kurteçîrok

Destar û paporeke rehmetîyê kalkê min hebû. Heya dereng jî li ser papora xwe çaya xwe û xwarin marinên sivik çêdikir, bi destar jî dêya min, emojnên min û cîranên me dihatin dahn, bilxur û nîsk dihêran,

lê wî zemanî…

bajar mîna gundekî mezin bû jixwe, xanîyên bi kerpîç û ax û hewşên dorlêkirî, me xanîyên duqato bi tilîyan rê hev dida. 

Bêguman xwedîyên wan xanîyan jî têra xwe fantezî û qure bûn. 

Me ji wan re digot bajarî.

Û bi herikîna zemên re hêdî hêdî ew xanîyên bi kerpîç û ax, ew hewşên dorlêkirî yek bi yek xera bûn, di şûna wan de xanîyên beton û apartmanên mîna qefesan lê bûn.

Dû re…

hew me dît, ne papor maye li şûna me, ne jî destar 

û me xwe qure kir bi jîyana modern bi haweyekî postmodern!.

Axir…