ez di biratîya we nim

Ez di biratîya we nim!

Anku

Ez bikutim biratîya we!

Ez di dudulîyê de mam ka kîjan ê bêtir dilê min rehet bike, lê bi tena serê xwe yekê dilê min rehet nekir, 

loma min jî her du gule bi hev re ajotin ber û yek li pey yekê teqand!

Erê...

Ez di biratîya we nim!

Anku

Ez bikutim biratîya we!

Yên ji kîr û quzekî hew ji hev re dibin, ev xwelîserên me terka vê xwelîserîyê nakin

û wer xuya ye wê nekin jî, 

hîn jî dev ji qûna tirk û ereb û farisan bernadin.

Hûn xwelîser in û êdî xwelî jî şerm dike xwe li serê we ke!

Wexta hûn dibêjin biratîya gelan- jixwe hûn ne gel in-, tirk û ereb û faris bi qûna xwe bi we dikenin.

Ji ber ku hûn feyz û îlhamê ji dagirkerên xwe distînin û nîyhandina wan bi we xweş tê, 

êdî xwe bi xwe jî hûn dinin hev- ji nîyhandinê qesta min zorgayin anku tecawiz e-, heyfa nîyhandinê...

Jixwe mezinên we qîmetê nîyhandinê zanîbûna û xweş nîyhabûna hev, pîç û bêjîyên wek we li me zêde nedibûn û hûn nedibûn kurmê me...

Lê xeman nexwin, 

em ê nehêlin hûn vê darê birizînin; 

em ê we anku kurman biqelihînin.

Îja ez werim ser meseleya Dalkurdê!

Gelo Dalkurd bû Dar-kurd û di we re çû, hûn rabûn we navê wê guherî û kir "Biratî"?

Hey min di biratîya we nîyhanino!

We bi vê biratîyê kurd-î di nav qîlên dagirkerên xwe de qetqetî kirin ne bes e, çavê we lê ye hûn navê kurd-î jî li ser rûyê erdê biqelihînin!

Lê ji bîr nekin!

Bi sekn û helwesta xwe tenê hûn karin xwe biqelihînin û jixwe hûn xwe diqelihînin jî, lê tişt ji kurd-î kêm nabe; 

kurd-î yê her kurd-î bimîne, 

kurd-î yê her wek xwe bimîne; 

lewra kurdî reng dide kurdan û wan çêdike, lê yên vî rengî negirin, diqelihin.

Bi guhertina navan hûn tenê bi genetîka xwe dilîzin û xwe bêxîret dikin, 

xwe bênav dihêlin û li wê qadê şûtîtazî mîna kîrê rût pîç dimînin.

Gotina Dawî

Kurdî agir e.

Yên xwe diavêje nav wî agirî û dişewitin, dibin WELÎ,

lê yên ji wî agirî direvin û difilitin jî, dibin XWELÎ!

di qûna xalê xwe ke

Bav li ber sekratê ye; li ser terqîn û quran e. Şand pey lawê xwe.

Law hat li ber serê wî rûnişt, devê xwe xist guhê lawê xwe, got:

-Berxê min, wesyeta min e: gunehên min di stuyê te de, ku ez mirim, kîr û gunê min jêke, bila neyê huzûra Rebê alemê; vî kîrî pir bênamûsî û bêehlaqî kirîye. 

Û roja din destê sibehê serî danî û mir.

Law revîya cem mele, got:

-Seyda!

Seyda got:

-Haa!

Law got:

-Weleh bavê min weha got û gunehên xwe kir stuyê min.

Mele got:

-Madem gotîye, tiştekî ez bikim tune ye. Hûn ê jêkin!

Law got emrê min ji Xwedê re û rabû kîr û gunê bavê xwe jêkir, xist kîsikekî naylon û ew kîs bir, danî ser dolabê.

Piştî sê rojan bav hat xewna law, got:

-Berxê min, rehma Xwedê çi qas pir e; ez efû kirim û 72 horî jî li min mahr kirin, lê îja kîrê min tune ye law! Ez çawa di van horîyan nim? Heyf e!

Law got:

-Ê te got jêke, me jî jêkir yabo!

Bav got:

-Ka ji min re bişîne law! Wer nabe. Heyfa van horîyan!

Law got:

-Ez ê çawa bişînim, ezxulam?

Bav got:

-Wa ye xalê te li ber mirinê ye, dike bimire. Ku xalê te mir, di qûna wî ke, li vir ez ê ji qûna wî derxim û dîsa bi xwe ve bidirûm. 72 horî kuro! Ew kîr neyê, serê min ê berjêr be, ez ê nikaribim li rûyê wan binerim. Eman eman ji bîr neke...

Ricky Gervais, standupê îngiliz... 

Bi nav û deng e û bi qerf û henekên xwe xwedîyê serweteke mezin e.

Li ser dikê, li pêşîya bi sedan kesan- ji bilî yên li ser ekranên tv û bi rêya înternetê temaşe dikin-, bi deqeyan qala kîr û gunê xwe dike, qala nîyhandinê dike, li ser dikê, li pêş çavê mêvan-temaşevanan mîzansena nîyhandinê çêdike û her kes bi hakehak dikene û li çepikan dixe.

Ew îngiliz in; zarokên Xwedê yên herî delalî ne û em jî ji Eyşika Ereb in...

Wek min berê jî gotibû, ewrûpî ji kîsê me diçêrin; ji kîsê me diçêrin, ji ber ku heta doh jî digotin şaristanî ji yunanan li seranserê dinyayê belav bûye, lê piştî lêkolînên zanistî derket hole ku ew şaristanîya ewrûpî û amerîkayî serê xwe pê mezin dikin, ji ser axa me derbasî yunan û ji wir jî li seranserê Ewrûpa û Amerîkayê belav bûye.

Gotina Dawî

Û îro ro em ji ber kultura xwe şerm dikin, lê rojavayî jî bi kultura em ji ber şerm dikin xwe şareza û medenî dibînin.

mentiq

Aqil aqil gotîye, lê heger mentiq mentiq be...

Li Kurdistanê, ji fantayê re dibêjin, "Qola Zer"

Dema ez li kafeyeke kurdan rûdinim û "Lezo" dixwazim, (Lezo navê markayê ye; li ser şûşeyan dinivîsî) her kes bi çavekî ecêbmayî û bi awirekî biçûkdîtin di ser stuyê xwe re dizîvirin, li min dinerin.

Yanî li nav kurdan vexwarina lezo wek qebhetekê tê dîtin.

Ma mêr û lezo?

Pêwîst e mêr çayê vexwe.

Û ne çayeke normal, têra xwe giran...

Haa!

Çaya zirav û qalind tune ye.

Çaya sivik û giran heye.

Bi mentiqa xelkê mentiqê nefroşin hev.

Mentiq?

Te go mentiq?

Ew çi ye?

Tiştekî çawa ye?

Dişibe çi?

Kurd û mentiq?

Na lo! Ne ew qas jî!..

Heger mentiq bi kurdan re tune bûya, nuha ji zû de kurdan ji lezoyê re gotibûn "Çaya Zer"

Ka ez rabim ji xwe re qedeheke "qola zer" dagirim, lê di sermê de lezo xweştir e.

Yan çaya zer?

Na na, lezo...

Bi mentiqa bêmentiqan çaya zer e.

Di kurdî de qeydeya herî girîng mentiq e... 

Heger meriv bi mentiqa kurdî nizanibe, yan jî meriv bi mentiqa tirkî-erebî-farisî bi kurdî bipeyive-binivîsîne, kurdî meriv dihetikîne.

Di zimên de hukmê serdestîya mentiqê, piştî demekê zorê li hukmê serdestîya peyvên bîyanî dike.

Mentiq kare te li xwerûtîyê vegerîne, lê heger mentiq têk çûbe, tu bi zimanê ferhengî bipeyivî-binivîsînî jî, filitandina te tune ye ji hetîketî û mirinê.

Loma jî...

Mentiq mentiq û dîsa mentiq!

Her tişt derew e, ji bilî hez û eşqê...

Seadetê li nigên min nêrî û piqînî pê ket.

Şaş û ecêbmayî sar sekinîm.

Hela! Hela!

Di ber xwe de min got Seadetê bi çi dikene gelo?

Hayloo, ez çi bibînim!

Min li nigên xwe nerî, her fereke gore bi rengekî, bi celebekî ye. 

Û ez û civat jî keniyan.

Lê weleh min ne ji fiqurî wer kiribû, li ser ecelê ji malê derketibûm, loma...

Baş nayê bîra min, lê belkî jî di tarîyê de min xistibin nigên xwe!

Nizanim.

Lê heyran, dema bêhn û pêjna Seadetê tê, dest û nigên min li hev digerin.

Ew gure tam sêzdeh seet û nîvan di nigên min de bûn, lê ne ez, ne jî kes lê hayil bûbû.

Seadetê got, 

"Ma tu tu yî; êdî hingî tu xwe fahş dikî, kes hew diwêre tiştekî ji te re bibêje. Heq bin jî, neheq bin jî, tu wan dibî li paş kerê disekinînî. Ew feqîrê li gorê hayil bûbe jî, belkî ji tirsa fiqurîya te dengê xwe nekirîye. Ma ku te bigota 'mode ye' ji bavê kê zêde bû bigota 'ma modeya weha jî dibe?' Xwedê hefza xwe ji te bike û hew!"

Min got,

Seadetê, weleh ne ji fiqurî ye; eşqa te serî li min kir tara bêjingê, ezxulam. Dua bike ez başewala-tazî derneketime...

Lê eşq pirê caran caran mentiqê jî têk dibe.

Gotina Dawî

Dîsa jî dema hûn bi kurdî peyivîn, we bi kurdî nivîsand, dernekevin derveyî mentiqê, lewra hetikandina zimên ji hetikandin gorê hetiketîtir e.

Bikin guhar û têxin guhê xwe; heger guh ne qul be jî, xeman nexwin, ez ê qul bikim.

şeva lal

ŞEHWETA MIRINÊ

Li şaneşînê maseyeke darîn,

li ser wê maseyê rûyekî şîfonî

û bi ahenk li her du kêlekên wê dû findên bejinstûr.

Şerabê dibiriqand li bin ronîya heyvê.

Tarî nuh ketibû erdê;

bêdengiyeke zîz li taxa bajêr mîna fîstanekî transparan xwe bi ser şênîyên bajêr de berdabû.

Lê şeveke ji rêzê bû;

ne rojbûyîna min, 

ne rojbûyîna wê,

ne jî salvegera mahrê bû;

jixwe îlegal bû têkiliya me,

li gorî nerîna fermî 

û şert û mercên legal ên beradayî.

Bi hevkarî me şîveke xweş amade kiribû;

belkî ne xwarineke kurdî bû,

lê spagetîya îtalyanan ne pir dûr e ji xwarinên me yên netewî.

Li ser wê fîstanekî tenik î spî,

ku tangayê wê yê sor di bin de har bûbû;

jixwe pêsîr azad bûn, bel dikirin serên wan ên mewîjî.

Ez tena şort, şortekî her tim hazir

ji bo kêlîkên azwerî.

Lê ez ê qal nekim bê heta me ew şîv amade kir

çi tofanîya şehwetê qewimî.

Hema bi kin û kurmancî bibêjim,

bila nebe meraq, da ku hûn fêhm bikin bê bi çi eşq û şehwetê çêbûye ev xwarina egzotîk.

Li ber dezgehê mitbexê,

şipîya sekinîbû, pişta wê li min, 

ji bo çêkirina xwarinê dixebitî, yara nazenîn;

ez li paş wê, 

lêvên min li dora stuyê wê derketibûn rêwîtiyeke narînî

û destên min li ser sîng û berên wê,

hest bi cizbê diketin mîna nuhfirîna çivîkeke nuhgihîştî.

Sifre amade bû û rû bi rû em rûniştin.

Berî em çetelê ewil li sênîka spagetîyê ya li ber xwe bixin,

me qûna qedehên xwe yên şerabê li hevdu xist 

û me ew şeraba xemrevîn bi haweyekî nazenîn bera ser zimanên xwe da, 

bi nermî...

Li jor ronahîya heyvê,

li jêr jî pevşabûna bayê xerbî bi ava birkê re

û li şaneşîna ku li başûrê bajêr dinêrî,

ez, ew û em her du gunehkarên evînî...

Li ber nermayîya sohbeteke henûn hêdî hêdî xwarina ber me kêm dibû.

Ji tîna şerabê serî li me germ,

hest li me nerm dibûn 

mîna şilbûna axa piştî barîna baraneke nîsanî.

Ji tîrêjên heyvê dibiriqî şeraba li ser lêvên yarê belavbûyî.

Hêdîka li ser xwe edilîm û min xwe dirêjî lêvên wê kir bi çavnebarîya gurekî birçî.

Ji spagetî û şerabê xweştir bû tahma lêvên wê yên hinguvîn.

...

ne cîranan,

ne jî kesekî dît,

lê berî em sifreya xwe bikişînin şaneşînê,

me odeya xwe hazir kiribû ji bo şehwet û cizbê.

Lambeya odeyê me bi çefiyeke rengîn xemilandibû,

ji bo em sîya bedenên xwe yên adem û hewayî bibînin li ser dîwarê tazî.

Ecela me tune bû;

ne em radibûn nimêja sibehê,

ne jî em mecbûr bûn herin derekê sibeha rojê;

rişma demê di destê me de bû û me çawa bixwesta, ew bû wê şevê...

Ji lêvên wê min dest pê kir heya navikê.

Li dora navikê min çend fetlok da xwe, nizanim,

lê ez baş zanim serê min gêj, hestên min hêç û zimanê min lal bû li ser sîng û berên wê.

Derî û şibake li ser piştê bûn,

nalenal,

axûwax

û qîrîna me diçû erşê Xwedê.

Hew min xwe dît, ez li bin im, ew li ser, dibeze mîna mihîneke boz î kihêlî.

Ji xwêdana wê kêlîyê, Xweda karîbû heft caran xwe helal bikira

û ya mayî jî bihişta ji bo fitarê.

Piştî her du beden bi cizbê ketin,

çav li min sist, nefes çikîya li yarê.

Yarê rabû binkirasê xwe yê spî yî tenik kişand ser bedena xwe ya ji nalenalê hîn jî diperpitî, rahişt cixareya xwe û derket şaneşînê.

Berê wê li heyvê,

di bin wî binkirasî de pêsîrên wê yên ji ramûsanan zepitî pêxember dibirin kufrê.

Fitilî, di ser stuyê xwe re li min nerî, 

bi nîvkenekî helal î nuhbalixbûyî got,

"Heram e piştî vê pevşabûnê meriv nefesê bistîne li ser rûyê vê erdê..."

Û hew min dît mîna kevokeke boz ji şaneşînê pengizî erdê...

kera cûn û jina felît

Seet bi ser nîvê şevê ketîbû.

Felît ji xewê çeng bû ser xwe.

Xewna kêlîyeke berê bêhn lê çikandibû; 

berî şeytan pê bikene bi kêlîyekê bi zirezira kerê şîyar bûbû...

Lê hîn jî di bin tesîra wê xewnê de bû.

Jineke mîna horîyan ji nav lepên wî filitîbû.

Pir li ber diket.

Kir "Ufeuf!"

Jina wî Wesîla mîna telîsekî kayê, ji wî wê de di xew de xurexura wê bû; 

wê û kerê diavêtin ber hev.

Lê hîn dor nehatibû azana melê.

Pirê caran jî bi azana melê kêfa wî lê qewitîbû; vê carê kerê ya xwe bi ser a melê xistibû.

Wesîla lihêf ji ser xwe avêtibû; hundir germ bû.

Li ser kêlekê veketibû, her du ferşên qûnê mîna kevirên aşekî di bin binkirês de bang dikirin.

Felît ji mecbûrî xwe li wê girt û bi çarpîkan ber bi nivînên we ve çû. 

Xwe li paş wê dirêj kir û xwe pê ve zeliqand.

Jixwe Wesîla bi qilafet, du caran li Felît bû; 

wexta dinîyhan hev jî, Felît di himbêza wê de mîna zarokekî berşîr xuya dikir;

loma jî mîna mêş di mêşê ne, pirê caran Wesîla ji nîyhandina Felît tişt hîs nedikir.

Ha Felît pê ve danîye, ha kelmêşekê pê ve daye, heman tişt bû ji bo wê...

Felît di bin kirês re destê xwe dirêjî nav pêsîran kir û firkand.

Xurexura Wesîla sekinî, bi xwe hisîya. 

Destê wî ji nav pêsîrên xwe derxist û rabû li qûn rûnişt.

Fitilî ser Felît, got, "Tew ne eyb û ne fedî, şeva çûyîn piştî nîyhandina kerê, te nêt xera kirîye tu îşev jî di min nî! Mahra min û te betal e, êdî ne Wesîla, kera cûn e jina te. De rabe here nav nivînên xwe, hîn min tu nepelçiqandîyî mîna kêçekê, deyûzê deyûz!"

Felît fiskirand, rabû ser xwe, lê neçû nav nivînên xwe. 

Rahişt qutî û agirê xwe, derket hewşê; li ser tutukan rûnişt, ji qutîya xwe cixareyek pêça, xist nav lêvên xwe û vêxist.

Hilmek, du hilm ji cixareyê kişand û xwe bi xwe got, "De bi Xwedê tenê zimanê kerê nagere, heger zimanê wê rebenê bigerîya û bipeyivîya, di nav eşîra we de jineke wek wê tune ye."

rojeva ne rojev

Korona li talanê Xwedê xist, Xwedê top avêt. Zarokên wî li ber dîwaran man; 

ne kar, ne nan, ne av, hindik maye ji birçîna kîrê hev bimejin.

Piştî koronayê, kapitalîzmeke din ji hundirê kapitalîzmê derket; 

dewlemend ji berê hindiktir in, lê êdî ji berê dewlementir in, dewlemendên mayî...

Sinifa jor leqîya...

Sinifa navîn hilîya...

Sinifa jêr pê girt!

Jîyîna li metropolan însanan ber bi berê ve diajo, lê berê jî êdî ne berê ye.

Ne gund gundên berê ne, ne xweza xwezaya berê ye; 

meriv bixwaze jî êdî tahma berê tune ye.

Ax jardadayî bû...

Nirx dejenere bûn-lewitîn...

Însan di navbera xwe û meymûnan de bûn cinsekî din...

Û xweza nema wan qebûl dike!

Serîlêdana ji bo hemwelatîya Aborjînistanê jî sekinî; 

kontenjan tije bû, aborjîn hew derîyên xwe li kesî vedikin.

Naxwazin bi nexweşîya însên bibin însan û ji xwezayê celî bibin.

Ji ber şewba koronayê, li seranserê Tirkîyeyê- welatên kurdan jî di nav de-, hemû kêfgeh, kafe, restorant, bar, meyxane û kerxane girtîne, lê reîzê sererd û binerd ji bo kongreya xwe mirîdên xwe li salonên sporê kom kiribûn.

Ji xelkê re qebhet e, ji reîzê sererd û binerd re adet e.

Lê him kêfa min, him kenê min tê, lewra reîzê sererd û binerd berevacî serokê sererd û binerd, ahd kirîye wê vê dewleta zêdeyî emrê xwe emir kirîye, hilweşîne.

Bi ruh, bi can, em bi te re ne, ey reîz!

Li başûrê welatê min hêdî hêdî xîret dizê.

Restorantên menuyên wan ne bi kurdî bin, derî li ser wan tê girtin.

Aqubet li bakurê welatê min...

Ji dêleva yekîtîya çar perçeyan, her perçe di hundirê xwe de azad û serbixwe bibe û dû re li ser yekîtîyê anku yekperçeyîyê bipeyivin, çêtir e, 

bi min...

Ma bîst û du-sê-çar dewletên ereban tune ye?

Belê.

Hemû ereb bi erebî dipeyivin, lê wek hev nanerin, nafikirin, najîn, loma jî ji hev cîhê ne.

Em jî wek hev nanerin-nafikirin-najîn, lê heger rojekê nerîn û fikir û jîyîn bûn yek, jixwe problem nabîne.

Loma jî,

enerjîya xwe bi yekîtîyeke pînekirî xerc nekin; giranîya xwe bidin ser zanîn û êqil.

Aqil jî nabare ji jor de, 

divê meriv derkeve parsa êqil, lê destê xwe li ber her kesî venegirin, pêyase tije aqilê protez e...

Hay ji xwe hebin!

Nehêlin kes di şûna we de bifikire...

go

Go,

wexta meriv zêdeyî qîmetê yekî qîmet dide yekî, belasebeb qûn lê radibe û serî lê dibe cebeşê carbekirî; loma jî bihêlin, bila bêvila wî ji nav gûyê wî dernekeve, da ku her cara xwe tevda, gûyê wî wî bi wî bihisîne ku ne tu gû ye...

Go,

çendî ez yara te, tu yarê min bûyî û di nava behra hestên xweş û germ de bi arezû û şehweteke bêsînor em gêj û har dibûn û li vir û wir bi nîyhandinê me hevdu bênefes dihişt jî, îro ro ez wek lawekî xwe ji te hez dikim, lê ez bi xwe zanim û baş zanim, heger anuha tu bi nav lepên min kevî, ez ê dîsa te bera ser xwe dim wek berê, mîna yarekî...

Go,

lo lawo vê koronayê nîyha me, rebê me leqand! Ne maqûlî hişt, ne ciwamêrî hişt, ne jî mêvandarî û mazûvanî hişt. 

De va ye ez ê heqê nîv elokê bişînim hesabê te yê bankê, here wî pereyî bikişîne, ji xwe re pê nîv elokê bikire, bîne malê bila jina te ji te re biavêje ber birincê û sifreya xwe raxe, komputera xwe vêxe, kameraya xwe veke û ez ê jî li vir nîveloka xwe biavêjim ber birincê, sifreya xwe raxim, komputera xwe vêxim, kameraya xwe vekim û em ê li enîya hevdu binerin û bixwin. Hesab bike tu mêvan î û ez jî mazûvan im...

Heta korona diqede û jîyan normalîze dibe, emre me ji Xwedê re, em çi bikin!

Go,

lêwik ta girt, lê min ew nebir ser doktor, min ew li pişta xwe kir, revî revî ew bir ber destê Şêx Pero. Şêx Pero tilîya xwe bi binê beroşa li ser agirê tifikê ji tenîyê reşxeniqî bû da û li ser enîya lawikê min xaceke ji xacên fileyan çêkir. Hîn ez venegerîyabûm malê, lêwik di nav lepên min de can da...

Go,

piştî min bavê xwe di ser dêya xwe de zevt kir, derûnîya min li bin guhê hev ket, psîkolojîya min têk çû; heta dereng min digot qey dêya min orospîyek, bavê min jî neyarê min e...

Go,

berê, min digot qey nabe dilê meriv li yara meriv xera bibe, heger dilê meriv li yara meriv xera bibe, yara meriv li ber çavê meriv dibe orospîyek; lê heta ez bi xwe hisîyam, hasil çû di mûsil re derket, hew min dît yara min bûye orospîya yekî din, ez jî li ser dilê orospîyeke din diçêrim...

Go,

heger tu ji sistbûna kîrê xwe aciz bî, rahêje benekî, hêleke ben biavêje serê kîrê xwe, serê kîrê xwe girêbide û hêla ben î din jî biavêje kevirekî bi qasî du kîloyan giran, girêbide û her roj rojê seetekê bide kêş, bimeşe. Heger di nava sîh û rojekê de kîrê te nebû mîrkut û te pê dahn nekuta, ez ê kîrê xwe di ber de jêkim û biavêjim ber pisîk û kûçikan...

Gotina Dawî

Hema ji her heft mijarên jor yekê ji xwe re bineqînin û wê bikin gotina dawî û hûn sax.

bêdewletî

Vê sosyalîzm û komunîzmê niyha me kurdan, li ber dîwaran em bûn parsek, me destê xwe vegirt.

Kes bi şewba sosyalîzm û kominîzmê bêhişt neket, ji bilî me kurdan.

Her kes bû xwedan dewlet, ji bilî me kurdan; tenê me kurdan dev ji bêhişîya xwe berneda.

De îja wek ku ev ne bes bû, "Biratîya Gelan" jî bi ser de hat.

"Rez berê ne tu rez bû, terez jî bi ser de hat! "

Bi sosyalîzm û kominîzmê em ji tirênê man, bi biratîya gelan jî paşpaşîko em li kerê siwar kirin, berê me dan bêhişistanê...

Xwedê ji Xwedê ne razî be!

Erê...

Bîrbir û zanayên xelkê ji wan re dewlet ava kirin; bîrbir û zanayên me jî bi masturbasyonên îdeolojîk malik li me kurdan xera kirin.

Xwezî bi qasî nexwendeyên me, xwendeyên me jî zana bûna, 

yan jî xwezî xwendina li ser xwendeyên me li ser nexwendeyên me bûya.

Îja heyran, bi xwezîyan dest nagihêje baqê kezîyan!

Axir...

Bunyamîn Natenyahu dibêje,

"Miletên dewleta wan tune be, ne malê wan malê wan e, ne dewlemendîya wan dewlemendîya wan e, ne nirxên wan nirxên wan in, ne jî ew axa li ser dijîn axa wan e. Miletekî dewleta wî tune be, siberoja wî miletî jî tune ye, siberoja zarokên wî miletî jî tune ye. Kes nizane bê wê kengî, li ku, bi destê kîjan dijminî were qirkirin. Ziman, çand û hafiza dîrokê ji wan tê stendin."

Û...

Hesenê Metê dibêje,

"Min bi kurdî nivîsand, da ku ji Xwedê û kurdan pê ve tu kes nikaribe bixwîne."

Lê...

Hesenê Metê tiştekî ji bîr dike, kurd ne xema kîrê Xwedê ne!

Gotina Dawî

Xalê me Natenyahu rast dibêje, xweş dibêje, lê em kurd êdî ji rastî û xweşîyê hez nakin. 

Bi genên me lîstine û êdî bi haweyekî genetîk em bûne mazoşîst, 

em bûne evîndarên êşê.

Dewlet, dewletbûn ji bo me luks e; em ê çi bikin ji luksê!

ziman û zeman

Îroj hingî betilîme, ez bi xwe re nabînim tilîyên xwe bilivînim- heger berê bûya, min ê bigota ez bi xwe re nabînim qelema xwe bileqînim-

Êê! 

Li gorî zemên meriv entegre dibe; zeman çi bixwaze, ew dibe, tu bixwazî nexwazî; 

her tişt derew e, ji bilî zemên.

Û zeman diherike...

Dema li ser medyaya sosyal ez mirina kal an pîrekê dibihîzim, li ser zimên digirîm.

Zeman û ziman!

Kurdî darek e û bi mirina her kal û pîreke me, pelek ji wê darê diweşe, mixabin.

Dema we ew kal û pîr spartin axê, bi hêsirên xwe wê axê av bidin, 

av bidin, da ku ziman şîn û şên bibe.

Ne ez û hûn, xwedîyê zimên ew in; 

ew, ziman bi xwe ne.

Nehêlin ziman bibe zeman!

Û dû re hûn bi tepikan bi serê xwe kevin û bibêjin,

"Axx zemano!"

Xêr û fatîheya herî baş ew e, li pey çûna wan xwedîlêderketina li zimanê wan e.

Li pey wan dua û fatîheyan nexwînin, bi zimanê wan zêmaran, dûrikan bibêjin, sitranan bistirên...

Zimanê wan bikin zimanê xwe û ji wan re bibêjin,

"Em ê li ser koka we her şîn û şên bin!"

Gotina Dawî

Ziman, zeman, ziman, zeman, ziman, zeman, ziman, zeman, ziman, zeman...

kulmeke êş

Jin jan e...

Wexta mêr mir, sîh û pênc bû temen.

Jina ciwan û du law li pey xwe hişt, mêrê emirqutî.

Du lawên temenê wan hîn nuh bi ser dehan ketibû.

Baş zanîbû wexta li vî welatî mêr dimirin, jin dibin para tîyan.

Û tîyê wê jî, bi her du lawên wê re ji sibehê heta êvarî li vir û wir dilîst; 

pirê şevan bi xwe de dimîst.

Li ber destê wê mezin bûbû; heta dereng jî bin wî paqij kiribû...

Her yekşem, bi destê xwe, di teşta mîqa de dor bi dor serê her sisêyan şuşt.

Piştî mahra wê bi tîyê wê re birî û heta roja ew kir mêrê xwe jî, wek her tim serê wî û her du lawan şuşt.

Law mezin bûn, zewicîn û ji wan cîhê bûn, lê ji tîyê xwe yê kiribû mêrê xwe jî, çar zarok çêkiribû.

Mêr jî li ser, pênc...

Ew tahba di ber law û mêrê xwe de dît, di ber zarokên din de jî dît.

Jîyana xwe li ser her du mêran û her şeş zarokan kir.

Zarokên din jî mezin bûn, bi firê ketin; tenê ew û mêrê xwe yê ciwan man di qula xênî de.

Lê mêr mezin nebû, her wek xwe ma...

Û nesekinî.

Xeber jê re da, lê xist, bi rojan pê re nepeyivî.

Jixwe jintî û mêrtîya wan jî nema bû êdî.

Û rojekê mêr nêt xera kir, çû ji xwe re yeka ciwan eciband.

Rabû bi mêrê xwe re çû, ew jin ji mêrê xwe re xwest.

Hêvîya xwe ji bextewarîyê birîbû, ji mêj de; derdê wê tenê kulmeke huzûr bû.

Bêyî dawet û lîrelîr jin anî, li mêrê xwe mahr kir.

Wê şevê heta destê sibehê girîya, bi hêsirên xwe bahlîfa ber serê xwe şilûpil kir, 

lê dengê girîyê wê bi ser axûwax û nalenala odeya hember neket; 

girîyê wê di şehweta wê şevê de fetisî.

Rabûn bi hêsirên wê xwe helal kirin, sibeha wê şevê.

Lê girîyê wê ne ji ber hesûdîya wê bû.

Wê şevê heta sibehê li ser qedera xwe û li ser bextê xwe yê reş girîyabû, rebenê!

Heta nefesa dawî,

ji mêrê xwe û hewîya xwe re bû xesû, 

ji malê û zarokên wan re jî bû navmalî û xulam...

Û roja mir, heqê xwe li her kesî helal kir,

ji xêndî Xwedê!

Gotina Dawî

Jîyan kulmek bextewarî ye, lê li ser axa welatê min ew jî bi destê jinan nakeve...