serdana papa û nîqaşên li pey xwe hişt

Erê, ev du-sê roj in em li ser serdana Papa ya Kurdistanê dipeyivin, dinirxînin, dinivîsînin û dikenin...

ê ev serdan, tenê ne serdanek e, peyama li vê serdanê barkirî ye, vê serdanê ji serdanê derdixe, vê serdanê dike serîhildan.

Lê ka aqil!

Gelo di vê serdanê de û piştî vê serdanê, ew pûla wêneyê Papa li ber nexşeya Kurdistanê ye, ji me re tiştekî nabêje?

Yan jî di vê serdan û pûlê de peyameke sublîmînal tune ye?

Yan jî dibe Papa nîşaneya mizgînekê be?

Yan jî... 

Yan jî... 

Yan jî...

Yanî tenê kêfa Papa xwest û kurd û Kurdistan meraq kir û berê xwe da Kurdistanê!

Yanî sibehekê Şeytan bi Papa kenîya, rabû ser xwe, çû serşokê xwe da bin avê û xwe helal kir û ji peyayên xwe re got, "Zû xwe amade bikin, em diherin Kurdistanê!"

La hewle wela!

Belkî em na, lê xelk û alem him ji bo xwe, him jî ji bo me ketine nav hewldan û hazirîyekê, çendî haya me ji me û vê hewldan û hazirîyê tune be jî.

Ne em di nav hewldan û hazirîyekê de ne, ne jî ji bo hewldan û hazirîyan plan û programeke me heye.

Piştî çûyîna Papa agir bi erdê ket.

Ereban xwe aciz kir!

Farisan xwe aciz kir!

Tirkan xwe aciz kir!

Û ya herî balkêş, 

hinekan ji "me" xwe ji ereb û faris û tirkan bêtir aciz kir.

Li ser zixt û ford û gefên dagirkeran, Papa bû gulokek agir û ket dawa me kurdan.

Û me kurdan jî wek her car bi bin xwe de berda, mixabin; 

bi bin xwe de berda, ji ber ku haya me kurdan ji hazirîyan tune ye, em kurd bê plan û bê program tev digerin.

Di referandûma serxwebûnê de jî me ev senaryo dît.

Ne planek, ne programek, ne hazirîyek...

Û bi nav destê me de teqîya!

Li welatê min,

her tişt bi xweberî anku doxaçlama dimeşe, mixabin.

Karê me kurdan ev e, 

xebat û kêf û şer e, 

lê ne xebata me xebat e, 

ne kêfa me kêf e, 

ne jî şerê me şer e.

Çîroka me, çîroka "Qûna mirîşkê û hêka betê..."

Heyran!

Yan berpirsîyarîya xwe bi cî bînin, 

yan jî destê xwe ji pêxîla me kurdan bikişînin.

Êdî bes e!

Piştî her çirûskeke hêvîyê hûn ê rabin bi satil û sîtilan avê li xwe kin, ji bo ew çûrisk ji hêla dakirkeran ve şaş neyê fêhmkirin û pê re pê re vemire.

Bes e yaw, bes e!

We ev kurdên ji agir neditirsîyan di nav lepên tirk û ereb û farisan de kirin teres; êdî em kurd hew xwe nas dikin.

hewî û fantezî

Hecî Ezîz derpîyê wî yê xetxetî lê, kursîya xwe ya biçûk derxistîye sikakê, ber derîyê hewşê, her sê jinên wî jî xwe dane tengala wî û dipeyivin, dikenin, kêf kêfa wan e.

Yê ji derve li wan binere, ew ê nizanibe ev jin hewîyên hev in; 

ji hewîyan bêtir dişibin xwehên hev, dişibin hevalên hev.

Hecî Tajdîn jî mîna Hecî Ezîz mêrê sê jinan e, lê berevacî jinên Hecî Ezîz, her sê jinên wî jî gû bi hev didin, şer û pevçûn ji malê kêm nabe; jîyanê li hev jî, li Hecî Tajdîn jî dikin dojeh.

Ji rojan pêncşem e...

Hecî Tajdîn, wek her car nimêja xwe ya esir li mizgeftê dike, derdikeve nîvseetekê li cem Şewketê beqal rûdine û radibe ber bi malê ve dimeşe.

Hecî Tajdîn û Hecî Ezîz li heman taxê rûdinin, lê di navbera malên wan de deh-duwazdeh mal hene. 

Hecî Tajdîn her sibeh û her êvar wexta dihere sûkê û vedigere malê, di ber mala Hecî Ezîz re derbas dibe.

Hecî Tajdîn nêzîkî mala Hecî Ezîz dibe, lê dinere wek her car dîsa Hecî Ezîz û her sê jinên xwe li devê derî rûniştine, dipeyivin, dikenin, kêf dikin.

Hecî Tajdîn keserekê ji kûr ve dikişîne û xwe bi xwe dibêje, "Qey quzê gur bi vî teresî ve ye, yaw!" digihêje texma wan, silavekê dide Hecî Ezîz û nasekine.

Hecî Ezîz jî silava wî lê vedigerîne lê nahêle Hecî Tajdîn here, jê re dibêje, "Va ye çay tê, ka were qedehek çay vexwe."

Çendî Hecî Tajdîn dixwaze here jî, li ser daxwaz û bergerîna Hecî Ezîz nake der û ber bi wan ve dihere. 

Hîn Hecî Tajdîn negîhaştîye cem wan, jina biçûk bi lez dihere ji hewşê ji Hecî re kursîyekê tîne, dide destê Hecî Tajdîn û Hecî Tajdîn jî cîyê xwe li kêleka cîranê xwe xweş dike.

Çaya wan tê...

Jinên Hecî Ezîz, yek avê di qedehan de werdide, yek çayê dadigire, yek jî serwîs dike.

Li hember vê xizmeta ji dil Hecî Tajdîn dîsa dilê xwe dibijîne Hecî Ezîz, nahletekê li siûda xwe tîne û dilê wî bi halê wî dişewite.

Hecî Tajdîn qurtekê li çaya xwe dixe û bêyî ku wan bi xwe bihisîne, bi haweyekî dizî difitile yek bi yek li rûyê her sê jinan dinere. 

Di dilê xwe de dibêje, "Ji çav û awirên wan huzûr difûre." dû re difitile ser Hecî Ezîz, devê xwe dixe guhê wî, bi dengekî nizm dibêje:

"Kuro, ev quzê gur bi te ve ye, çi ye! Jinên min bi çavê dijminatî li hev dinerin; bi şev û roj şer û pevçûn ji malê kêm nabe. Hesreta min kulmek aramî, kulmek huzûr e, lê tu yê bibêjî qey van bêbavan bavê hev kuştine, wexta li hev dinerin, ava reş di çavên wan re tê. Ne huzûr ji wan re heye, ne huzûr ji min re hiştin, van kûçikbavan! Tu bi qedrê Xwedê bikî, ev tu çi didî van jinan ku ev jin ew qasî xwe bi huzûr û bextewar hîs dikin?"

Dibe hakehaka Hecî Ezîz, dikene. Ji kenê Hecî Ezîz her sê jin jî li hev dinerin û dikenin, tenê Hecî Tajdîn sar disekine.

Piştî kenê Hecî Ezîz disekine, ew jî xwe bi hêla Hecî Tajdîn ve xwar dike, devê xwe dixe guhê wî û bi dengekî nizm û bi şêwazeke fuqûrî dibêje:

"Qey xêr di terik de nemaye, êdî tu hew di ber wan re digihêjî û dilê wan xweş nakî, Hecî!"

Kenekî fûqurî ji nav lêvan dipeke. Berî ku xwe bi alîyê xwe ve rast bike, Hecî Tajdîn devê xwe ber bi guhê wî ve dibe, dibêje:

"Ma mîrato ne kanî ye! Bi qasî qaweta piştê her ji sê şevan ez diherim dibim mêvanê yekê û..."

Peyva xwe nabe serî. Hecî Ezîz dibêje:

"Yanî hefteyê şevekê dor tê yekê."

Dîsa dibe hakehaka wî, dikene:

"Pîrê nemire bihar hat, kero nemire qîvar hat"

Hecî Tajdîn bêyî mahdê xwe dibêje:

"Yanî..."

Hecî Ezîz dibêje:

"Hefteyê rojekê tu di min nî, ez ê jî rabim xwe aciz bikim û jîyanê li te bikim dojeh, Hecî!" 

Hakehaka Hecî Ezîz li wê sikakê olan dide. Bi hakehaka Hecî Ezîz re wechê Hecî Tajdîn diqulipe, mahdê wî ne xweş dibe.

Hecî Ezîz dîsa devê xwe dixe guhê wî, dibêje:

"Ez ê taktîkekê ji te re bibêjim, Hecî; her şev vê taqtîkê pêk bîne, heger tu ne bûyî Nûrî û jinên te jî xwe horî hîs nekir, ez xêrê ji kîrê xwe nebînim." 

Jixwe kenê wî hazir e, dîsa dibe hakehaka wî û li hêla jinan dinere. Jin jî texmîn dikin mijara li ser dipeyivin mijareke fuqûrî ye, ew jî bi haweyekî fedîyok li hev dinerin û dimizicin.

Hecî Ezîz dîsa serê xwe ber bi serê Hecî Tajdîn ve xwar dike, devê xwe dixe guhê wî û dibêje:

"Hecî, her sê odeyan betal bike, bila her sê jinên te jî nivînên xwe bînin li odeyekê raxin û her şev tu û her sê jin bi hev re xwe li ser wan nivînan şilfîtazî bikin..."

Çav di serê Hecî Tajdîn de dibin tas; bi haweyekî şaş û metel lê guhdarî dike:

"Hin şevan bila yek gunê te bimêje, yek qûna te bialêse, yek li ser kîrê te rûne û tu jî, qumanda tvyê di destê te de ji xwe re li bernameyên sîyasetê binere û guhdarî bike. Hin şevan jî ji xwe re pişta xwe bide bahlîfê, her sê jin jî li ber çavên te bila mîna maran xwe li hev bipeçin, hev bimêjin, bialêsin û tu jî bi xwe xweş bînî..."

Ji nişka ve Hecî Tajdîn radibe ser xwe, li Hecî Ezîz dinere, difitile ser jinên wî, yek bi yek li wan jî dinere û dibe "tobe tobe"ya wî û ber bi malê ve dilezîne. 

Hîç li xwe nazîvire.

Piştî çend gavan Hecî Ezîz bi dengekî bilind û bi şêwazeke tolazane bi ser wî de diqîre:

"Hecî, Hecî! Ji bîr neke, ha! Mifteya huzûrê, kîrê te ye û tenê kîrê te dikare avekê li wî agirî bike û huzûr û aştîyê bîne!"

Kenê Hecî Ezîz pêl bi pêl li ser wê kolanê li hev diqulipe.

Tê gotin piştî wê rojê kes nema dengê şer û pevçûnê ji mala Hecî Tajdîn dibihîze...

serok papa

Serok Papa siwar hat û peya çû, lê dixan û hicac li pey xwe hişt û çû.

Carinan hesabê malê û sûkê li hevdu dernakeve, mixabin

û bêhişî û ehmeqî jî pirê caran dikeve xizmeta dijberê meriv...

Ew pûla li ser navê Papa derket pêyasê, bû agir û bi erdê ket.

Ew pûl, 

ew pûla ku wêneyê Papa li ber nexşeya Kurdistanê ye, di nava rojê de di destê dagirkeran de her li ba ket.

Yekî danî, yekê rakir...

ax kurdistan kurdistan 

navê te çi şêrîn e

dinya alêm dizane 

em şer dikin ji bo te

ji bo serxwebûna te

mezin bûye şerê me

em ê dijmin derxînin

ji ser çîya û erdê te

Belasebeb negotine reklam reklam e, çi erênî, çi neyînî;

bêguman propaganda jî propaganda ye, çi baş, çi xerab.

Heger dijminên meriv qeşmer û nezan û ehmeq bin, carinan bê hemdê xwe kar û kirinên wan dibin belaya serê wan û dikevin xizmeta kesên li dij in.

Zûrezûra cewrên Asenaya dêlegur e, lê ew zûrezûr tirs û xofa ji nava dil e; 

ew zûrezûr nîşaneya serxwebûna welatê min e.

Axir...

Papa hat û çû, lê wexta hat, ji bo kurdan hêvî bi xwe re anî, wexta çû jî, aqil û mejîyê tirkan bi xwe re bir û çû.

a wa hat û a wa çû

siwar hat û peya çû

serok papa mezin papa papê me

papa ronîya çavê me 

dengê dil û hişê me

papa ronîya çavê me 

dengê dil û hişê me

serok papa mezin papa papê me

wexta papa ji wê de hat 

kirasê spî xweş biriqand

wexta papa ji wê de hat

sîya wî da ser kurdistan

serok papa mezin papa papê me

papa ronîya çavê me

dengê dil û hişê me

papa ronîya çavê me

dengê dil û hişê me

serok papa mezin papa papê me

şeveke ji şevan

Îşev du mêvan tên şîvê.

Lê min soz da wan ku ez ê bi destê xwe ji wan re şîvê çêkim.

Ji qewla Seadetê:

"Ku goşt hebe, çêkirina xwarinê çi ye!.."

Erê bi wî serê we yê delalî, goştê pez û dewêr jî heye, goştê mirîşk û elokê jî...

Lê ez ê ji wan re ne di sêlê de goşt çêkim, ne jî di beroşê de, ez rabim ji wan re makarnaya bi kirêma û bi sînga mirîşkê û bi kuvarkan çêkim.

Mîratê!

Navekî kin jî tune ye meriv lê bike.

Îja makarnaya bi kirêma û bi sînga mirîşkê û bi kuvarkan...

La hewle wela!

De ez ê bibêjim makarna û hûn sax!

Çêkirina vê makarnayê jî têra xwe teşqele ye ha!

Paqijkirina kîloyek kuvark bi serê xwe şoreşek e.

Heta meriv paqij dike, pişta meriv dikeve ber meriv, mîna çemê Feratê xwêdan di qûna meriv de dide der.

Piştî paqijkirina kîloyek kuvark, ku Penelope Cruz jî were serê xwe deyne ser sînga meriv, meriv ê xatir ji kîrê xwe bixwaze û serî biavêje xewê; 

bêguman ji bo jinekê jî Brad Pîtt heman tişt e...

Xêr û gunehên wan ne di stuyê min de, de îja dibêjin nabe meriv kuvarkan bişo jî; 

xwedêgiravî ku av bi kuvarkan dibe, him vîtamîna wan kêm dibe, him jî mîna kîrê kalê heyştê salî diqermiçin, xwe dicivînin ser hev, ne xêr tê de dimîne, ne jî bêr.

"Bêr" ji bo hûnandin û aheng û estetîka hevokê min bi kar anî. 

Wexta hûn gîhaştin vê hevokê, hûn dikarin çavên xwe ji "bêr"ê re bigirin, anku hûn dikarin di ser re gav bikin.

Hûn bi kêfa xwe ne!..

Axir!

Min jî got emrê min ji Xwedê re, bila xort nebêjin "Ma ezibandina te ya şîvê ji bo xwarina kîrê qert ê qermiçî bû?" ez rabûm, min pişta xwe xist ber xwe, lê xwêdanê di qûna min de neda der- ji ber ku hewa cemidî ye-, min bi hûrgulî kuvarkên xwe paqij kirin, hûr kirin û ew danîn qiraxekê, dû re min sînga mirîşka xwe hûr hûr jê kir, piçek rûn avêt binê miqilkê û goştê xwe avêt binê miqilka xwe.

Goşt û rûn avêtin ber hev, mîna dengbêjekî serhedî.

Qij û hey qij!..

Jixwe sê çar dendî sîr ji berê de paqijkirî, li ber destê min bû.

Li ser çavikê din ê ocaxê jî min beroşa avê danî ser êgir, ji bo makarnaya min û sosa min bi hev re amade bibin.

Te dît piştî meriv makarnaya xwe di sefokê de diparzine, heger meriv nelezîne, ew makarna mîna hevîr giş bi hev ve dizeliqin.

Erê, ez serî li we gêj û li xwe jî germ nekim, piştî nîv seetê makarnayê min ê bi kirêma û bi sînga mirîşkê û bi kuvarkan hazir û amade bû.

Ya star!

Heta meriv bi nav dike, ziman di devê meriv de diweste û rep disekine.

Ji xwendina helbestên helbestvanên li bin naylonan hînî kurdî bûne dijwartir e, mîratê!

De îja hingî bi tahm, hingî bi ekl çêbûbû, meriv qêmîş nedikirê bixwe. 

Bêhna jê difûrîya mirî ji gorê radikir, lê yê dixwar jî dikir mirî, haa!

Wek edebîyat û wênesazî û pêykersazî û awazsazîyê, çêkirina xwarinê jî bi serê xwe hunerek e.

Û temîya min li we, tenê ji bo çêra zikê xwe nezewicin û nekevin bin mineta jinê.

Dev ji wan berdin.

Heta sibê bila bi slogana "Jin, jîyan, azadî" xwe ne wek xwe nîşan bidin.

Gotina Dawî

Ji bo jîyaneke bextewar û hûn bextewar bijîn, di sê tiştan de xwe bikin hunermend û bi çavê hunerê lê binerin:

1- Di karê xwe de.

2- Di çêkirina xwarinê de.

3- Di nîyhandinê de.

rojên sembolîk

Baş e ku rojên sembolîk hene, yan na me yê çawa ji bo demekê xwe bîrbir, xwenas, xweşbîn û medenî hîs bikira?

Bi xêra roja dayikan, em dibin lawekî baş-keçeke baş û qedirzan. 

Dayikên me yên 364 rojan nayên bîra me, wê rojê em bi gotinên qelew ku pirê wan haya wan jî ji wan gotinan çênabe, xwe dixapînin û li ser hebûna vê rojê em xwe ewlad hîs dikin.

Yeka din bajo ber!

Bi xêra roja mamosteyan, em li rojên xwe yên dibistanê vedigerin û bi kulman spasîyan dişînin ji wan mamosteyên xwe yên bi darê zorê em ji kurdîbûnê tirsandin û berê me dan tirkîbûnê.

De xalo de xalo, çemê çetelê çemekî sar e xalo!

Bi xêra roja heywanan, em xwe ji binhişîya xwe ya hov dûr dixin, ji bo kêlîyekê em dibin dilovan û xwe ji heywanan heywantir hîs dikin; bi wê însantîya xwe ya xapînok em xwe qure dikin.

A wa hat û a wa çû, siwar hat û peya çû...

Bi xêra roja bavan, em bavê xwe jî bi bîr tînin û spasîya kîrê wan dikin ku ne ew kîr bûya, ne dê dibûn dê, ne jî em di malzaroka dê de dibûn xwe.

Mala bavê min mala mêran e, çadira Bavê Lalo tîştîşî bûye, qetîyaye.

Bi xêra roja zimên, em hemû kes wê rojê dibin bilbilê zimanê xwe û bi quretîyan em zimanê xwe ji hemû zimanan xweştir û dewlemendtir dikin û roja din jî wek her car dîsa em radibin bi zimanê ne zimanê xwe dest bi felsefeya derew û hîle û quretîyan dikin.

Beyta Feqî ye kubra Xanî ye

Kubra Xanî ye zimanê kurdî

Bi xêra roja alayê, wê rojê, çepgir û rastgir, dîndar û xwedanenas, netewperest û lîberal, muhafazakar û kominîst, anarşîst û lîberal, her kes dibe dewletxwaz û serxwebûnxwaz û azadîxwaz, lê di esasê xwe de pirê ji van kesan dikarin wê alayê bikin telîs û bi wî telîsî derkevin dizîyê.

Milîtan milîtan milîtan

Milîtan milîtan Kurdistan

Simbêl qeytan dayik bi qurban

Milîtano!..

Bi xêra roja jinan, wê rojê, çi qas mêrên hov hene, hemû bi fîstanekî jinane digerin û pirê jinan jî tenê ji bo xatirê pîrozbahîya wê rojê dikarin hemû mêrên her roj qedrê wan digirin lê wê rojê gulekê ji bîr dikin, bikin qurbana wan mêrên hov ên wê rojê bi fîstanekî jinane digerin. 

Dû re jî meriv bixwaze nexwaze, çîroka "heft jinan û serê mirîşkê" xwe li nav mejîyê meriv diqewimîne.

Aqilê sivik, barê giran...

Lê neheqîyek heye.

Roja jin û mêran anku roja dayik û bavan heye, lê çima roja transeksuelan anku roja nêromêyan tune ye?

Qey seba ji nîyhandina wan zarok çênabe?

Axir...

Gotina dawî

Hemû rojên Kapîtalîzmê li hemû xwelîserên bûne kole û xulamên kapîtalîzmê pîroz be!

ji papayê rêzdar re nameyek

Birêz Papa!

Na na...

Bi gotina "birêz" ditirsim tu dilê xwe bigirî û bibêjî, "Ma ez Evdila Ocalan im, tu ji min re dibêjî 'birêz'" loma jî ya baş ew e, ez bi "rêzdar" dest pê bikim, lê ji kerema xwe re kumê li serê "e"yê  ji bîr neke û "ê"yê wek "e"yê nexwîne. 

Ez nikarim seetekê ji te re qala rez û rêzê bikim û berî ez têkevim ser dilê nameyê û bi nav de herim, ji qudûm ve bikevim.

Lê na na!

Ez cudatîya di navbera "rêzdar" û "rezdar" bikim, da ku piştî tu lê hayil bûyî, tu ranebî doza rez mezan li min nekî;

jixwe dagirkerên bêbav gund mund bi ser serê me de hilweşandin, ne rez hiştin, ne pez, îja bi vê şaşfêhmkirinê ez nebim deyndarê te û rezekî.

Û jixwe tu dizanî, dema gotinek ji devê me kurdan derdikeve, serê me jî tê de bifire, vegera ji wê gotinê tune ye.

Erê, Rêzdar Papa!

Baş bala xwe bide kumê li serê "e"yê û xweşik bixwîne.

Ne Rezdar Papa, Rêzdar Papa!

Ez zû bi zû ji kesî re nabêjim Rêzdar; herî dawî ez ne şaş bim min ji Şahînê Bekirê Soreklî re gotibû, "rêzdar" û li ser vê gotinê pevçûn û şerek qewimîbû...

Tu yê duyem î ku ez jê re dibêjim "Rêzdar"

Rêzdar Papa!

Berî ez dest bi nameyê bikim û xwe di nav peyv û têgeh û qalib û hevokan de wenda bikim, dibêjim, Tu bi xêr hatîyî welatê me bêjîyên Xwedê û di ser ser û çavan re hatîyî!

Wek cenabê te jî dizane, piştî maka me Kurdistan bi dizî bi Xwedê re ket nav danûstendineke cinsî û Rêzdar Xwedê bihîst maka me avis e, berê xwe ji maka me guherî û maka me Kurdistan mineta Xwedê bir danî serê gîyaran û bi dizî za û em çêkirin û li ser van çîya û zinaran belav kirin.

Di lîteraturê de ji yên wek me re dibêjin "bêjî" anku "pîç"...

Rêzdar Papa!

Bi salan e em di bin destê birayên xwe yên dêmarîyê de anku di bin destê zarokên Xwedê yên ji wan re dibêjin "misilman" û bi dil û daxwaza dê û bavê xwe çêbûne de em têra temenê deh Xwedayan bi zilm û zordestîyê rû bi rû man; li ser me hemû rêbazên êşkenceyê ceribandin.

Lê êdî him em westîyan, him jî em bi çavên xwe dibînin heta talîya temenê xwe jî em van bêbavan li pişta xwe bikin û wan li ser serê xwe bigerînin jî şêkir tune ye.

Rêzdar Papa!

Ez Devliken Kelogirî, lê ji kerema xwe re tu jî wek hin ciwanik û ciwamêran nekeve pey wateya nav û paşnavê min û şaş û metel nebîne.

Bi kin û kurmancî ez ji rêzdarê xwe re bibêjim, mîna şev û rojê him ez dikenim, him ez digirîm; ez him dikenînim, ez him bi girî ve dikim!

Lê heger tu avekê li vî agirê dilê me bikî, ez ê careke din hew paşnavê xwe bi kar bînim û "Kelogirî" ji ferhenga zimên derxim.

Ez dizanim, tu nûnerê Xwedê yî û Xwedê êdî ji ber ûjdanê xwe hew dikare bi rehetî serê xwe deyne ser bahlîfê û rakeve. 

Ji bo ûjdanê xwe rehet bike, tu şandî welatê me, lê temîya min li te, ne bi ûjdanê Xwedê, bi çavê ûjdanê xwe û bi guhê dilê xwe li me, li halê me, li bêdewletîbûna me binere, bifikire û guhdarî bike bê em çi jîyaneke teres dijîn di bin desthilatîya misilmanan de.

Heger tu gilî û gazinên me bigihînî cîyê cî û ji bo em li ser axa welatê xwe mîna her netewê azad û serbixwe, di nava aramî û huzûrê de bijîn, tu ji me re bibî piştevan, soz ji wan sozên mêrên berê ku êdî ew soz bûne toz û li pêyasê nemane, ji bo ez di rêya xiristîyanîyê de ji miletê xwe re pêşengîyê bikm û berê wan bidim qibleya we, ez ê di kefa destê te de şeraba pîrozwerîyê vexwim û hewl bidim her kesî têxim rêya rêzdar Îsa.

Hêvî dikim di demeke nêzîk de nameya min ê bigihêje ber destê te.

Lê ji kerema xwe re li ser kîrê xwe nenivîsîne û bixwîne.

Têbinî anku Jêrenot

Papayê Rêzdar!

Heger tu daxwaza min pêk bînî, ez ê nod û neh jinebîyên kurd li te mahr bikim.

Û ji qewla Laleş Qaso, tu sax!

bobelat

Di 1938an de ji bo li makeqanûnê qanûneke din zêde bikin, parlamenterekî Asenaya dêlegur li parlamentoyê bi pêşnîyareke balkêş li derîyê komîsyona wezîfedar dixe.

Qanûna hatîye pêşnîyarkirin jî ev e:

"Her kî bi tirkî nepeyive, divê bi pereyan were cezakirin."

Herweha vê hûrgulîyê-detayê jî lê zêde dikin:

"Û qismek ji wî pereyî jî ew ê ji kesên altax-sîxûr re bê veqetandin."

Erê, ev jî ji bo her kes li her kesî bide û her kes ji sîya xwe jî têkeve şikê...

Ji roja ev komara tirkperest ava bûye û heta nuha her tim hewl dane bi kuştina kurdî kurdan qir bikin-tune bikin; 

çi wexta li kurdan nerîne, ava reş di çavên wan re hatiye.

Bi kin û kurmancî, bi qasî dijmin di warê girîngîya zimên de hesas û hişyar e, em ne hesas û hişyar in, mixabin.

Lê îro ro...

Heger dewlet ji netewên ne tirk ên li ser vê axê dijîn, bi taybetî jî ji kurdan re bibêje, "Her kî bi tirkî bipeyive, ew ê bi pereyan were cezakirin û wek qanûn vê jî li makeqanûnê zêde bike, bi cezakirina kurdan, dewlet ê ekonomîya xwe ya têkçûyî ji nû ve xurt bike.

Sîbel Uresîna em wê wek evîndara akepê û Erdogan nas dikin, bi navê "We go yekjinî, ew çi ye?” kitêbek nivîsand û van rojan ev kitêb derçû...

Li ser medyaya sosyal hevalekî nivîseke di der heqê vê nûçeyê de par ve kiriye û hevalekî jî hatîye li bin vê nivîsê şîrove kiriye, gotîye,"Jinên lezbîyen li dij yekjinîyê-monogamîyê ne; pirjinîyê-polîgamîyê diparêzin.

Dema min ev şîrove xwend, bişirîm. 

Di esasê xwe de ne dûrî aqilan e, lê kêm e.

Fantezîyeke balkêş e.

Lê ez ê çarçoveya vê fantezîyê firehtir bikim.

Haa!

Yên ji mecbûrî hewî tê ser wan ne tê de...

Min got meseleya lezbîyentîyê ne dûrî aqilan e, lê lezbîyen mêran tehamûl nakin, loma jî tew ez dibêjim yên ji nîyhandina komî-grûbî hez dikin vê zîhnîyetê diparêzin.

Ji mejîyê nuxumandî fantezîyên ecêb dizên!

Navê mirinê tahl e û xwezî li ser rûyê vê erdê kuştin, qirkirin, komkujî û qetlîam hîç nebûna, 

lê mixabin ji ber ku însan hîn jî ji kodên hov ên heywanî rizgar nebûne, her kes hewl dide bi hêz û qudreta xwe, xwe biparêze û li ser nigan bimîne.

Lê em kurd tiştina tev li hev dikin.

Ne em dizanin li pey dozekê herin û xizmetê ji doza xwe re bikin, ne jî em dizanin dijminatîyê bi dijminê xwe re bikin.

Heger meriv bi xwe re ne rast û durist be, kes ji destê meriv rastî û duristîyê jî nakire.

Îja em bi xwe re ne rast û durist in, em radibin rastî û duristîyê difiroşin dijmin û neyarên xwe.

Xwe nexapînin; lewra ji xêndî we her kes bi ruhê we yê xapînok hisîyaye...

Siltanê dewleta Eyûbî Selahedînê Kurd him li pey doza xwe diçû, him dijminatî bi dijminên xwe re diajot, him jî bi sekn û helwesta xwe li cem dijminên xwe xwedan qedr û qîmetekî mezin bû.

Ew jî ji mezintîya wî dihat...

Lê kurdên îro yên li ser navê kurdan serkêşîya vê dozê dikin?

Hûn çima qûnalêsîya dagirkerên xwe dikin?

Ma wexta bûyerek diqewime û çend leşker dimirin an jî tên kuştin û hûn radibin bi rêya çapemenîyê daxuyanîya sersaxîyê belav dikin, çi tê ser we? 

Çi dikeve destê we? 

Çi li we zêde dibe? 

Kî ji we re dibêje eferim?

Bawer bikin, hûn dixwazin bawer nekin, wexta dagirkerên we çav li wan daxuyanîyên we yên fisgenî dikevin, bi qûna xwe bi we dikenin û heger li cem wan berê qîmetê we pênc quriş be, piştî van hetîketîyan qîmetê we dibe du quriş û nîv.

Gotina Dawî

Bêhna xwe fireh bikin, hindik ma qantir bizê!

stenbol

Nuha ez di otobusê de me, ji Kadikoyê ber bi malê ve diherim.

Mal li rojhilatê Ataşehîrê ye.

Serê min piçekî çeqilkêf e; bi birayên xwe re li Modayê li qiraxa bahrê me çend qedeh vîskî vexwarin.

Xwedêgiravî ez ji trafîkê revîyam, min berê xwe ji trafîkê guherî, tew min çavên xwe vekirin ku ez di nav trafîkê de asê mame.

Belasebeb negotine, rêya herî baş, rêya her tim meriv tê re dihere û tê ye...

Lê tip jî dibêje, ji bo nexweşîya xurifînê-alzheimer divê meriv her tim rêya xwe biguhere, rabûn, rûniştin, tevger û hereketên xwe biguhere; tevger û hereketên rûtîn xurifînê-alzheimerê no dike anku ditehenîne.

Ka îja em konfora xwe tercîh bikin an li tipê guhdarî bikin û xwe ji xurifandinê dûr bixin?

Di esasê xwe de, piştî demekê di nişka ve ez dixwazim bixurifim û her kesî, her tiştî ji bîr bikim. 

Qet nebe belkî wê çaxê meriv bi huzûr, bê kul, bê derd (ji êşa kurdîtîyê dûr) sînga xwe ji mirinê re veke û bi bişirîn serî deyne.

Axir...

Çima carekê ez di rêya xwe ya her tim de perîşan bûm, êdî her cara ez ji Kadikoyê vedigerim malê, ez çavê xwe li rêyeke din digerînim.

Binhiş tiştekî ecêb e, pirê caran dikeve pêşîya aqil û mentiqê.

Lê bi qasî tecrûbeyên min ji min re dibêjin, divê her tim meriv li dengê dilê xwe guhdarî bike, lê çi fêde, carinan meriv lê dihere û pengiz dibe.

Vê qedexeyê malik li me xera kir, anku li milet...

Her kes xwe dide benda seeta berî qedexeyê; berî qedexe dest pê bike bi seetekê wek meriv qulmoza mozan der bike, kes di hundiran de namîne, her kes xwe li derve diqewimîne.

Min di dîn û dîyaneta Stenbolê nîyhî!

Ne serî heye, ne binî...

Û li Stenbolê ji xêndî sinifa bûrjûvazî meriv tenê kesekî jî bextewar nabîne.

Ji dilqê însên bêhuzûrî difûre.

Li vî bajarî tu kes ji bo bijî li vir najî, tenê ji bo birçî nemîne û nemire, li vir dijî.

Jîyîna kûçiktî!

Lê li vî bajarî kûçik jî ji me çêtir dijîn; qet nebe bê berpirsîyarî dijîn; li her deverê ji bo wan xwarin jî heye, av jî 

û jixwe pirê wan xesandî ne; dixwin, vedixwin û li ber sîya dar û dîwaran xwe vedizelînin;

problema wan a seksê jî tune ye jixwe...

Gelek însan dilê xwe dibijînin wan, lê li vî bajarî kûçiktî jî bi destê kesî nakeve zû bi zû û bi erzanî.

Bêdewletî, di bin kûçiktîyê re ye vî zemanî, lê aqilê me ji kîsê xelkê ye, bi vê xwelîserîyê em ê tu carî negihêjin meqamê kûçiktîyê jî, bi rehetî.

Û têr, birçî...

kûçik her direyên û terka kûçiktîyê nakin tu carî...

Gotina Dawî

Kîrê kerê xwe di quzê jina wan kesan kim ku em li ber derîyê tirk û ereb û eceman kirin parsek û belengaz û sêwî!

pênc tê(n)binî

Erê, di rewşeke wek îro de me got bila her kes bi kurdî binivîsîne, lê werger karekî din e;

perwerdeyîyeke xurt jê re divê.

Dû re...

Nivîskarên qerase li ber çavê meriv dibin mîna qeşmerên ji rêzê.

Heqê kesî tune ye bi namûsa rebenên Tolstoy, Dostoyevskî, Shakespeare û James Joyce bîne du quriş û nîvan...

Rewşenbîrên rastîyan veşêrin, ji rastîyan bitirsin, bi dil û ûjdan û bextê xwe re têkevin dudilîyê, rastîyan manîpule bikin, yan jî li gorî berjewendîyên xwe, yan jî li gorî berjewendîyên partîyekê-rêxistinekê tev bigerin-jixwe di vir de jî ji bo berjewendîyên xwe yên şexsî berjewendîyên wê partîyê-rêxistinê diparêzin-, ew rewşenbîr ne rewşenbîr in; rewşê dibînin, lê xwe li ber sîya rewşê li kerrî, kwîrî datînin.

Sîyasetvanên bi xwe re ne rast û durist bin, xwe nesipêrin ber sîya wan, yan na hûn ê li ber sîya wan di xew re herin û hûn hew bi xwe dihisin tu carî.

Mîzahjenên kurdî tenê ji bo qeşmerîyên xwe bi kar bînin û bi saya wan mîzahjenan kesên bi kurdî dipeyivin-dijîn, di bin hişê civakê de mîna qeşmeran karîkaturîze bibin û wer bimînin, heqê wan mîzahjenan xesandin e, lê tenê ne jêra wan, herweha heqê wan meriv zimanê wan jî jê bike û bixesîne.

Stranbêjên naafirînin, tenê li ser keda xelkê dixwin, vedixwin, diçêrin û quretîyan dikin, li ku hûn li wan rast hatin, bi xêra xwe çend qurişan têxin bêrîka wan û ji wan re bibêjin, bila herin ji xwe re karekî din bikin.

Haa!

Û bila navê xwe jî li bin keda însên nenivîsînin.

Jinên hîn bi haweyekî fîzyolojîk û bîyolojîk nebûne jin û hest û hîsên jinane li xwe bar nekirine, berî hûn ê herin li qad û kolanan feminîzmê biparêzin û xwe û derdora xwe bihetikînin, herin li cem Fehîmê Terzî ji xwe re fîstanekî bidirûn, ji bo em bawer bikin êdî hûn jin in û em jî bibêjin erê weleh teorî û pratîka wan li hev rûdine.

Gotina Dawî

Belasebeb nan neçînin şorbeyê!

ji îro

Seadetê li mitbexê rûniştibû, hevîr distira.

Telefona wê lê dikeve, lê wek her car telefona wê ne bi wê re ye, li odeya rûniştinê ye.

Mitbex û ode têra xwe ji hev dûr in, dengê telefonê nare Seadetê.

Keçika wê Leyla bi qîrîn bang dikê.

Seadetê destên xwe ji nav hevîrê xwe derdixe û bi lez ber bi odeyê ve dihere.

Radihêje telefonê, pê li bişkoka "Yes"ê dike û dide ber guhê xwe.

Operator e ya telefonî wê dike; dengê jinika operatorê di guhê wê de olan dide.

Awirên tûj di Leyla de difirîne, bi hêrs telefona xwe diavêje erdê û ji bo here hevîrê xwe bisitirê li xwe dizîvire û xwe bi xwe dibêje:

"Ma ev toga heram nizane telefona min ne Ayfon (Iphone) e!"

Em li metrobusê siwar bûn, dinya ewr, hewa sar bû.

Em ji metrobusê peya bûn, ber bi perava Modayê ve meşîyan.

Em çawa gîhaştin ber bahrê, ji nişka ve ewr belav bûn, tav derket, dinya xweş bû.

Ferhad di ser xwe re li esmên nerî, bi bişirîn got:

"Xwedê jî biaqil e, haa! Dizane ew ê li gorî dilê kê bide û li gorî dilê kê nede."

Em kenîyan!

Bi bişirîn em çûn li ser wan kevirên-tahtên li qiraxa bahrê rûniştin.

Ferhad ji kîsikê mîqa bîra derxistin.

Me him civat gerand, him bîrayên xwe vexwarin.

Tav, perav, bahr, bîra û civat...

Ambîans pir xweş bû.

Hîn me bîrayên xwe xelas nekiribûn, ji jor de çend çipik baran li enêya min ketin.

Bîraya min li ber devê min, çavên min li jor, min got:

"Hop hop Midur! Yên bîrayê vedixwin em in, tu dimîzî! Ma weha dibe?"

Ez û Ferhad li Modayê li ser wan kevirên-tahtên qiraxa bahrê rûniştibûn.

Berê me li bahrê bû, me bîrayên xwe vedixwarin.

Du romanên-mirtibên muzîkjen hatin li pişt me, di ser serê me re sekinîn û dest bi stranekê kirin.

Yekî li kilarnetê dixist, yekî li tipilkê-darbûkayê...

Piştî sitran qedîya, min destê xwe avêt bêrîka xwe, pere derxist û dirêjî destê wî kir.

Yekî ji wan spas kir, xatir xwest û xwe bi xwe got:

"Bêehlaqîya araqvexwiran ji ûjdanê muhafezakaran duristir e."