Pirsgirêka kurdan a herî mezin ew e ku piştî ew qas zilm û zorî hîn jî pirê kurdan heya ji destê wan tê hewl didin dilê tirkî û tirkan ji xwe nehêlin.
Dema mijar dibe kurd û tirk, bi demokratbûneke romantîk radibin qûna xwe bi haweyekî serê xwe bi haweyekî kil dikin.
Bi wê kompleksa xwe ya xwekêmdîtî hewl didin xwe aştîxwaz û merivhez/humanîst nîşan bidin.
Lê mixabin…
hey kerên ceh li ber!
Nijadperestên ku li ssr nebûna we xwe ava kirine, ne dikutin demokratbûna we, ne jî dikutin merivhezî û qaşo objektîfbûna we!
Ji bo wan hûn tune ne, tu-ne-ne.
Axir…
Bi kin û kurdîya kurmancî,
heya hûn tirkî/erebî/farizî wek dijmin nebînin û bi çavê dijminan li tirk û ereb û farizan nenerin, ne zimanê we azad dibe, ne jî hûn serbixwe dibin.
Ji peyva “Tirkîyeyî” hewce ye em kurd xwe jê aciz bikin, tew ne eyb û ne fedî tirkên ku bi zilm zora xwe navê vê axê kirîye Tirkîye radibin xwe aciz dikin.
Ha tirk, ha tirk-îyeyî?
Ma koka tirkîyeyîyê jî ne tirk e, hey nijadperestên çavnebar!
Îja ka aqil! (Ji bo kurdan)
Lê jixwe netewedewletî êdî demode ye û em sînor mînoran jî naxwazin.
Alaya her dewletê alaya me, zimanê her neteweyê zimanê me ye
û ji biratî û aştîyê xweştir tişt tune ye.
Armanc…
ewil demokratîzekirina tirk û ereb û farizan e, dû re jî bi îzn û destûra Xwedayê alemîn demokratîzekirina hemû cîhanê ye.
Gotina Dawî
Hew xîret mabû, kokqeşmeran ew jî kuşt!
