heyf

Wextê em zarok bûn, me ji xwe re dilîst. Em pir bêhawe û cirnexweş bûn; piranîya wextê me bi şer û pevçûnê derbas dibû. 

Anuha ez serê xwe bidim ber gwîzanê, bi kêmanî dewsa sê çar cîyên şikestî hene.

Em hîn neh deh salî bûn, lê danûstendinên me ji qam û bejna me dirêjtir bûn, ji stratejî û şerê me zanîn difûrîya...

Ev serê hefteyekê ye ez "Îmrali Notlari" dixwînim. 

Çi not û çi not!..

Ew zirzilamên wek qedenan li ber çavê meriv dibin wek qidaman

û bi zaroktî me ew qidam diavêtin kemçika devê xwe û bi diranan me ew dihêran mîna qeraşê di zikê êş de genim dihêra.

Ew zirzilamina di devê dewletê de bûne qidamên zaroktîya me, hayê me jê tune ye.

Heyf û sed carî heyf!