-Ooo! Berxê xalo... Ka were rûne, ka...
-Na xalo, ez rûnanim, karê min heye.
-Kuro, ka were taştê li erdê ye, xesûya te ji te hez dike, ka derbas be wey!
-Na xalo, efiyet be ji te re; ez bi rojî me.
-Wîî! Nahlet li çavê şeytên bê! Tew min xwe ji bîr kiribû.
-Na, xem nake, xalo.
-Kuro, bi serê te ez jî dixwazim bigirim lê...
-Hewce nake tu tiştekî bibêjî xalo. Mî bi nigê xwe bizin bi nigê xwe...
-Kuro, bi telaq a min ne meseleya mî û bizinê ye, ya min...
Bû hakehaka xalo, kenîya.
-Kuro, bi serê te, wextê ez çav li qûna xalojna te dikevim, ji azana melê re deh deqîqe jî mabe, ez nikarim bi xwe, wê gavê ez radibim dixirpişim ser sîng û berên wê. Weleh çi guneh hebe, giş di stuyê xalojna te de ye; tu gunehê min tune ye.
-Yanî ev kîrê te bûye bela serê te!
-Erê bi serê te. Kîrê min bûye belaya serê min jî, bûye belaya serê xalojna te jî. Rebenê jî bi agirê min dişewite. Bi Xwedê ez nema dizanim ez ê çi bikim.
Xwarzîyê wî serê xwe bera ber xwe da, bi dengekî nizm:
-Heqê te, meriv kîrê te jêke û têxe qûna te! Ji bo her kesî ya bi xêr ev e.
-Te got çi?
-Min got saxîya canê te, xalo, ma ez ê bibêjim çi!..
