Êdî têra xwe mezin e lê hayê wî ji mezinbûn û kaosa nav nigên wî anku ji doxîna agirpêketî tune ye.
Nav quz bihîstîye lê nizane quz çi ye. Dihere cem kê, quz xweş e, quz weha ye, quz wilo ye, quz werê ye; quz û quz û quz…
Rojekê radibe ser xwe û derdikeve kifşa quz bê quz tiştekî çawa ye? Xwe bi xwe dibêje ka ez jî tehm bikim!
Ji gundê wan pîçekî fiqur heye, bi şeytsnî benda wî dikeve, wî dibe kerxaneya Amedê. Berî dagere kerxaneyê dihere ji dikanê nanekî firnê jî dikir, dike bin çengê xwe û berî dide kerxaneyê.
Axir, jinek bi çengûrê wî digire, wî derdixe jor. Berî ku jin kincên xwe ji xwe bike, xwe tazî bike, mêrkê me nanê bin çengê xwe derdixe.
Jinik li nanê destê wî dinere, li wî dinere, dibêje:
-Tu yê bi wî nanî çi bikî?
Mêrkê me dibêje:
-Ez ê quz bixwim.
Jinik xwe şilfîtazî dike, dihere li ser nivînan vedikeve, jê re dibêje:
-Nanê xwe deyne erdê, xwe tazî bike û were vir. Ji bo tehma quz hewcedarî bi nên tune ye.
Mêrkê me nanê xwe datîne binya nigên xwe, xwe tazî dike û bi haweyekî fedîyok ber bi jinekê ve dihere. Jinik wî li ser xwe diedilîne, kîrê wî di quzê xwe û bi haweyekî biaheng wî li xwe dixe. Ax, ox… piştîçûyin û hatina neh deh neqlan hêdî hêdî çav li mêrikên me diqulipin. Berî ku pişta wî bê, jinik dibêje:
-Ma hûn çend bira ne?
Bi hatina piştê re nefes lê diçike, dibêje:
-E… eem çar carr bira bûn, va… vvaa ye ezz… ez mi…. mirim, em em man sisê…
