şêfê rojevê

Biborin!

Ev çar pênc roj in li ser Sedat Peker dinivîsînim, lê heyran, çi bikim! 

Rojev bi wî radibe, bi wî rûdine. 

Û mîna şêfê orkestrayê jî rojevê xweş bi rê ve dibe.

Wek ku ew bi xwe jî dibêje, bi kamerayekê û bi trîpotekê û bi hiş...

Lê hiş jî bi tena xwe ne hiş e; bi bawerîya min gelek îstixbarat ber bi wî hişî ve diherike.

Wer xuya ye ekîbeke xurt ji aqilmendan ava kiriye.

Lê slogana wî xweş e ha:

"Hûn ê li hemberî kamerayekê û trîpotekê û hiş têk herin!"

Sedat Peker, bi tena serê xwe bi desthilatîyê re şer dike.

Şerê Sedat Peker bi tena xwe dike-haya me ji pişt û piştevanîya wî heye-, hemû rêber û rêvebirên partîyên mixalefet nakin.

Û min berê jî gotîye, Teyo textê xwe li ser pişta vê mixalefeta qeşmer zexm dike.

Sibê Sedat Peker vegere Tirkîyeyê û partîyekê ava bike, bawer bikin, ne tenê derdora wî, ji sedî heyştê hilbijêrên CHP, MHP, ÎYÎ PARTÎ, HDP û partî martîyên din ê jî dengê xwe-raya xwe bidin wî.

Ciwamêr ji vê civakê derketîye û baş dizane bê wê bala vê zîhnîyetê çawa bikişîne ser xwe.

Heger "The Sedat Peker" bi vê xezebê dewam bike, li Tirkîyeyê, çi tirk çi kurd êdî her kes ê bi jargona Sedat Peker bipeyive, wek Sedat Peker kincan li xwe bike, tizbîyê têxe destê xwe.

Ma zemanekî biçûk mezin her kes nebûbû Polat Alemdar?

Û îro "The Sedat Peker" ji "Kûrtlar Vadîsî" bêtir tê temaşekirin.

Her ku dihere rojev germtir dibe; ev germa yê hinekan paqij, hinekan jî biqijîne.

Ya Rebî tu gurtir bikî, vî agirî!

Amen!

Gotina Dawî

Erê lawo çeqilmast!

Erê lawo çeqilmast!

qirçeqirça derizînê

Doh bi şev maça Chelsea û Manchester Cityê hebû û wek futbolhezekî bi kêfeke hew dibe min temaşe kir.

Bêbavan dilê meriv li futbolê rehet dikin; meriv li ber televîzyonê mest dibe.

Futbola serketî jî bi serê xwe hunerek e, heger futbolîs bi çavê hunermendî li xwe binerin.

Û Chelsea bi ser ket.

Çendî ji Pep Guardiola hez bikim jî, doh Manchester Cityê heq nekir.

N'Golo Kantê rebê Cityê leqand, bi tena serê xwe, mîna Sedat Peker ku bi tena serê xwe bi qefleya bênamûsan re şer dike.

Haa!

Hûn ê bibêjin ma Sedo pir paqij e?

Hîç ne xema min e.

Ji berê de ez hevalê êqil im, loma jî,

 ji Xwedê bêtir, qîmet didim Şeytên.

Heger ne heval Şeytan bûya, îro em ê jî mîna bedewîyên dewar, tirkên sunîfaşîst û farisên şiîcah pez bûna.

Şikir ji Şeytên re ku em di rêya aqil û zanînê de dimeşin.

Û Sedat Peker jî bi haweyekî jîrane mîna meriv bi şahmatê bilîze, 

geh pihênekê li qûna şebekeya Teyo dixe, 

geh tilîya xwe li çavê rojnameparsekan dixe, 

geh jî tavê dide qûna çepgir û sosyalîst û mirîdên qeşmer, li hemberî çavê raya giştî û çapemenîya dinyayê hemûyan dixe qûna kûçik û derdixe.

Ciwamêr,

bi felsefeya Sigmund Freud û Abraham Maslow dipeyive; qala pisîkanalîza humanîst û nizanim çi dike,

kurdan jî xwe daye hêvîya rêber û rêvebirên ku hîn li pey pêxemberan li hêvîya kulmek xwelî ne.

Jixwe hin ji wan êdî ultrapêxember in.

Gotina Dawî

Qirçeqirça derizînê ji temelê dewletê tê, lê gelo em kurd wî dengî dibihîzin!

zîhnîyet

Got,

"Tarî ket erdê, wê perdeyê bikişîne!"

Xwe kerr kir.

Got,

"Tarî ket erdê, wê perdeyê bikişîne!"

Ez rabûm ser xwe, min kincên xwe hemû ji xwe kirin. Nahlet li derewan bê, tenê derpîkê min ê binî li ser min ma û li ber paceyê min dest bi reqsê kir, bi haweyekî dînomîno ez reqisîm...

Em hîn bûbûn hefteyê li du beşên "The Sedat Peker" binerin, lê xuya ye êdî Reîz ê fîşekên xwe hêdî hêdî biteqîne.

Heger hesabekî navxweyî be û Reîz bi tena serê xwe be, bawer nakim Reîz zêde nigê xwe rade û şer bi Reîzê Reîzan re bike; lê na heger îstixbaratên navnetewî ev şer bi qastî û bi zaneyî derxistibin anku ji bo pişta dewleta tirko deyne erdê hin îstixbaratên navnetewî li pişta Reîz bin, wê çaxê şer ê nuh gur bibe.

Hêvî dikim ev şerê ku ji bo berjewendîyên şexsî dest pê kiriye, gurtir bibe û agir bi sînoran jî bixe.

De îja civak jî, mixalefet jî heq dikin, haa!

Vê sîstema qirêj, vê zîhnîyeta dijhumanîst û qesas, tecawizî kesayeta kesan kiriye, civak pûç û pîç bûye. 

Loma jî, 

ne yên li ser text û ne jî yên hewl di(na)din, derkevim ser text heman zîhnîyet e.

Li Mêrdîna min dibêjin,

"Gû birê rêxê ye!"

-Hoo Xalo!

-Xêr e dîsa xwarzê!

-Reîz di vîdeoyeke xwe de got dor ê were serokê sererd û binerd jî, ez ê ji we re çîroka wî jî bibêjim.

-Jixwe ez bi çîroka wî dizanim, lê bila ji we re jî bibêje; qet nebe belkî wê çaxê zingînî ji serê we bê. Bav û kalan belasebeb negotîye, "Gîhaya hewşê tahl e." 

-Na weleh ez naxwazim bibêje, Xal!

-Çima kuro?

-Çawa çima Xwedê ji te razî! Ji bo vê civakê Serok tenê ne Serok e; Serok, dîn û îman e; Serok, kesayet û karakter e; Serok, hebûn û nebûn e; Serok, hêvî û xeyal e; Serok, paşeroj û pêşeroj e; Serok, bawerî û îrade ye. Heger ev bêbav çîroka Serok bibêje, nêvî ji me yê dîn bibin û kirasê xwe biçirînin, bi çolê bikevin. Bawerîya me yê hilweşe, têk here, doz ê li me bibe toz û em ê av û av herin. Ne kurd dimînin, ne kurdî dimîne, ne Kurdistan!

-Ma bi Xwedê madem Serokê te ev şêrgele ye, ez û tu û xalojna te em ê bişînin pey muxtar û mele jî û em ê herin gundê Erban ser mezelê Şêx Hadî, destên xwe li ber Xwedê vegirin, bila Xwedê ruhê Reîz bistîne, da ku kes wê çîrokê nebihîze gidî!

Gotina Dawî

Ho kurdino!

Bi zîhnîyeta tirkan hûn nikarin xwe ji tirkan rizgar bikin!

ala û reng û remz

Her netew bi alaya xwe heye.

Û her ala jîyîna felsefî ya wê netewê sembolîze dike.

Ez ê ji we re qala alaya rengîn nekim, lewra hûn baş dizanin bê ew reng û remz çi sembolîze dikin.

Bêguman ez ji bo kurdên kurd dibêjim, ne kurdên ku bûne kurm.

Kurm qurm qul kir!

Kurm qurm qul kir!

Kurm qurm qul kir!

Fermo, ka hûn jî li ser hev bi lez sê caran bibêjin;

anku yekbare, dubare, sêbare bikin.

Axir, ji ji nav sînorên mijarê dernekevim; ez li mijarê vegerim.

Min qala alayan û reng û remzên alayan dikir.

Jixwe hûn alaya Tirkîyeyê baş dizanin; 

ew alaya ku li erd û esmanê welatê me tirs û xofê dixe dilê me û li ber sîya wê çîpên me diricifîn ji ber kurdîtîya me.

Rengê wê yê sor, xwîn e; xwînê sembolîze dike.

Ew xwîn ne A-RH negatîf-pozitîf e,

ne B-RH negatîf-pozitîf e,

ne AB-RH negatîf-pozitîf e,

ne jî 0-RH negatîf-pozitîf,

ev xwîn, xwîna kurdan e, xwîna ermenan e, xwîna rûm û gelek kêmnetewên din e.

Lê ew heyv û stêrka spî?

Ew jî penêrê Venezuelayê sembolîze dike.

Û penêr jî mîna eroîn û kokaînê spî dike...

Lê kurd ?

Rêya wan dûr e...

Min got,

"Cez,  kurd ê kengî dev ji dûviktîya tirkan berdin?"

Kenîya, got,

"Heta meriv ji qantirê re nebêje bavê te ker e, qantir nameşe."

Lê ne ker xwe nas dike, ne jî qantir...

Gotina Dawî

Dewleta Tirkîye dike têk here, lê kurd çi dikin ji bo bi ser kevin?

lîbîdo

Got,

"Seyda! Bêbavê jî çi derb li ser in! Ne vîagrayek, meriv deh vîagrayan bixwin jî, meriv ê nikaribe vê bêbavê têr bike. Bêbav mîna lastîkê ye. Wa ye ew jî dilê Reîz di qûna wî re derneketîye."

Got,

"Hela ka wê berçavkê ez jî lê binerim bê çi di vê vîdeoya Hecî de heye! Çavê min baş nabîne."

Birazîyê wê berçavka wê bi tîşortê xwe yê spîboz paqij kir û da destê wê.

Wê jî berçavka xwe li ber çavên xwe ediland û dest bi temaşekirina vîdeoyê kir.

Got,

"Ma Hecî çima weha destê xwe di bin wî fîstanê xwe yê spî de mîna destedarê tevşo rep sekinandîye?"

Birazîyê wê kir hakehak, kenîya.

Got,

"Metkê, ew ne dar e, kîrê wî ye, kîr!"

Destê xwe da ber devê xwe û bû pepûkpepûka wê...

Pişta xwe da birazîyê xwe, ji pîrekên din re vîdeo vekir.

Got,

"Haho! Çi zir kîr li ser Hecî ye!"

Ne carek, ne du car...

Birazîyê wê got,

"Ha metkê! Wexta tu qala kîrê Hecî dikî, şotika girêzê bi dora devê te dikeve. Xêr e, qey dilê te dixwaze..."

Got,

"Vê pêncşema pêşîya me em hevdu bibînin?"

Min got,

"Keçê, tê bîra min, wexta em zarok bûn, êvarên  pêncşeman nanê firnê belav dikirin, li ser mezelan şekir belav dikirin, cîranan ji şîva xwe sênîkek şîv li cîranên xwe belav dikirin. Ez bala xwe didimê, em jî her tim pêncşeman tên cem hev. Xêr e?"

Got,

"Ez jî xêra quzê xwe belav dikim!"

Got,

"Divê Reîz her êvara pêncşemê vîdeoya sîyasetvanekî ya seksê biweşîne û em jî li gorî performansa wî sîyasetvanî siberoja Tirkîyeyê binirxînin..."

Gotina Dawî

Heger hûn lîbîdoyên xwe kedî nekin, lîbîdoyên we yê we kedî bikin...

kê kir kê

Îja hîn nuh bû holîka zarokan.

Dor hat "kê kir kê"yê...

De îja bifikirin bê em di bin desthilatîya çi teresan de bi haweyekî teres dijîn!

Hemû problemên wan; çi sîyasî, çi ekonomî, çi kulturî, çi bazirganî dihere li doxîn û navranê disekine.

Dewleta ku çerxa wê bi kaset û vîdeoyan bizîvire...

Piştî twîta Reîz a îroj, êdî her kes ji qûna xwe ditirse.

Kê li ku nîyhaye kê, hemû tomarkirî ne.

Heyfa doxînê ku ji bo karên xwe yên qirêj bi kar tînin.

Şerefa doxînê hebû, ew jî çû;

van teresan kir ku êdî em girêka gû li doxîna xwe xin û hew doza daxwaza kîr û quzê xwe bikin.

Nahlet li sîstema we bê!

Çend vîdeoyên min jî hene bi çend xaniman re, lê ez ê ne navên wan bibêjim, ne jî paşnavên wan...

Piştî twîta Reîz a îroj, ez jî ji xwe ketim tasewasê û bû vitevita qûna min.

Ditirsim ew vîdeo bigihêjin ber destê Reîz û Reîz berê qûna min jî bide tavê...

Emannn!

Di ku de zirav bû, bila di wir de biqete!

Ez wek van teresan ne tirsonek im. 

Heger vîdeoya min belav bike jî, bi serbilindî ez ê rabim derkevim hemberî wan, destê xwe li sînga xwe bixim û bibêjim, "Erê, ew kîr jî kîrê min e, ew qûn jî. Kê nîyhaye we?"

Heger ji qûna we nayê,

yan nekin, yan jî we kir, ji ber kirinên xwe fedî nekin.

Min got:

-Pîrê, ji bo nexweşîya koronayê te derzî li xwe xist?

Got:

-Berxê min, dibêjin ew derzî pêşîyê li çêbûna zarokan digire.

Min got:

-Xwedê ji te razîyê! Tir hew di qûna te de disekine, çi zarok!

Got:

-Wer nebêje berxê min. Ma te dît digotin korona tenê yextîyaran dikuje, tişt bi ciwanan nayê. Derew! Li bajêr çend ciwan jî mirin. Bawerî bi van bêbavan nayê! Dikarin derman mermanan têxin nav wan derzîyan, ciwanan pûç bikin, yextîyaran jî avis bihêlin. De îja sera pîra hîn nuh em ê bibin filîm!

Min got:

-Pîrê teorîya te ji teorîyên komployî wê de ye. Te çi kişandîye?

Got:

-Min tişt nekişandîye, lê ev hefteyek e ez penêrê wenezuelayê dixwim.

Gotina Dawî

Heft lawên pîrê hebûn, ê baş penêrê wenezuelayê dixwar!

piştî deh salan

Piştî deh salan di otobusekê de pêrgî hev hatin.

Otobus ji Taksîmê diçû Gazîosmanpaşayê.

Jin bi nav salan de çûbû, lê ji bedewîya wê tişt kêm nebûbû; 

ji berê mêrkujanetir û seksîtir xuya dikir.

Mêr jî li ser xwe bû; 

erê, di nav por û rîhê de tayên spî zora tayên reş biribû, lê wan tayên spî jî karîzmayek li karîzmaya wî zêde kiribû.

Dema nuh çav li hev ketin, kelecanekê her du jî dîl girtin.

Hundirê otobusê qelebalix bû.

Û piçekî ji hev dûr bûn.

Xwe li nav pêla însên qewimandin û hêdî hêdî ber hev ve hatin; 

xwe gîhandin hev.

Jinê parfuma xwe neguherîbû; heman parfum bû.

Serê mêr gêj bû li ber bêhna parfuma wê û wê bêhnê ew li ser baskên xwe kir, ber bi bîranînên berê ve bir.

Wek her car mêr parfum bi kar nedianî, lê bêhna xwêdana wî jî tune bû;

wek hin mêran bêhna nêrîyê hulorî jê nedifûrîya...

Sabûna ku wê sibehê pê serê xwe şuştibû, jin ber bi zaroktîya wê ve bir.

Salên dêya wê ew di teşta mîqa de dişuşt hat bîra wê.

Jinê devê xwe xist guhê mêr, got, "Wek berê, hîn jî bêhna welatê min ji te difûre."

Mêr di bin simbêlan de kenîya, piçekî din xwe bi wê ve zeliqand; nermayîya memikan di sînga xwe de hîs kir.

Got, "Ev deh sal in li pey şopa vê nermayîyê her rêwî me..."

Jinê di nav şeqên xwe de hinikayîyek hîs kir; şilîyek ber bi jêr ve herikî.

Otobus sekinî; li rawestgehê peya bûn. 

Rasterast derbasî hotelekê bûn.

Çawa ketin odeyê, hîç nepeyivîn; 

kincên xwe ji xwe kirin û xwe avêtin ser nivînan.

Bi qasî nîv seetê tenê hevdu maçî kirin, mêtin, alastin û firkandin.

Êdî gîhaştin asta herî jor a harbûnê.

Mêr ket nav şeqên wê, xwe bi ser de dahf da, lê kîrê wî rê bi ser qulê nexist; çi qasî bi vir de û wê de bir û anî jî, negîhaşt miradê xwe û kîr di goşt de sekinî.

Çav di serî de bûn tas; şaş û metel li jinê nerî.

Destê xwe berjêr daxist.

Navik...

Berzik...

Destê xwe li bin berzikê gerand negerand, rê bi ser quz nexist.

Got, "Quz?"

Jinê got, "Piştî te, min kîr mîr li xwe heram kirin û quzê xwe dirût..."

şerê sulo û sedo û holîka zarokan

Ev seetek e ez li Sulo guhdarî dikim, min got belkî ji bo blogê malzeme jê derkeve, lê...

ZIRHÎÇEK!

Sulo bi qasî Sedo ne serbest e û ji bo li ber kamerayan serketî û jêhatî tev bigere, xusûsî perwerdeyîyek jê re hewce ye.

Jixwe rojnamevan jî ketin feqa wî; ciwamêr li gorî kêfa xwe mijaran diguhere.

Piştî vê bernameyê, ez ditirsim Reîz li ser rojnameyên rûniştî ne jî vîdeoyek çêke û tavê bide qûna wan.

Axir, ez bawer nakim ji vê şevê sibehek bizê.

Ya baş ew e, ez têkevim pey mijarin din...

Tam min got ez têkevim pey mijarin din, sêl sincirî...

Lê na, tişt jê dernakeve.

Heger tiştine balkêş qewimîn, ez dikarim sibê lê vegerim.

Lê ez bidim pey mijareke çawa?

Pêkenok?

Analîz?

Edebî?

Hunerî?

Erotîk?

Ka ez deh deqeyan guh bidim Sulo, dû re ez ê li ser mijarekê hûr û germ bibim.

Bi şeref, piştî şerê Sedo û Sulo, kîmyaya min hat guhertin; 

li ber mirêkê li xwe dinerim, ne Devliken, ez Sedat Peker dibînim.

Ditirsim guharê xwe ji guhê xwe derxim, berê xwe bidim welêt, bedlekî li xwe kim, tizbîyekê têxim destê xwe, devançeyeke qaçax têxim ber xwe, herim li ser serê eşîrê rûnim û dest bi qebedayîtîyê bikim.

Zimanê min xurt e û ew potansîyela îknakirinê bi min re heye; xort û ciwan ê bidin pey min.

Reîztîya min li çend sedhezar dolarî dinere.

Û hefteyê mûlidek; 

di sêlan de goştê berxan.

De îja hûn li xatir binerin, hûn li hurmetê binerin, hûn li şinekî û şelafî û qûnalêsîyê binerin.

Tenê çend sedhezar dolarî û hefteyê mûlidek...

Ka bi destûra we ez deh deqeyên din guh bidim Sulo...

La hewle wela!

Dema Sulo qala namûsê dike û dibêje, ez zilamekî bi namûs im, meriv xwe bênamûs hîs dike.

Û wer xuya ye, îşev Sulo yê li ser pişta van rojnameyên bêkalîte xwe bişo...

Gotina Dawî

Dewleta tirkan holîka zarokan e.

Bi hêvîya rojek berî rojekê kurd xwe ji van bêesilan xelas bikin û ev bêesil tu carî ji bin vê desthilatîya qirêj dernekevin.

ava şolî

Kesên dibêjin "ji bo em xwe bînin ziman anku xwe îfade bikin, kurdî têra me nake" kurdî bibe marek û bi ser dilê we ve de, zimanê we di devê we de hişk bike.

Ji dêvla bibêjin, Kesayet û karektera me qels e, nikare di bin barê kurdî de rabe" radibin xwe dihetikînin, dibêjin, "Ji bo em xwe bînin ziman kurdî têra me nake!"

Ji qewla me mêr-dîn-îyan, 

We quzê wê xwaro!

Carinan dema mijar dibe comerdî, çavfireyî, hin kes qerf û tinazên xwe bi almanan dikin.

Usûla almanî! 

Anku her kes ji kîsê xwe dixwe...

Lê ev kesên qerf û tinazên xwe bi almanan dikin jî, 

dema du heval bi hev re diherin li mekanekê rûdinin û parîyek nan bi hev re dixwin, piştî xwarina xwe dixwin, ji bo dana hesêb, yek berî yekî radibe, dihere destê xwe diavêje bêrîka xwe û hewl dide hesabê maseyê bide.

Dû re...

Heger ew her du heval careke din bi hev re herin li mekanekê rûnin, xwarinê bixwin û dîsa heman kes hesab bide, wê çaxê jî yê hesab daye li paş yê hesab nedaye dibêje, "çi kesekî destgirtî û çavteng e; destê xwe navêje bêrîka xwe."

Hey qûnde!

Ha carekê min da, carekê te da, ha jî bi usûla almanan çi cara em çûn deverekê, her kesî ji kîsê xwe xwar, çi ferq heye?

Belkî bi qasî te rewşa min ne baş e.

Belkî bi min re tune ye!

Ma ku carekê ez ê bidim, carekê tu yê bidî, hevaltî li ku ma?

Heger rewşa her du hevalan wek hev baş be, kê daye, ne pirsgirêk e jixwe,

lê heger rewşa yekî baş, rewşa yekî ne baş be û yê rewşa wî baş nehêle hevalê wî destê xwe biavêje bêrîka xwe, her tim ew hesab bide, ew kes ciwamêr e, merd e;

lê heger piştî her dana hesêb ew heval here li paş hevalê xwe gazinan bike, ew kes ne ciwamêr e, ne merd e û hevaltîya wan jî ne hevaltî ye, tenê bihurandina zemên e.

Û bi min,

usûla almanî ji vê usûlê çêtir e; qet nebe bi derewan xwe wek kesekî ciwamêr û merd rê nadin.

Hevaltî li tengî û firehîyê nanere.

Hevaltî têrxwarinîya bi hev re û birçîmayîna bi hev re ye.

Li Tirkîyeyê, 

ne sîyaseta tirkan dixwaze pirsgirêka kurdan anku pirsgirêka Kurdistanê çareser bibe, ne jî sîyaseta kurdan dixwaze çareser bibe;

lewra

bi vê pirsgirêkê avê şolî dikin û masî di ava şolî de tên girtin...

Çi alîyê tirkan, çi alîyê kurdan naxwazin ev kaos û tevlihevî bi dawî bibe.

Tirkîye bûye navenda bazirganîya eroînê û

bi pereyê vê bazirganîyê ne tenê Kurdistanek, deh Kurdistan dikare ava bibe!

Lê...

Tenê bi avabûna Kurdistanekê av ê li ser wan zelal bibe...

bila xîreta we zêdeyî berjewendîyên we be

Heger kurd dev ji îslama tirk û ereb û eceman berdin û rêber û rêvebirên kurdan ji text bêtir ji bext hez bikin, di nava çend salan de, tirk û ereb û ecem, çawa bi dilbijandinekê li dewletên ewrûpî dinerin, herweha bi wê dilbijandinê ew ê li dewleta kurdan jî binerin, lê...

heger bext rûne li ser text!..

Reîz Sedat dibêje:

"Hoo rojnamevanên ku namûsa wan bi qasî meaşê wan e!"

Yaw çi yeman xwedênehişto!

Lê gotina wî ji Mishefa Reş û Avestayê ye ha...

Ma nizanim ev gotin bi rojnamevanên me jî tahde nehat?

Te dît ên me jî nêvî mirîdên Evdila ne, nêvî mirîdên Barzanî ne, nêvî jî li ser sifreya malbata talabanîyan diçêrin.

Hoo rojnamevanên ku namûsa wan bi qasî meaşê wan e!

Yan jî,

ka em piçekî biguherin:

Hoo rojnamevanên ku namûsa wan ji meaşê wan kêmtir e...

Piştî vê gotina Reîz, guharê min ket bîra min!

Û kenê min hat...

Ez dibihîzim carinan ji eşîrê jî hin xwelîserên ku kesayeta wan ji guharê min siviktir li paş min mîna pîrekên ser tenûran paşgotinîyan dikin.

Hûn bi qurbana jinên xwe bin!

Û ez kîrê Sedat Peker di we kim!

Hahahahahahahahahahahahahahahahahaha!!!

Li Tirkîyeyê îdeolojîya "PÎVAZÎZM"ê serdest e.

Eman eman!

Hûn hûn bin û li xwe miqate bin!

Û bila haya we ji we hebe, pîvaz mîvazê nexwin, 

an na, bi serê Şêx hûn ê pê bigirin û piştî hûn pê bigirin jî, berdan tune ye.

Hoo weşangerên ku xîreta wan bi qasî pereyê çapa kitêbekê ye!

We got em zimanperwer û netewperwer in û xema me jî tenê xizmet e?

Mêrdînî dibêjin:

"Ez di derewan nim!"

Weşanxane: Sinirsiz

Kitêb: Gor a Zinde (Gora Zinde)

Kitêb: Mirovên Axê (Mirovên Ji Axê)

Weşanxane: Avesta

Kitêb: Doza Kurdistan (Doza Kurdistanê)

Weşanxane: Ronahî

Kitêb: Barana Helbestê (Barana Helbestan)

Weşanxane: Îthakî

Kitêb: Malan Barkirin (Malan  Bar Kir)

Kitêbên ku şaşî ji navê wan dest pê bike, de ka îja hûn bifikirin bê metn ê çawa bin!

Jixwe wergêran bi nav edebîyatê de rîtine. 

Dema wergerê dikin, metnekê dixwînin, lê metneke din dinivîsînin; dema meriv orjînal û wergerê dide ber hev, du kitêbên cuda ne.

Tew ez qala kêmasî û şaşî û hetiketîya zimên nakim jî nakim...

Hey xwelîserino!

Ma qey hûn nikarin ji bo karê xwe yê edîtorîyê nîvmeaşekî bidin xortekî zimanxurt?

Him hûn ê bi karê xwe serbilind bin, him ew xort ê bi zimanê xwe parîyek nan bixwe, him jî xwendevan ê bi xwendina wan kitêban xwe qure bikin û bêtir ji zimanê xwe hez bikin.

Gotina Dawî

Bila xîret û namûsa we zêdeyî berjewendîyên we be!