Heya em têr nenin hev û dilê xwe li nîyhandinê rehet nekin, ew ê vexwarina şerbeta azadîyê nebe qismetê me û em ê nekarî li tehma medenîbûnê binerin.
Û em azad û medenî nebin jî, ew nefsa me ya sapikane ku dişibe wehşekî hov ê tu carî kedî nebe.
Loma jî,
heger bi vê nefsê em bibin xwedan dewlet jî, ew ê ji wê dewletê tenê qûndetî, qûnektî, qehpetî û togtî bifûre, bêguman bi daxwazên sapikane.
Bi gotineke din,
heger em bibin xwedan dewlet jî, tenê em ê bi zorê dest biavêjin namûsa hev ango tecawizî hev bikin;
Axir…
erê, ev nifş dereng ma û êdî hêvî tune ye, lê hêvî dikim nîyhandin ê ji bo nifşê nuh tenê bibe wek pêdivîyeke bedenî û hew!
Lê ev jî rastîyeke din e,
nifşê nuha tenê ji sermîyanê pêşîyên xwe dixwin, mixabin;
lewra,
êdî tenê ji bo em xwe bixapînin û serî li xwe mezin bikin, em pesnê pêşîyên xwe didin; ne zimanê me dişibe hev, ne ehlaqê me dişibe hev, ne jî sekn û helwest û tevger û karektera me;
jixwe hewce nake ez behsa mêranî, mêrxasî, jinxasî, maqûlî û bextê berê bikim.
Gotina Dawî
Kurd radibin rûdinin pesnê kurdîtîyê didin, lê ew bi xwe êdî xerîbê wê kurdîtîyê ne, mixabin.
