helbesteke nehelbest

di binê şûşeya bîrayê de ez çav li zaroktîya xwe ketim vê êvarê

mîna serserîyekî serxweş zîz dibûm bi vir de û wê de li ber zimanê zemên

binê nigan hew hîs dikirin sitirî û kelem û bixuşk

sergo bi sergo digerîyan em ji bo tahmtîtikên tahmzarok

xalê xidir ê tat bi nîverebî û nîvkurmancîya xwe bi nîvê heq ji me dikirîn sifir û tûtya û elemiyonên me

lê em jî têra xwe hebûn haa

bi qasî nîvê heqê xwe yê me nedistend me bi kulman tije dikirin bêrîkên xwe bi çikolata û qidam û gufret  

xalê xidir dikenîya di bin simbêlê xwe de bi haweyekî zexel 

lê bi fîkefik em derdiketin û li pey hev rêz dibûn mîna morîkên tizbîya nodûneh

helbesteke nehelbest

li ber kulîyên berfê, zarokekî nuhbalix bi serê kîrê xwe girtibû û dibeliqand, bi şeytanî

sofîyekî ereb î diranfîşek ku heta vî emrî ji ber nebûna avê tenê bi axê destmêj girtibû, rabû destmêj girt bi mîza wî zarokê nuhbalixbûyî;

lê berî destmêja xwe temam bike bi kêlîyekê

mîz li lawik esirî û nimêja esir li sofî bihurî!

sofî go hey xwedênehişto! çima mîz li te sekinî?

lêwik go, "kîr kîrê min e, çi ji te re, hey sofîyê tiredîn î beradayî!

sofî bê bask firîya çû bi ewrê bê stûn ve aliqî,

lê bi tiqetiqa kenê xwedê re veciniqî û li erdê ket, pengizî!

laşê wî bû nod û neh perçe û çû bi serê kîrê zarokekî kurd ve zeliqî!

helbesta bizekemê

Li welatê ro li me gerîyaye, 

em ji xelkê re dibêjin, 

"Hûn wenda ne"

Û ew pelçimokên her hinek ji me navekî li wan dikin, 

ji şevê xeyidîne, 

hew ji qulên xwe derdikevin êdî.

Erê û êdî 

mar hew êrişî goran dikin, ji ber meytên nehelalkirî.

Dibêjin,

meytên ku di ber maran de reş û şîn dibin, 

ji ber bêhna xwe ya genî hew disitirin vî zemanî.

Mar jî hew dixwin wî goştî.

Genî bûye welatek bi genetîkeke genî

û dê weledê xwe avêtîye bi sloganên mirîdî

Bijîbijîya me ye li pişt derî,

lê derî li me asê bûye 

û em dikin nakin hew vedibe ew derî,

bi serê Remê Gurî.

"Gurî gurî qaqa, serî bi şîlmaqan" tîne bîra me wê zaroktîya me ya ji ber ol û îdeolojîyên beradayî mirî.

Mirî! Mirî!

Lê xwezî tune bûya mirîdî

û êdî hew kes bimira ji bo kesî.

Ziman, zeman!..

Zeman, ziman!..

Heger em man, 

qey du gotinên me yê jî hebin ji bo xwelîseran.

Û xwelî xwelî ye, lê li ser axa xwe meriv dibe welî.

Heger hîn ne miribe xalê Welî,

ji Yezdan temenekî têr û dirêj dixwazim ji bo wî.

helbesta ku bi qasî rehma xwedê kûr û dûr û dirêj

Quz!..