rojeva memî ne memik

Digotin, “Reklama baş xerab tune ye, reklam reklam e.”

Bêguman…

Meseleya Mem Ararat jî ev e.

Belkî van rojan deng û qarawara wî li ser dik makan nayê, lê bi lotikên nîvpolitîk zingînîyê ji serê civaka polîtezîbûyî tîne.

Erê, bi kirasekî kurdî, 

lê wer xuyaye kiras zêde ne saxlem e, ku meriv tayekî jê bikişîne ew ê pêncî pîne jê bikeve.

Axir!

Lê Mem Ararat jî jîr û zîrek e, serserkî xwe avêt rojevê.

Li Qezê/Qoserê dema em zarok bûn me serserkî xwe diavêt gola şertê û gola reqo.

Erêê…

Agir bi mala xursîyan keve! Çemê Zirganê jî miçiqandin.

Gotina Dawî

Her kes li pey a xwe ye.

hebû tune bû

Wek ku zêde serî li Mem Ararat mezin dikin. Nizanim lê bi min ferqa Mem Ararat ji Rewşan Çelîkerê, ferqa Rewşan Çelîkerê ji Tara Memadavayê, ferqa Tara Memadovayê jî ji Rojînê tune ye.

Kirasê kurdî li xwe dikin û kurdên ku bi salan e birçîyê zimanê xwe ne, bi deng û stranên xwe hîpnotîze dikin.

Wek hunermendên kurdan li pîyasê gêre dikin lê ne bi sekn û helwesta xwe, ne jî bi karekter û vîzyona xwe pênaseya hunermendîyê heq nakin.

Qey piçekî ji Alîşan û Berdan Mardînî û Mahsûn Kirmizigul û Hulya Avşarê politîktir in, ew jî ji mecbûrî ye jixwe.

Axir…

Malxerabîya kurdan ew e ku rewşenbîr û nivîskar û hunermendên wan hemû pragmatîst û oportunîst in.

Gotina Dawî

Divê hunermend û rewşenbîr û nivîskarên neteweyên bindest wek neteweya xwe ne bindest û belengaz bin.

bîra qederê û mehmed ûzûn

Her sal,

salê carekê ji nav pirtûkan ez vê pirtûkê derdixim û bi germayî û dilsozîyeke henûn wê dixwînim, 

lê ne ji ber feraset û hunera Mehmed Ûzûn ez vê pirtûkê dixwînim; 

na…

ji hezkirin û hurmeta min a li Celadet Elî Bedirxan ez dixwînim û dibim şirîkê wan hestên wî yên dilsoz û kurdîperest.

Her weha,

her sal bi xwendina vê pirtûkê,

çawa dema hecîyek dihere li hecê dibe hecî û xwe pîrozwerbûyî hîs dike, ez jî di wê “bîr”ê de xwe dişom û pîrozwer dibim.

Di jîyana xwe de zû bi zû ez serî li kesan mezin nakim anku zû bi zû qedrê kesan nagirim;

bi kin û kurdîya kurmancî,

zû bi zû bi gotinên qelew û nasnavên qure ez wan pênase nakim, pir kêm in kesên wanî,

lê…

Ji bo min Celadet Elî Bedirxan yek ji wan kesan e ku bi dilekî pak dikarim jê re bibêjim, 

“Mamoste” anku “Mam-Hoste”

Kêm zêde ev 75-80 sal in ji nav me koç kirîye, lê hîn jî di eyara wî de kurdek derneketîye ku meriv jê re bibêje him kurd û kurdî ye, him modern û medenî ye, him jî entelektuel û rewşenbîr û pirrengî ye.

Lê zeman bi me re xerab ket; 

em çep gerîyan, 

çerxa feleqê çep gerîya 

û di labîrenta jîyanê de nigên me çeporasto li hev gerîyan, 

mixabin.

Gotina Dawî

Bêguman, 

ez dikarim weha jî bibêjim, bi min, zimanê Mehmed Ûzûn di vê “bîrê” de piçekî fetisokî jî bûye, 

lê…

“bîr”ê nehiştîye bifetise!..

qîrîna mirîyekî bêwelat

kundekî çû xwe li ser kevirê ber serê wî danî,

go,

-ez di ber fantezîyên psîkopatekî de mirim, yadê.

ro bilind bû, tavê da ser axê

û ji nişka ve pêl bi pêl qîrînek bilind bû ji bin wê,

go,

-ez diqefilim, yadê.

dêya wî kezeb û gurçikên xwe avêtin bin tifikê,

ji bo şîva êvarê,

lê rêvîyên wî di devê marekî de, çav li kulmek ronayî digerîyan, bi metirsî,

go,

-her der tarî ye, yadê.

ruh di qefesa sîngê de maye hefsî

kurm diçêrin li ser goştê bedena wî,

go,

-ne ez ji xwedê xuyame ne jî xwedê ji min, yadê.

hewl da serê xwe ji kefen bifilitîne, lê fêhm kir ku kefen jî nebûye qismetê wî,

go,

-ka kefenê min, yadê?

edebîyat û gurçikên polayî

Edebîyat,

qada şehwetê ye.

Nivîs, 

kirasekî transparan e.

Nivîsandin,

gurçikên ji polayê anku dînîtîyeke wêrek e.

Loma jî,

ji qûna her kesî nayê bibe nivîskar; 

ji ber ku,

yê nivîskar, gurçikên wî ji polayê ne û dînekî wêrek e, bê tirs wî kirasî li xwe dike;

lê

yê wî kirasî li xwe nake û quretîyan dike, tenê xulamê qelemê ye;

lew

qelem wî di nav hubra xwe de dixesîne, nahêle zurîyet bi dû keve.

Axir…

heger rişma qelemê ne di destê te de be

anku

ku tu ne efendî, qelem ne xulam be, di nav fantezîyên qelemê de tenê tu fîguran î. 

Gotina Dawî

Heger mejî avis be, guh medê bê kê nîyhayîyê…

bext text e

Li dijî cihûyan tifaqa misilman û xirîstîyanan…

Ji ber vê jî, 

cihû baş dizanin ku pêwîst e her û her xurt bin.

Loma jî,

hemû refleksên wan li ser xweparastinê ye.

Divê kurd jî,

mina cihûyan her û her xurt bin û hemû refleksên wan ji bo parastinê bin,

yan na, 

wê nikaribin bi van psîkopatan re şer bikin.

Û li seranserê Tirkîyeyê serxweşîyek heye;

tîma tirkan a neteweyî ya futbolê beşdarî organîzasyona şampîyontîya dinyayê bû;

bêguman hin xwelîserên me yên entegrasyonîst jî bi vê şewba serxweşîyê ket.

Gotina Dawî

Heger bi qasî dagirkerên xwe tu ne zalim bî tu nikarî bibî humanîst jî…

cîhê berê

Ez ê bibêjim, rehma Xwedê li gora Darwîn be, her ku dihere însan ber bi heywên ve diherin anku li koka xwe vedigerin, lê heyran heywan ne ew qasî bêehlaq in.

Pêşketinên zanistî û modern, ji hêlekê ve konforê li însên fireh dike, ji hêlekê ve jî însên ji însantîyê dûr dixe, mixabin; 

ne hest û hîs wek berê ne, ne jî karekter û tîp…

Berê…

di serdemên dijwar de, carinan pêxember û dîn, carinan jî îdeolog û îdeolojî di hewara însên de dihatin, 

lê di vê serdemê de ne pêxember û îdeolog pere dikin, ne jî îdeolojî û dîn pere dikin, bi carekê çilvirîye.

Zemanê berê dema em zarok bûn, ku em ji hev aciz dibûn û pev diketin, me ji hev re digot, “Ez ê te bişînim cîhê berê, haa!”

Yanî me ji hev re nedigot, “Ez ê te li quzê ca te vegerînim” bi haweyekî kubar me digot, “Ez te bişînim cîhê berê.”

De îja cîhê berê jî hew bi destê me dikeve, mixabin!..

Gotina Dawî

Mixabin “cîhê berê” jî êdî ne cîhê berê ye.

xal û xwarzê û şerê israîl û îranê

-Haa xalo!

-Çi ye dîsa! Çi qewimî?

-Bi Xwedê wer xuyaye şerê Israîl û Îranê yê zû bi zû bi dawî nebe.

-Kuro, hey kundir! Ma israîlî wek te jî ne baqil in!

-Çima? Ma min got çi, xalo?

-Kuro, ma dibe meriv mar birîn bike û birîndar berde? Ma tu nizanî bê marê birîndar çi qasî xetere û kîndar e! Ma heya heyfa xwe hilneyne disekine? Israîlî jî dizanin ku Îranê nîvkuştî anku birîndar bihêle, sibê ew Îran ê ji îro bêtir bibe agir û têkeve malên wan, loma jî heya serî neeciqîne ew ê nesekinin. De Xweda û Şeytan bi hev re li pişta wan bin!

-Amîn! Bi Xwedê xebera te ye, xalo. Wê havînê marek ketibû tuwaleta me ya derve. Xwarzîya te kir gilî û gazî û ez rabûm çûm, min xwe li hewşê qewimand, min rahişt bêrekê û ajot ser mar. De de de… min bêr dawişand nav pişta wî, min ew birîndar kir, bi haweyekî birîndar xwe li qula dîwêr qewimand û ji nav lepên min filitî, bêxwedîyo.

-Maşalê dû re nehatibe bi qûn mûna te ve nedabe!

-Na, ne bi min, lê piştî wê bi du sê rojan çû bi kûçikê cîranê me ve da. Ya rast ji hêlekê ve jî kêfa min hat.

-Çima gidî! Sûcê kûçikê reben çi bû?

-Tûlo, wextê cewr bû li ber destê min mezin bû. Havînekê ez ne li gund bûm, du sê mehan li çolê mam. Ku vegerîyam malê bêxwedîyê hew xwe li min girt, cîranê me bi goşt moştê qesaban xweş lê nerîbû, ji bo konfora xwe hew xwe li min kir xwedî, tûlo; xwe bi çend hestîyan firot.

-Weleh bextê kûçikan ne xerab e lê yê te bêbext derketîye, mixabin.

-Erê, rast e, lê jixwe ew ne kûçikê hur bû, qirme bû, qirme. Dêlika maka wî ji ber gur miran, rêvî mêvîyan gon xwaribû.

-Himm!

-Axir… jan bi serê wî bikeve. Min ê bigota çi? Haa… erê. Di nûçeyan de got ev şer ê zû bi zû nesekine û her ku here wê li herêmê gişî belav bibe. Got belkî bandorê li pêyasê jî bike. Erê weleh vê sibehê ez daketim bajêr min xwe li a-101ê qewimand, min têra du sê mehan ji bo serşok û tuwaletê kaxet maxet, peçete meçete kirîn. Min got belî nabe!

-Kuro, hey xwelîser! Ma ku nan tune be tu bixwî, tu yê çawa birî û ku tu nerî tu yê wan kaxet maxetan, wan peçete meçetan têxî qûna xwe, hi ii? Îja ka aqil!

-De tişt nabe. Qey wê lazim bibe…

-Erê erê, ew ê lazim bibe. Here wan kaxet û peçeteyan li ber derê hewşê li hev kom bike, bike londer û agir berdê, bila bişewite bibe xwelî.

-Çima xwelî, xalo?

-Ji bo tu li serê xwe bikî, berxê xalo.

pasaja dîrokê

Hin xwelîserên ku vitevita qûna wan e êdî mane heyirî û dibêjin:

-Ma nizanim hewce ye hûn bibin qûl û xulam û koleyên amerîkîyan?

Ez jî dibêjim:

-Erê, hewce ye; ji ber ku kûçiktîya ji amerîkî û israîlîyan re sed qatî çêtir e ji kûçiktîya ji tirk û ereb û eceman re; qet nebe hêstîyên me yê paqijtir û bigoşttir bin.

Ev sed sal in em ji tirk û ereb û eceman re kûçiktîyê dikin. 

Me şêkir nedît!

Me xêr û fêde nedît!

Çi ket kîsê me?

Hîç!

Êêê!..

Tiştê çû nedin dû û jixwe em ê jî lê venegerin; dîrok xwe nuh dike.

Loma jî di vê rûpela nuh de em ê dev ji xwelîserîyên xwe yên berê anku yên çûn berdin û li ser vê rûpelê ji bo xwe jî pasajekê binivîsin.

Û hûn…

Êdî dev ji tehlîl û analîzan berdin, jixwe ku Xwedê (Amerîka) biryar dabe, her tişt ê wek Xweda bibe,

lê…

hûn çi dikin?

Hûn ê çi bikin?

Di wê pasajê de hûn ê çi hunera xwe pêşkêş bikin, mesele ev e.

De îja bela bibin û her kes bi kar û huner û sinhetê xwe ve dakeve.

Gotina Dawî

Ji îro pê ve tu tişt ê wek xwe nemîne, lê hin xwelîser ê her xwelîser bin û xwelî li ku be ew ê serê xwe nêzîkî wê xwelîyê bikin.

beqê xesandî

Bi saya serê amerîkî û israîlîyan kurd ê ewil li xwe vegerin, dû re li dîn û bawerîyên xwe vegerin.

Cejna remezanê ya îsal- hin bakurîyên mirîd ên mejîsist ne tê de- di bin sîya cejna Newrozê de ma;

di nav kurdan de coşa Newrozê ji coşa remezanê bêtir bû;

bêguman ji pirbûna alayên rengîn paçikên kesk û sor û zer jî zêde xuya nebûn.

Axir…

di rewşeke weha sosret de ku hindik mabû kurdî di nav kurdan de biqelihe, Kurdistan mîna rojê hêdî hêdî ji rojhilat hiltê.

Lê xwezî roj li hinan hilnehata!

Hin xwelîserên beradayî hîn jî bi bayê entegrasyonê bi vir de û wê de dipengizin.

Ne tenê kesayetên sîyasî, hunermendên bêbextîyê li hunerê dikin jî xwe ji ber vî bayî nadin alî.

Endamekî Koma Amed ku nizanim ka bê navê wî çi quzilqurt e, straneke bi tirkî xwendîye û ji wê stranê re klîbek çêkirîye.

Ku kesayet fahîşe be, beden dikeve bin her kesî, mixabin.

Wê rojê hevalekê gilî û gazin dikir. 

Digot, “Êdî tirkînivîs wek berê xwe kêm hîs nakin. Û her weha dema tên cem kurdînivîsan wek berê serê wan ne di ber wan de ye, bi kirinên xwe şanaz û serbilind in. Berê hewl didan bi kurdînivîsan re hevaltîyê bikin û hêla xwe ya kêm bi hevaltîya wan pîne bikin, lê êdî ne xema wan e, fîkefîka wan e.”

Mixabin, rast gotîye; ev jî encama entegrasyonê bi xwe ye, 

lê bila zêde pişta xwe nedin wê entegrasyonê, zeman ê bê ew xwelîser ê di bin wî dîwarê eyretî yê entegrasyonê de bimînin. Û kes ê jî wan ji bin wî dîwarî dernexe.

Haa!

Erê, em dajon ser kurdên tirkînivîs, lê bala min lê ye Jan Dost jî zêde entegreyî erebî dibe. 

Ne ji fûarên wan dimîne, ne jî ji festîvalên wan. Û jixwe hema ku kêsê dibîne pirtûkên wî berî bigihêjin ber destê kurdan diqulipin erebî.

Erê, konfor heqê her kesî ye, lê carinan divê meriv nebe hêsîrê konforê û ji doz û dahwe û prensîbên xwe dûr nekeve.

Ku ûjdanê meriv rehet be, bahlîfa bin serê meriv cuherê kerê be jî, dihêle meriv di nav konforê de rakeve, xewn û xeyalan bibîne û bi wan xewn û xeyalan hêvîyên xwe xurt û şên bihêle.

Min go axir…

Gotina Dawî

Qûna tazî ji tembûrê aciz î…