî dizane wê bi kê re be û ne bi kê re be, Seadet. Ew baş dizane ez ne durû me û kesekî rast û dilpak im. Her weha ew baş dizane ez wek vî miletî ji ber tirsa qûnê berî nadim qiblê, narim hecê û mehekê mîna pezê bêziman ên devgirêdayî xwe birçî nahêlim ji sibehê heya tarî dikeve erdê.

Gotina Dawî

Seadetê tim dibêje, “Heca meriv li ber derîyê meriv e.”

mele û azana sibehê

Heso qurta dawî li araqa ber xwe xist û rabû ser xwe. 

Şiveq bû. Li hêla mizgeftê nerî, deng û pêjna melê tune ye. Bi xwe re nedît here li tuwaletê bimîze; tuwalet li serê qozîya dîwarê dawî yê hewşê bû. Li ber dika xênî şelwer li xwe sist kir û bi dîwarê ber derî ve mîst. Ji şîdeta mîzê çend niqut pejiqîn nav çavê wî jî, lê ji tesîra serxweşîya araqê li serê kîrê xwe nenerî, serê xwe bilind kir li ezmên nerî. Dinya çikîsayî bû; bi haweyekî şaşmayî lêvên xwe xwaromaro kirin û serê xwe hejand.

Piştî kunê xwe yê mîzê vala kir, li xwe fitilî, çû derbasî hundir bû. Bêyî ku xwe veke li ser dev xwe bi ser doşekê ve avêt û serî avêt xewê.

Berî nîvro bi xwe hisîya. Rabû ser xwe, parîyeke nan avêt devê xwe neavêt devê xwe, rabû berî da hêla mizgeftê. Li devê derîyê mizgeftê li mele rast hat. Piştî dana silavê, got, “Seyda, mala min lê ye, tu di nimêja sibehê de tu hew azan didî. Xêr e?”

Mele dibêje, “Erê, ez rabim nimêj bikim ji bo hûn jî şîyar bibin û rabin herin pez û dewarê xwe êm bikin, ne? Di nimêja sibehê de ez du ciwamêran li pey xwe nabînim ku nimêj dikin. Îja madem ku hûn ê neyên li mizgeftê li pişt min nimêj nekin, ez jî hew azan didim ji bo we şîyar bikim. Hûn ne bes in îja ez rabim ji pez û dewarên we re jî meletîyê bikim.”

Goyina Dawî

Divê meriv bi xwe re ne di nav dudulîyan de be; durûtî ji xwenebawerîyê tê û ji bo meriv bi xwe bawer be jî ewilîn divê meriv xwe re rast û durust be.

ziman xweda ye

“Ew tahta te pê de rît baranê şuşt.”

Seet li dora yazdehê şevê ye. Li ser qoltixa xwe rûniştime, ji xwe re diponijim bê çi binivîsim, hew min dît Ednan di derî re ket hundir û got, “Berê ji bo ronîya çavê we min ew kursî didan ser hev, lê îro ew hilfire ezmanan jî ez hew wan kursîyan didim hev. Heger bi devê xwe jî bibêje jî ez ê bibêjim ‘Na lo! Ew tahta te bi ser de rît baranê şuşt.’”

Îşev jî bila ji bo xatirê vê gotinê be…

Gotina Dawî

Ku ziman li ser nigan be, hêvî yê her xurt be.

ameda bêziman

Ku nigê min digihê axa Amedê, wek ku şeytan min biricimîne, xwe nahletî hîs dikim.

Ruhê Amedê mirîye; di devê amedîyan de kurdî wek karekterekî karîkatur xuya dike; 

jixwe kes li xwe danîne bi kurdî bipeyive, mixabin ên dipeyivin jî bi ser hevîrtirş û genetîka kurdî de dimîzin.

De îja tew ku dema ew pîrên peloxî yên temenê wan bi ser heftê ketîye ku bi wê tirkîya xwe ya entîke ya qirixan dipeyivin, ew cin û pîrebok û hût û dêw û şevreşkên derdora Zerzevanê bi hawîrdor êrişî min dikin;

kazekaza min digihêje ezmanê heftan, lê ji ber ku kazekaza min jî bi kurdîya kurmancîyê ye, Xwedayê her neteweyê lê ne Xwedayê min wek her car ji min fêhm nake bê ka ez çi dixwazim, loma jî ji wê koşka xwe ya bêserî û bêbinî ranabe di gazî û hewara min de nayê.

Na na…

Gundekî omerîyan, gundekî surguçîyan, gundekî erbanîyan, gundekî mahfelîtî an şêbîyan paytextîya Kurdistanê heq dike, lê mixabin Amedê heq nake.

Gotina Dawî

Bila dilê hevalên amedî nemîne lê şewba mirinê li seranserê bajêr belav bûye, hêvî dikim xwe negihîne navçeyan jî.

Axir…

rojeva rojê

Şeş heb shot (Tuborg/Bîra) vexwarin û hêdî hêdî hat li kêleka min rûnişt. Serê wî mîna mirîşka bi êşê ketibe li ser stuyê wî nediedilî.

Got:

-Xwedê li kîjan qatî ye, xalo?

Wa min ji xwe re bala xwe dayê û bi haweyekî dûr û dirêj lê nerî û ez di ber xwe de bişirîm.

Min got:

-Qala ezmanê heftan dikin, dibêjin li qatê heftan e.

Bi haweyekî neketibe serê wî kenîya, lê ji kenê wî fuqurîyek jî difûrîya. 

Got:

-Xalo!

Min got:

-Hêê!

Got:

-Bi vê bîraya ku min îman pê anîye, heta ezmanê heyştan jî ez çûm, min ew nedît.

Min got:

-Waa!

Got:

-Erê bi wê rîha te ya nûr jê difûre.

Min got:

-Gelo dibe xwe li derinan veşartibe?

Got:

-Ji ber kê?

Min got:

-Ji ber me însanan, ma ji ber kê!

Rabû ser xwe, pihênek li qutîka bîraya ber xwe ya vala xist, destên xwe dan paş qûna xwe û di derî re derket. Du sê gav avêtin neavêtin, sekinî, di ser stuyê xwe re li min zîvirî, serê xwe hejand û kenîya.

Got:

-Erê erê, ma qey ez nizanim! Tu Xwedê yî, tu ji min re nabêjî.

Û hêdî hêdî ji min dûr ket…

Carinan nîqaşa li ser hin mijaran bifêde ye; bandorê li nerîn û perspektîfa meriv dike.

Li ser nivîsareke min niqaşa min û seyda Laleş Qaso yek ji wan nîqaşan e.

-Roj baş Devliken, min nivîsa te ya bi vê ser nivîsê xwend "Tehma Quz"

Bi kurtî, ezbenî nivîs, kitêb û filîmên li ser Kîr û Quz nabin hiner û hinermendî! Dibe porno, dibe perwerdeya seksê, tolazî û doxînsistî. Helbet divê keç û xort û jin û mêr bibin xwedî têgihiştineke seksî û romantîk! Îcar rêyên wê hene. 

Mesele, em ê roman û kitêba seksê çawa ji hev derxin? 

Guh bide min, “Heso ber bi mala Xecê ve diçû, û Xecê jî ber bi mala wî ve. Xecê çawa ku Heso dît, beşirand, xwe bi ser hev de xiland û hema di cih de li malê vegeriya. Heso lezand û li devê deriyê hewşê nêzîkayî li Xecê kir. Her du rawestiyan, her duyan bi haweyê ku li hindur bigihên hev çav dan hev. Xecê lezand, Heso jî. Xecê derbasî odeya razanê bû û xwe li wê navê avêt erdê, Heso jî mîna teyrê mirîşkan xwe dada hindur û derî xiliqand.”

Eha heta vir zimanê romanê ye, îcar ku nivîskêr her duyan tazî bike û bibêje, “Heso destê xwe di nav şeqên wê de pelikand, bi zîlikê lîst, av jê hat û hwd.” eha wî çaxî jî nivîskar ne romanê, porno dinivîsîne, û tu sax

-Ew fikr û nerîna te û bêguman tercîha te ye, seyda. Bi fikr û nerîna min jî divê qalib û tabû tune bin. Îja kê gotîye zimanê romanê ne wilo ye, ha wilo ye? Otorîte çi ye? Otorîte kî ye? Pîvan çi ye û kî dipîve?

Û ya din jî ev ne roman e, pekenîn e.

Haa! Ez ê bi zimanekî weha rût û tazî romanê jî binivîsim. Kê gotîye porno, kê gotîye erotîk, kê gotîye romantîk, kê gotîye zimanê romanê wilo ye ne wilo ye, zêde ne li ser bala min e jî, ne xema min e jî. Kê çawa xwest bila binivîse; divê em rastîyên xwe li ser kesî ferz nekin û tu sax.

-Erê, ya ku te nivîsiye pêkenok e, lê pêkenokeke ku ne di mistewa pêkenokên odeya civatan û pêkenokên Ezîz Nesîn e ku her civat karibe lê guhdarî bike! Ez wê dibêjim, û wekî din jî kî çi kirasî li nivîsa xwe bike wê bike, û tu saxtir.

-Seyda, her tim Nesînkî jî nabe. Carinan Devlikenkî jî hewce ye.

-Eha ev erê, de destê Melekê Tawis li pişta te be.