beqê xesandî

Bi saya serê amerîkî û israîlîyan kurd ê ewil li xwe vegerin, dû re li dîn û bawerîyên xwe vegerin.

Cejna remezanê ya îsal- hin bakurîyên mirîd ên mejîsist ne tê de- di bin sîya cejna Newrozê de ma;

di nav kurdan de coşa Newrozê ji coşa remezanê bêtir bû;

bêguman ji pirbûna alayên rengîn paçikên kesk û sor û zer jî zêde xuya nebûn.

Axir…

di rewşeke weha sosret de ku hindik mabû kurdî di nav kurdan de biqelihe, Kurdistan mîna rojê hêdî hêdî ji rojhilat hiltê.

Lê xwezî roj li hinan hilnehata!

Hin xwelîserên beradayî hîn jî bi bayê entegrasyonê bi vir de û wê de dipengizin.

Ne tenê kesayetên sîyasî, hunermendên bêbextîyê li hunerê dikin jî xwe ji ber vî bayî nadin alî.

Endamekî Koma Amed ku nizanim ka bê navê wî çi quzilqurt e, straneke bi tirkî xwendîye û ji wê stranê re klîbek çêkirîye.

Ku kesayet fahîşe be, beden dikeve bin her kesî, mixabin.

Wê rojê hevalekê gilî û gazin dikir. 

Digot, “Êdî tirkînivîs wek berê xwe kêm hîs nakin. Û her weha dema tên cem kurdînivîsan wek berê serê wan ne di ber wan de ye, bi kirinên xwe şanaz û serbilind in. Berê hewl didan bi kurdînivîsan re hevaltîyê bikin û hêla xwe ya kêm bi hevaltîya wan pîne bikin, lê êdî ne xema wan e, fîkefîka wan e.”

Mixabin, rast gotîye; ev jî encama entegrasyonê bi xwe ye, 

lê bila zêde pişta xwe nedin wê entegrasyonê, zeman ê bê ew xwelîser ê di bin wî dîwarê eyretî yê entegrasyonê de bimînin. Û kes ê jî wan ji bin wî dîwarî dernexe.

Haa!

Erê, em dajon ser kurdên tirkînivîs, lê bala min lê ye Jan Dost jî zêde entegreyî erebî dibe. 

Ne ji fûarên wan dimîne, ne jî ji festîvalên wan. Û jixwe hema ku kêsê dibîne pirtûkên wî berî bigihêjin ber destê kurdan diqulipin erebî.

Erê, konfor heqê her kesî ye, lê carinan divê meriv nebe hêsîrê konforê û ji doz û dahwe û prensîbên xwe dûr nekeve.

Ku ûjdanê meriv rehet be, bahlîfa bin serê meriv cuherê kerê be jî, dihêle meriv di nav konforê de rakeve, xewn û xeyalan bibîne û bi wan xewn û xeyalan hêvîyên xwe xurt û şên bihêle.

Min go axir…

Gotina Dawî

Qûna tazî ji tembûrê aciz î…

helbesteke qebhetpêdehatî

Wextê te got ez hew ji peyvên te fêhm dikim,

brûska zimanê te hat bi ser kemçika dilê min ve da.

Heya destê sibê serê min bû bahlîf bahlîf bû serê min 

û serê min gindirî binya nigên min.

Wê sibê mele başewala ji himbêza jina xwe revîya çû bi cenabet azan da.

Wextê te got ez hew ji peyvên te fêhm dikim, 

pîra ku navrana delingê xwe didirût, bêhemdê xwe çermê berzika xwe bi navranê ve dirût;

xwîna kêçekê jê çû, 

pîrê li keçikanîya xwe vegerîya.

Wê rojê ro sar ma, bi qasî sê seetan hîç xwe tev neda.,

wê li pîrê nerî pîrê li wê…

Wextê te got ez hew ji peyvên te fêhm dikim,

xwirekê ez girtim, 

her ku min hewl da xwe bixwirînim xwir ji tilîyên min revîya.

Di nav tayên porê min ên firkbûyî de kelmêşan bi veşartokê lîst.

Dengê nalenaleke fahîşe xwe li guhên min girt.

Ez bi taya şehwetê ketim wê şevê heya destê sibê şilfîtazî gerîyam kolan bi kolan, lê bi ser ve nebûm;

ne li jineke bî rast hatim ne jî li bûkeke xêrnedîtî rast hatim.

Wextê te got ez hew ji peyvên te fêhm dikim,

Req bûn kîso kîso bûn req û rez jî bû para hevalê beq.

Gerîkan dev ji xebatê berda, di wan şevên bêdeng de çirçirkan hew stira.

Wê şevê, ji çîrûzkên agirê qûna gulstêrkan stêrk xwiricîn, qebhet bi heyvê de hat. 

Wextê te got ez hew ji peyvên te fêhm dikim,

peyv bûn meyt û ez jî bûm darbest li ser destên xwelîserên bêbext.

Ne wext ma ne bext ma ne jî text.

Wextê te got ez hew ji peyvên te fêhm dikim,

wê şevê li gel ku dinya çikîsayî bû jî di bin ronayîya stêrk û heyvê de berf û baran bi hev re barîyan hûr hûr kulî bi kulî.

Erd veqelişî ji nişka ve, 

mirîyên tîbûyî tîna xwe şikenandin wê kêlîyê.

Ruhên bicenabet derketin tobê li ber nalenala bixweşanîna sêwîyan.

Wextê te got ez hew ji peyvên te fêhm dikim,

kuxukekê ez girtim û hew ez berdam, 

di nav belxema min de kurm li zimanê xwe gerîyan.

Ziman gon xwar, sîh û herfek ji ber çûn, ax kerr bû, ezman lal ma.

Wextê te got ez hew ji peyvên te fêhm dikim,

ji firnikên Xwedê Şeytan pengizî, 

stuyê min li pê toqa wî çû, li ser dilê min nahlet şîn hat;

rişma emrê min çû li çîpên pinpinîkekê gerîya; ew çû ku ez jî li pê wê bezîyam 

û li ser rengînîya baskên wê ez kwîr bûm.

Erê… 

Wextê te got ez hew ji peyvên te fêhm dikim,

peyv celî bûn ji ser zimanê min, 

bi çolê ketin.

Û ji nişka ve çol veguherî mêrgeke rengîn mîna bihuşteke derewîn.

emînê erbanî

Nahlet li feleka xayîn bê!

Nahlet li kodika tembûrê bê!

Mixabin, şahê dawetan Emînê me yê Erbanî yê ku govend li ber stranên wî bi cizbê diketin jî şehîd ket û çû!..

Zemên ew jî dabelihand!

Dîsa mixabin,

tembûr sêwî, elektro êtim ma. Û têlên tembûrê jî êdî bêtilî ew ê bi xwe xweş bînin.

Wî jî wek her bêdewletî berî welatê xwe azad û serbixwe bibîne, çû.

Erê, tiştê çû hewce ye meriv nede dû, lê çû…

Xwedê heqê wî ji Mûradê Emrûdî û Bismillî Zeko û Ednanê Şêbî re nehêle. 

Bi nifirên wan çû, rehmetî; 

êdî meydan ji wan re ma.

Heyf!

Bi çûna rehmetî re êdî Aynûr ê jî hew li ber strana “Ax Aynûr zalim Aynûr” bireqisin. 

Tew belkî piştî çûna rehmetî dê û bavên Emînhez hew navê Aynûr jî li keçikên xwe bikin.

Min go dinya derew e, lo! 

Û Emîno çû!

Gotina Dawî

Emînê Erbanî bi civakê da qebûlkirin ku meriv nexwende, nezan, bêvîzyon û her weha ji do-re-mî-fa-sol-la-sî fêhm neke jî meriv dikare navê xwe bi hozan û hunermendî li ser rûpelên dîroka muzîkê binivîse.

Gotina Herî Dawî

Henek li hêlekê, lê weleh di zemanê xwe de bira jî tu şahê dawetan bûyî û te kes di se pozê xwe re nedidît.

Axir…

Rehm li gora te be û li hêla din Xwedê te bike şahê govenda horîyan.

şerê îranê û bêhna azadîyê

Zeman xerab e lê hay ji xeraban jî hebin…

Çep û rastên tirk çepûrasto lê dixin û hewl didin ku kurd ji bindestîyê dernekevin.

Nizanim Amerîka kurdan dixapîne!

Nizanim ma ev cara çendan e ku Amerîka kurdan difiroşe!

Nizanim êdî hişê kurdan li serê kurdan e û ew ê hew pişta xwe bidin Amerîkayê!

Û û û!..

Eman haa!

Eman haa!

Ne ew luksa kurdan heye, ne jî ew qudreta kurdan heye ku xwe qure û delalî bikin; 

jixwe yê xwe biqudret dihesibîne jî hayê wî ji qudret midretê tune ye; êdî kêç û spî jî ji nav berzika wî direvin, 

lew ji bêwîtamînîyê her tayekî berzikê li derekê dinere êdî.

Bi kin û kurdîya kurmancî,

ku Amerîka 99 caran jî me kurdan bifiroşe/bixapîne/li ser piştê bixe, cara 100î dîsa em ê li pey wê herin,

ji ber ku…

Xweda ew e û ew çawa fermanê bide, em kurd ê serê li ber wê fermanê ranekin.

Yên ku ji me re dibêjin Amerîka we ji bo berjewendîyên xwe bi kar tîne, hîn ew bi xwe ji bin Amerîkayê derneketine.

Gotina Dawî

Ne biratîya gelan, ne demokrasîya guran, xwe bi xwe pişta xwe bidin hev wek mêran.

otobusa entegrasyonê

Li Sarîyerê tekerê otobusa entegrasyonê teqîya, otobus li dîwarê mizgeftê qelibî; Amed mir, Bekir birîndar e.

Lê hîn jî hin bêhişên oportunîst hewl didin Bekir bikin Amed û kirasekî sorspî ji bejna Amed re bibirin.

Hoo oportunîstino!

Serê Amed bi hêlekê ve, qûna Amed bi hêlekê ve dihere, bi pîneyan jî ew kiras ê jê re nebe

û  nabe jixwe.

Îja carinan ehmeqîyek pêşîyê li ehmeqîyeke din digire, lew ehmeqên tirk ji ehmeqên me ehmeqtir in.

Çima?

Heger ne ji ehmeqîya ehmeqên tirk bûya, bi saya ehmeqîya ehmeqên me bi awayekî pir hêsan û bê tehb û bê serêşayî em ê entegreyî tirkan û Tirkîyeyê bibûna; ne kurdîbûna me dima ne jî kurdbûna me;

piştî pêncî salên din, 

mîna laz, gurcî, çerkez, rûm û arnawidên bi awayekî asîmilasyonîst entegreyî tirkbûnê bûne ku îro carinan dema mijar dibe esl û fesl, radibin bi awayekî qure û romantîk lê di eslê xwe de bêkesayetî ye, dibêjin “bi eslê xwe ez laz im, gurcî me, çerkez im, rûm im, arnawid im” kurd ê jî bibêjin pêşîyên me kurd bûn, mixabin. 

Çendî rastî tehl be jî her weha rast e.

Îja heyran,

mala bavê ehmeqên tirk ava be ku bi ehmeqîya xwe pêşîyê li ehmeqîya ehmeqên me digirin û dikin nakin nikarin otobusa entegrasyonê bigihînin qonaxa dawîn anku bigihînin qonaxa asîmilasyonê.

Bi hêvîya tekerên din ên otobusa entegrasyonê biteqin û ew otobus hîç negihêje wê qonaxê.

Ya bi xêr.

Axir…

Zîhnîyeta bermeqlûb!

Ne ku hûn ê rabin hunerê entegreyî xwe bikin, hewl bidin xwe entegreyî hunerê bikin, 

lê li welatê me wek her tiştî ev jî bermeqlûb e, mixabin.

Hunermendên ku 

nikaribin li ser mejîyê xwe hunera xwe biceribînin, 

ne hunermend in, 

tabûmend in.

Û bi tabûyan, 

hûn dest diavêjin namûsa hunerê, huner ji qîzanî/keçikanî dikeve, 

lê hûn ji ber çûne, hayê we ji we tune ye…

Axir…

Teorî, 

berhemên mejîyê analîtîk in, 

lê hin heval, 

bê mejî xwe li teorîyan diqewimînin.

Dû re…

Axir, em nêzîk binerin.

Gotina Dawî

Nexwînin, 

ji bo hûn li nezanîya xwe hayîl nebin.

roj hîn neçûye ava

Ji doh de…

Xuya bû ku li ser meseleya Rojava, daxwaz û tespîtên Apo û daxwaz û tespîtên Şara li hev rûdinin.

Yanî peyva Apo (Tirkîye) û peyva Şara (Şamê) yek e.

Problem çi ye?

Ev kurdên gêj ku bi qûna îslamê girtine, mixabin wê bawerîyê nadin Amerîkayê anku Amerîka ne bi barzanîyan bawer e ne jî bi apocîyan.

Yanî mesele kûr e, dahwe jî giran e.

Kêşe/problem tenê ne zîhnîyeta apoyî ye, her weha zîhnîyeta barzanîyî jî di lobîyên hotelan de asê ma, mixabin.

Careke din hat fêhmkirin ku kurd lobîyên dîplomatîk û lobîyên hotelan tev li hev dikin.

Îja..

Gelo roj bira jî çû ava yan ji bo ji nû ve hilê çû ava?

Nizanim lê aqlê kurdan ê ji kîsê xelkê em hemû kirin şîzofren; bi teorî meorîyên komployî me malik li xwe bir mîratê; ne şev li me şev in, ne jî roj li me roj in.

Wek min got, belkî jî bi xêrtir be. 

Çima?

Bi salan e ku Amerîka ji kurdan re dibêje xwe ji zîhnîyeta apoyî rizgar bikin, dûrî wê zîhnîyetê bisekinin, lê gotina wê her bi erdê de çû û bi ya xwe kirin.

Axir…

Amerîkayê lê nerî zingînî ji serê kurdan nayê, serê wan hişk e û nikarin an jî naxwazin bi wê zîhnîyetê re şer bikin, hewl dan bi rêya Ahmed Eş Şara û daîşîyan şer bi vê zîhnîyetê re bikin.

Li her derê poster û peykerên Apo diçirînin/hildiweşînin.

Bi kin û kurdîya kurmancî, 

ji vîrusekê re antîvîrusek divê.

Ji qewla bawermendan, Xwedê derîyekî digire, derîyekî din vedike.

Ya bir xêr!

Gotina Dawî

Gewde xurt e lê serî kurm ketîyê, mixabin.

gayê xwedê

Gayê Xwedê!

Bi zaroktî mezinên me ji kesên xurt ên wek fîtan re digot, “Gayê Xwedê!”

Û hayê gayê reben ji bayê felekê tune em kurd ketin guhê wî; 

di guhê wî de em ketin xewê, xewa xwelîserî û belengazîyê; 

ne hayê me ji gurmînîya topê çêdibe, ne jî em dizanin bêhna xwîna kê tê ji selaya melê;

deh ji me bimirin jî deh belengazên din dikevin dewsê…

Erê, dibêjin israîlîyan çawa ku ji bo serxwebûna durzîyan piştgirî daye durzîyan, ji kurdan re jî gotine heger hûn bixwazin em dikarin piştgirîyê bidin we jî ji bo serxwebûnê,  

Lê destê kurdan ji birayên wan ên tirk û ereb nebûye û “biratîya gelan” ji serxwebûn û azadîyê çêtir û pîroztir dîtine;

nizanim, wer dibêje Bedran Dereyê nîvkurd û nîvapocî.

Lê bi min, 

israîlî ne zarok in, ne jî kawik in; ew ji min û we çêtir dizanin ku benê morîkên ca me qetîyaye di ber mislimanên fehş û îslama şaş de, 

loma jî bawer nakim ku bi fikreke werê ber bi kurdan ve çûbin;

bawer nakim, lew nîvê kurdan misilman in, nêvîyê din jî mirîdên mirîdan in û her du nîvik jî dijminên israîlîyan in;

qey ez û çend xwelîserên mîna min in ên ne jî her du nîvikan, 

lê xuyaye em jî ne li hesabê wan tên, ne jî bi kêrî wan, mixabin.

Axir…

Heger israîlî bizanin ku kurd bûne kurd anku kurd ê bibin kurd, nahêlin sibê, ew ê îşev azad û serbixwe bikin Kurdistanê.

Gotina Dawî

Dawîya dawî qantir ê jî bizê, lê em ê nebînin ku kurd ketine xema kurdbûnê.

bêvîzyonî

Vê carê ez ji ber çongên Seadetê ranebûm. Di vê zivistana sar de, li ber germaya dil û zimanê wê ez xenê bûm. 

Deh rojan li welêt mam, tenê du caran jî ez derneketim sûkê; jixwe di vê sermê de tu kûçikan li sûkê girê bidî, kûçik ê nesekinin.

Lê mixabin kurd her şerpeze ne, 

çi di sermê de çi di germê de; Xwedê li wan hatîye xezebê carekê.

Û ji wan bêtir jî kes bi navê Xwedê sûnd naxwe, lê wer xuyaye navê Allah ji navê Xwedê pêştir e ku em bi xwe jî “Allah Allah”a me ye gav û seet.

Axir…

Belengazekî rolênehilatî gotîye, “Artêşeke kurdan a ji 100 hezar leşkerî pêk tê heye lê serok û serkêşekî kurdan tune ye.”

Weleh heyran,

tu ji min çêtir dizanî ku serok, serkêş û rêberên kurdan ne bi serê xwe ne û bi tena serê xwe nikarin biryaran bidin.

De îja kêşe anku pirsgirêk çi ye tu dizanî?

Ne bi serê xwe ne (ew bi xwe jî baş dizanin,) lê her weha ew vîzyon jî bi wan re tune ye ku Amerîka û Israîl bi wan piştrast bin û piştgirî û destekê bidin wan,

lew amerîkî û israîlî jî dibînin ku ji ruhê neteweyî dûr in û tenê li dora textê xwe zîz dibin û dizîvirin.

Axir…

bi vî aqilî ne em kurd li kurdbûna xwe vedigerin, ne jî neteweyên din ji bo vê bêhişîya me xwe diwestînin anku hewl didin.

Êêê!

Yekî qedrê xwe negire, tu kes qedrê wî nagire.

Gotina Dawî

Bi quretîyên bê vîzyon tenê hûn dikarin bireqisin li ser ekranên televîzyonan.

Axir…

tiroviro û heroduro

Tu kes bi qasî sîyasetvan û rewşenbîrên kurd zirarê nade kurdan; 

bi saya serê wan, kurd ji nezanîyê ber bi nekurdbûnê ve dibezin.

Erê, belkî nezanîyê piçekî dişon û çend tiştan li vîzyonê zêde dikin, lê jixwe tiştên ew dibêjin an dinivîsin êdî li ber destê her kesî hene;

telefoneke androîd, înternet û google…

Loma jî,

vî zemanî ji kurdan re, ji entelektuelîyeke mekanîk bêtir karektereke xwezan û xwenas divê.

Hûn çi qasî jîr û jêhatî û zana bin jî, heger zimanê we protez be, ji wê jîrbûn û jêhatîbûn û zanabûnê re tenê hûn himaltîyê dikin.

We got çi? Dengê we nehat min!

Himm!

Hûn nikarin baş û xweş hest û hîs û fikir û daxwazên xwe bînin ziman.

Naxwe…

Çima hûn hefs û zindan û êşkenceyê didin ber çavê xwe?

Naxwe…

Çima hûn mirinê didin ber çavê xwe û diajon ser mirinê?

Nakokî û paradoks û nexweşî!

Bi kin û kurdîya kurmancî, heya hûn xwe tedawî anku baş nekin, tenê di nav wê “doz”e de hûn ê bibin kulmek toz û hew.

Leyla Zana, lê hûn çi qasî zana ne?

Haa!

Ez vê jî bibêjim, 

ne meriv bi nav û paşnavan zana dibe, ne jî meriv bi nav û paşnavan azad û serbixwe dibe; 

loma jî,

cehd û hewl, ked û emel, sekn û helwest, rastî û dilsozî divê.

Ji hêlekê ve hûn konsepta biratîya gelan û demokrasîyê diparêzin û hewl didin bi birayên xwe yên tirk re di nav sînorên mîsak- î millîyê de wek tirkîyeyîyekî bijîn, lê ji hêlekê ve jî birayên we radibin doza qirkirin û jenosîda we dikin!

Êêê!

Madem hûn ê zimanê wan qebûl bikin, madem hûn ê alaya wan qebûl bikin, madem hûn ê sînorên wan qebûl bikin û madem bi tirkirina zimanê xwe, hûn ê hebûna xwe red bikin,

naxwe dema hatin pêl serê we kirin jî, dengê xwe mekin, xwe aciz mekin.

ji ber ku hûn heq dikin, ji ber ku hûn li wan neheq in.

Dû re,

ku hûn rabin bi zimanê wan hovan wan hovan rexne û şermezar bikin jî, ew ê ne xema wan hovan be, 

ji ber ku,

hov û demokrasî dûrî hev in û rexne û şermezarî anku protesto li welatên pêşketî û modern û medenî digihêjin armanca xwe;

wekî din tenê masturbasyoneke xwelîserîk û belengazonîk e.

Axir…

Gotina Dawî

Kurd ji dagirkerên xwe bêtir ji Kurdistanê ditirsin, mixabin.

xwe xwebûn

Vê pêla dawîn,

em kurd bûne cewahir, yek me  ji destê yekî direvîne;

Amerîka ji hêlekê ve li me xwedî derdikeve, Israîl ji hêlekê ve li me xwedî derdikeve, Tirkîye ji hêlekê ve,

lê xwedîderketina tirkan ecêbtir e; 

kemalîst ji hêlekê ve, dîndar ji hêlekê ve, nijadperest ji hêlekê ve…

Îja divê em vê pirsê ji xwe bikin!

Ma em bê xwedî ne yan em nikarin xwedîtîyê li xwe bikin?

Bi kin û kurdîya kurmancî,

her kes xwedîyê me ye, tenê em ne xwedîyê xwe ne,

lew em ne xwe ne, em hewl nadin bibin xwe û em ji xwebûna xwe dûr in, mixabin.

Gotina Dawî

Roja ku em bûn xwe, 

jixwe êdî her kes ê mutefîk û hevalbend û cîranê me be…