Heqî!
Heqîyê şêbî!
Na na!..
Heqîyê dêrikî!
Kîsikê wî yê reş di dest de, di kîsik de 5-6 qutî bîra, hat li miqabilî min sekinî û ziq ma li min nerî…
Got:
-Tu tu!.. Tu dişibî nivîskaran!
Û bû hakehaka wî…
Min got:
-Te çawa pê derxist?
Di bin wî simbêlê xwe yê sorikî de kenîya.
Got:
-Ez li 17 welatan gerîyam. Ji bilî misilmanan her kes însan in! Hevalekî min ê rûs hebû, George…
Min got:
-Êê?
Got:
-Çi êê?
Min got:
-17 welat… Misilman… George!..
Got:
-Cênîkên min êşîyan, ez rabim.
Rabû ser xwe, bi destê min girt, em çûn dev û rûyên hev û xatir ji min xwest, meşîya. Du sê gav avêt neavêt, sekinî, di ser stuyê xwe re fitilî li min nerî.
Got:
-Haa Devliken!
Min got:
-Haa!
Got:
-Ez nizanim ka ez herim li parkê van bîrayên xwe vexwim an herim hewşa camîyê?
Min got:
-Heger mele li camîyê be, tu dikarî derbasî hundirê camîyê jî bibî.
Kenîya…
Got:
-Bawerî bi wî pîçê mele nayê, pir yeman e. Hîn min a ewill xelas nekirîye, ew ê sisê û çaran li enîya xwe bixe û vexwe. Na na. Bi serê ca min a ku nimêja wê lê nare, ji ser mezelan xweştir tune ye. Û jixwe mirî jî ne vedixwin, ne dipeyivin, tenê guhdarî dikin.
Û xwe avêt ser kêlekekê û ji ber çavan wenda bû…
Têbinî anku Jêrenot
Bi gotina “cênîkên min êşîyan” xwest bibêje bunye êdî alkolê dixwaza. Ev jî li gorî jargona vexwaran qalibek e, biwêjek.
