Mele xemgîn e, keçika wî nexweş e û rewşa wî ya aborî jî têrê nake ku keçika xwe bibe tedawî bike.
Ji mecbûrî weeza xwe ya wê rojê ji bo keçoka xwe dike. Bi dengekî şermok ji cimhetê re daxwaza destek û piştgirîyê dike.
Axir…
Cimhet radibe li pey mele nimêja xwe dike, nimêj diqede û hêdî hêdî cimhet belav dibe, lê kes destê xwe navêje bêrîka xwe.
Mele radibe derdikeve derve, serê xwe bera ber xwe dide û him dimeşe him jî diponije.
Piştî kêlîyekê dimeşe, li ser kolanê rastî ciwamêrekî tê ku ew ciwamêr ne ji cimheta wî ye, kesekî serxweş e.
Serxweş lê dinere mele pir xemgîn e. Dibêje, “Seyda, xêr e, çima tu xemgîn î?”
Seyda çîroka keçika xwe û daxwaza alîkarîyê ya ji cimheta xwe ji serxweş re ta bi derzîyê ve dike.
Serxweş dibêje, “Ka bise, ez ê bêm…” û serxweş xwe li derîyê meyxaneyê digire û derbasî hêla hundir dibe. Bi dengekî bilind ku bigihîne her kesî dibêje, “Gelî ciwamêran, keçika seyda nexweş e û rewşa seyda ya ku wê bibe tedawî bike tune ye. Ji kerema xwe re her ji kê çi qedîya, alîkarîyê dixwazim.”
Hinekan 5 dan, hinekan 10 dan, hinekan 20…
Di nava çar pênc deqeyan de têra xwe pere kom bû. Serxweş rahişt wan pereyan û bir da mele. Ku mele çav li wan pereyan ket, ji kêfan hew dizanîbê wê bibêje çi.
Serxweş dibêje, “Bes e?”
Mele dijmêre ku zêde ye jî. Dibêje, “Erê, bes e û zêde ye jî. Mala te û wan ava be.”
Ka çend roj an çend hefte desrbas dibe, rojekê dîsa serxweş û mele li hevdu rast tên. Piştî pirsîna hal û ehwalên hev serxweş bi rûyekî biken ji mele re dibêje, “Seyda, min biryar da ez ê tobe bikim bêm ser rêya rast.”
Mele dibêje, “Na heyran, na. Tobe mobe neke û dev ji rêya xwe bernede…”
Havîn e, her kes li ser xanîyan radikevin. Wek îro apartman, sîte mîte tune bûn wî zemanî.
Tarî dikeve erdê. Cimhayê dîn şîva xwe dixwe û bi selemê ve radipelike derdikeve ser xênî.
Xanîyê wî û yê Sta bî jî bi hev ve ne. Stê berî wî derketîye ser xênî, xwe di nav nivînên xwe de vezelandîye.
Cimhayê dîn mîna gundorekî ji wan gundorên ser xanîyan xwe gindir dike û dihere xwe bi qûna Sta bî ve dizeliqîne.
Sta bî vediciniqe, çeng dibe ser xwe ku Cimhayê dîn xwe bi qûna wê ve girtîye.
Dibêje, “Pepû reben! Te xêr e, Cimha?”
Cimhayê dîn dibêje, “Weleh ez bi ber bayê xerbî ketim û gindirîm vir.”
Sta bî dibêje, “Weleh ev ne hawê bayê xerbî ye, wek ku tu bi ber bayê kîrê xwe ve ketîye, dîno!”
Gotina Dawî
Serxweşî ji ûjdannexweşîyê çêtir e…
