lehengê bîr û xewnan

Dibêjin, ku meriv bi helbestekê jî dikare bibe helbestvan! Ev helbesta nivîskarê malpera me Devliken Kelogirî îzbata vê yekê ye. Û meriv dikare bi dehan berevokên helbestan çap bike, lê ne helbestvan be, ji ber ku di wan berevokan da helbestek jî tune. 

Ji vê helbestê hîsek dixuliqe, ku kê ji zimanê xwe hez bike, wê ji hemû hezkirîyên xwe jî hez bike û hemû hezkirî jî wê jê hez bikin. Vêca dema asta bikaranîna wî zimanî wek zimanê Devliken Kelogirî ser dereceya bilind be, helbest jî têra xwe dagirtî û kûrfikir be, êdî ji qalibê helbestê dertê û dibe hunermendî.

Têmûrê Xelîl

Vê sibehê

Piştî banga melê 

û azana dengê çend dîkan,

hîn ro hilnehatibû,

ji nişka ve şiyar bûm.

Û tu niqutî dilê min, yabo!

Ne ku tu hatibûyî xewna min,

hema weha bê sebeb,

tu hatî,

te li deriyê bîra min xist.

Erê, tu niqutî dilê min,

lê girêkekê xwe li qirika min li hev bada.

Ne çû xwarê,

ne jî kela min rijiya.

Tengînefes bûm wê kêliyê!

Bêyî ku ez bigirîm,

hew min dît nîvniquteke hêsir diherike

ji qiraxa çavê min ê rastê.

Lê te ez çep çêkiribûm,

çima ji çavê min ê rastê?

Gelo eksê berê min dida rêyeke çep,

hişyariyek bû ev?

Nizanim.

Cemîlê Hisênê Îsa!

Mêrxasê dema xwe!

Hazircewabê civatan!

Lehengê xewnên jinan!

Wê rojê bi qasî bejnekê

min li wî wêneyê te yê li odeya yadê lê radikeve, nerî.

Te dî şipiya ye ew wêne.

Ne şaş bim, 

hefsî yî tu di wir de.

Bejn û bala te ya egîdî,

awirên fêrizî,

temberîka te ya bi hêla rastê ve şikinî,

simbêlê te yê mîna simbêlê aktorên sînemaya wê demê têra xwe cidî,

bedlê te yê modela îtalyanî

û wek her tim ew sekna te ya qure û bixudî...

Careke din min fêhm kir, 

bê çima bi xezebeke bêhudûd Seadetê dil xistiye te lehengî!

Ma hew Seadetê?

Hew Xwedê zane kî û ne kî...

Erê, Cemîlo!

Bavê mino!

Bi qasî dêya min e,

hîn jî dilketiya te ye ev jin.

De Xwedê bi xêr bigerîne, Cemîlê Hisênê Îsa,

mêvantiya te ya vê sibehê.

Piştî bi salan heger tu hatibî,

û te li deriyê vê bîrê xistibe,

yan av li bîrê şolî bûye

yan jî bîr ji bîr ketiye.

Hîn zû ye, ne wextê taştê ye.

Hîn şiyar nebûye ji xewê, Seadetê.

Lê bira tu zanibî,

piştî her banga melê,

di bin wê çavdêriya te ya mêrane de,

serî dihere sicadê.

Nuha di xew de ye.

Belkî di xew de bi te re ye...

De ka ez jî serî bavêjim xewê,

bê çi derdikeve ji vê bîrê,

bê çi derdikeve ji mêvandariya te ya vê sibehê...

Hezkirina heywên yek ji elamet û nîşaneyên xwadayî ye

Seadetê rahişt sênîkekê û ber bi Reşo ve meşiya.

Sênîka ku xwarin tê de, li ber Reşo vala kir.

Reşo bi kêfxweşî xirpişî ser wê xwarinê.

Dû re Seadetê fitilî ser min û bi bişirîn got:

"Wê rojê ez çûm Amedê cem mala Sewdetê. 

Pismamekî min jî li Amedê rûdine. Jixwe tu nas dikî, Hecî Evdal. 

Zarokên wî ji me re şîv çêkirin. 

Goştê pez avêtin ser savarê. 

Em li ser sifreyê rûniştin, me şîva xwe xwar. 

Piştî me têr xwar, li ser sifreyê londera hestiyan çêbû. 

Reşo ket bîra min. 

Min got, 'Hecî Evdal, bonciyekî me heye, pir delalî ye. Heger ez van hestiyên ser sifreyê ji boncîkê xwe re bibim, hûn ê bi min nekenin?' 

Hecî Evdal keniya, got, 'Na na, em ê çima bi te bikenin. Xêr e.' 

Keçika wî rabû ew hestî ji bo min xistin kîsikekî û wexta ez rabûm, min rahişt kîsikê xwe.

Kîsikê min ê hestiyan di destê min de ez hatim li tirimbêlê siwar bûm û min berê xwe da malê. Erê weleh, ji bo Reşo min ji Amedê kîsikê hestiyan kir destê xwe û min ew hestî anîn Qoserê.

Min çawa sola xwe ji pê kir, min kîsikê xwe yê hestiyan bir li ber Reşo vala kir.

Reşo serî di ber de, teriya xwe kil kir di ser wan hestiyan de.

Ciwanikino! Ciwamêrino!

Hezkirina heywên, yek ji elamet û nîşaneyên Xwedayî ye.

Heger baweriya we ji Xweda hebe...

Gurên Lahmecûnan

Li Qosera Mêrdînê du kesên ji eşîra Bêreşiyan birçî dibin û diherin Dogan 47yê lahmecûnan bixwin.

Ji bo siparîşan garson tê cem wan:

-Kerem bikin, ez çi ji we re bînim?

-Hela ka tu anuha her ji me yekî re pênc lahmecûnan bavêjî firinê... Dû re Xweda mezin e!

Garson bi serê xwe erê dike û vedigere cem hosteyê lahmecûnan.

Pênc dibe deh, deh dibe panzdeh, panzdeh dibe bîst...

Piştî ku têr dixwin, ê di ber firnê de bi çikêrina lahmecûnan gêj, xwediyê restoranê kêf dike.

Du kesan tam şêst û heyşt lahmecûn xwarine.

Hesabê xwe didin.

Berî ji restoranê derkevin, xwediyê restoranê bi bişirîn difitile ser wan:

-Bi telaq, du muşteriyên min ên din jî wek we hebin, pişta min nayê erdê.

Kurd û Netewperestî

Hîn jî em netewperestiya xwe û netewperestiya tirk-ereb-farisan di heman kategoriyê de dinirxînin. 

Dewletên wan hene…
Li ser axa dewletên xwe, bi awayekî azad,

bi zimanê xwe dipeyivin.

Bi rêya zimanê xwe, xwedan kulturek in.
Wêjeya wan, hunera wan, muzîka wan, sînemaya wan heye û ev dînamîk dihêlin ku di qada navnetewî de xwedan xatirek-qîmetek bin.
Û tevî van hemû destketî û xwedan xusûsiyetan jî, ji netewperestiyê wê de, li ser qirkirina kurdan nijadperestiyê-faşîstiyê dikin.
Lê bêvila me naşewite!

Berî hilbijartinan ez li taxeke Stenbolê dimeşiyam.
Jixwe dema hilbijartinan her tax û kolan û qad bi flama û al û weneyên partiyan dixemilin. 
Ez carekê li xwe zîvirîm ku tirimbêla HDPê ji wê de tê û dengê stranekê bi kurdî olan dide.
Du-sê gavan ji min wê de zilamekî navosere ku qilêr û qirêj û gemar ji her derê wî difûriya sar sekinîbû li hêla tirimbêla HDPê dinerî.
Him serxweş bû, him jî tînêr mînêr-balî malî kişandibû; bi zorê li ser nigên xwe diedilî.
Dema tirimbêla HDPê bi xezeb û bi strana kurdî di ber wî re derbas bû, bi dilq û mahdekî nexweş got, “Ez di quzê jina we terorîstan im! Ev der Tirkiye ye. Yek ziman! Yek milet! Yek dewlet!”
Erê, heta serxweş, tînêrkêş, esrarkêş, qewad û pêzevengên xelkê jî netewperest in, lê em qaşo welatperwer û şoreşgerên welêt ji sibehê heta êvarî qûnalêsî û xwelîseriyê dikin.
Wekhevî!
Biratiya Gelan!
Demokrasî!
Sosyalîzm!
Komara Demokratîk!
Jiyaneke Ekolojîk!
Û hwd…
Û dû re em gazinan dikin, “Çima dewleteke me jî tune ye?”
Berî meriv bibe xwedan dewlet, pêwist e ewil meriv bibe milet.
Û ji bo meriv bibe milet jî hin tiştin divê.
Ziman…
Û bi hebûna wî zimanî, kulturek, wêjeyek, hunerek, muzîkek, sînemayek, bi kin û kurmancî, civakek ku bi nirxên kurdî xemilîbe divê…

Rengê we, baweriya we, îdeolojiya we, tercîhên we çi dibe bila bibe, berî her tiştî, heger hûn welatekî ji xwe re bixwazin, pêwist e hûn ji zimanê wê axê hez bikin û bi zimanê wê axê li wê axê guhdarî bikin-bipeyivin, yan na ew ax ê guh nede we û hûn ê tenê di bin wê axê de bibin kulmeke ax, bêyî ku li ser we tiştekî nuh şîn-şên bibe.
Piçekî din ez meseleyê zelal bikim:
Ji bo hûn bibin xwedan dewletek û li ser axa wê dewletê bi awayekî azad û serbixwe hûn bibin her tişt, pêwist e hûn bi helwesteke netewperestî xwe ji zîhniyeta netewperest a faşîst biparêzin.
Berê bibin netewperest, li ser dînamîkên netewperest xwe bikin cîranê cîranên xwe, dû re wê netewperestiya ku hûn aciziyê ji ber dikin, hilweşînin û lîberal tevbigerin.
Bibin çepgir…
Bibin rastgir…
Bibin dîndar…
Bibin qûnek…
Bibin qûnde…   
Bibin enternasyonal…

Bi kin û kurmancî, hûn çi dixwazin, bibin ew.

Îdeologê tirk Nîhal Atsiz gotiye:
“Heger kurdekî xwe ji kurdbûna xwe şuşt û xwe wek tirkekî dît jî, hûn dîsa wek kurdekî lê binerin û muameleya kurdekî pê re bikin.”
Yanî hûn xwe bi ava zemzem û kewserê jî bişon, di çavê tirkekî de hûn her kurd in.
Lê heger hûn ê bibêjin, ne xema me ye,
ne xema min e jî û hûn sax.

Qereçî û Kurd

"Xwezî me jî bi qasî qereçiyan ji kurdî hez bikira"

-PARADOKS-

Qereçiyên nav me pir resen-hur in. Kurmanciya wan zêde nelewitiye; heta ez karim bibêjim hîç nelewitiye. Xwebixwe ne û zêde kar û barên fermî nakin, loma her bi kurmancî dijîn.

Li çiya û zozan û beriyên Kurdistanê bi rengê axê, bi zimanê axê dijîn. Pîne li zimanê wan neketiye.

Cemîlê aşiq-qereçî, yek ji aşiqên Mêrdînê yê herî berbiçav-popîler e. 

Şahê defê ye. 

Di dawetên herî navdar û rewşên herî awarte de her ew li pêşiyê ye û defa wî di stuyê wî de, her dike gurmînî...

Wê rojê ew û birayê min li deverekê li hev rast tên û dipeyivin.

Birayê min wek her xortî telefona wî di dest de di feysbûkê de ye. 

Cemîlê me li kêleka wî rûdine. Û lêgerîna birayê min a li ser feysbûkê bala wî dikişîne, difitile, li ser stuyê xwe re lê dinere. 

Birayê min di rûpela min de ye, nivîsên min dixwîne. 

Cemîlo çav li wêneyê min dikeve. Çav di serî de dibin tas. 

Bi haweyekî ecêbmayî dibêje, 

"Ahoohoo! Ev kî ye law? Çi simbêlê wî heye. Viya kare bi simbêlê xwe zilaman daliqîne." 

Birayê min dikene, dibêje, "Birayê min e." 

Piçekî din xwe li ber xweş dike, dibêje, "Ez viya nas dikim, kuro. Ev ne hunermend e?" 

Birayê min dibêje, "Nivîskar e." 

Piqînî bi Cemîlo dikeve, dikene, dibêje, "Kuro, ma navê wî çi xweş e; him Devliken, him Kelogirî..." û dîsa dibe hakehaka wî. 

Piştî kêliyekê zingînî bi telefona wî dikeve. Tu nabê hinan mitorsiklêtê wî dizî ye û yê lê digere diz kifş kiriye. 

Ji nişka ve dengê wî bilind dibe û hêrs û aciziya wî li wê derê olan dide. 

Peyva xwe xelas dike nake difitile ser lawê xwe, dibêje, "De heydê bilezîne em herin. Maşalê jina wî ciwan be. Em ê îro li kêfê xin..." û lê dixin diherin...

-ARAF-

Em qerf û henekên xwe bi qereçiyan dikin, lê qereçî ji me duristir û dilsoztir in. 

Qet nebe vediguherin çi, heqê wî tiştî didin. Me ew di nav xwe de asîmle kirin, lê îro ew ji me bêtir li ruhê kurdî xwedî derdikevin.

Tirkan hatin em dagir kirin, em veguherîn xwe-em kirin tirk, lê îro ne em wek xwe kurd man, ne jî em bûn tirk...

-TRAJEDÎ-

Hoo kurdino!

Bes xwe biêşînin, bes xwe aciz bikin. Û bes serê xwe bi kurd û tirkan re biêşînin; jixwe piştî demeke ne kin û ne dirêj, em ê hemû vî kirasê tirkî li xwe kin û ev mesele yê jî ji kokê de hal bibe.

Jiyan bi tercîhan dimeşe.

Û tercîha kurdan entegrebûn e.

Entegrebûn jî mertal e ji bo tirkîzmê.

-PERDEYA DAWÎ-

Piştî mirina kurdan û mirina xwedayê berê û nuha, kurdî yê li ser xweliya bêxîretiya wan, ji nû ve ji alî xwedayekî nuh şên bibe.

-GAZÎ Û HEWAR-

Kurdînino!

Zimanê xwe ji jahra van zimanfiroşan veşêrin.

Hûn zimanê xwe biparêzin, da ku ew ziman roj were,  ji qirbûna we re bibe mertal.

Kêfa Kêfo lê qewitî

Wê salê hîn nuh televizyonan dest bi weşana fîlm û bernameyên erotîk kiribû. 

Li ser her xaniyî peykek hebû. 

Dema meriv li ciyekî bilind li bajêr dinerî, bajar wek erdekî kuvarkan xuya dikir.

Havîn bû...

Wê salê jî wek her sal her kes li ser xaniyan radiket.

Kêfo jî yek ji wan doxînsist û tolazan bû ku her şev piştî malî radiketin, bi dizî ji ser xênî peya dibû, dihat xwe li ber televizyonê pîs dikir û carina jî xwe ji yên di televizyonê de pîstir dikir.

Dîsa şevek ji wan şevan, heraretê Kêfo radibe û xew nakeve çavan.

Heta derengê şevê xwe dide benda dê û bavê xwe, da rakevin û ew jî dakeve jêr, here li ber televizyonê rûne û bayekî ji ber serê xwe berde.

Bi wî halî di xew re dihere.

Carekê çavên xwe vedike ku seet çarê sibê ye; bi dizî û hêdîka xwe ji selemê bera jêr dide.

Di tariyê de dihere xwe li ber televizyonê vedixe û çav li ser çîp û memik û qûnên tazî zîz dibin.

carekê ku destê wî bêhemdê wî dihere nav şeqên wî; kîr lê bûye sing.

Hebekî miz dide, difirkîne, lê bi zuhayî kurmê wî naşikê, radibe dihere serşokê.

Derpiyê xwe dadixe heta çongan û bi sabûnê dibe çelpeçelpa wî. Tam êdî dike pişta wî bê û bi xwe xweş bîne, bi pêjna reşekî li ser stuyê xwe re dizîvire ku bavê wî wek kabûsekî ziq lê dinere.

Kîrê wî di nav destê wî de bi awayekî ceryanê pê girtiye û ecêbmayî sar disekine.

Bav dibêje:

-Qawet be ji te re, berxê min.

Kîrê Kêfo di nav destê wî de, deng jê dernakeve.

Bav dewam dike:

-Nesekine berxê min, nesekine; dewam bike.

Kêfo bi lez derpiyê xwe dikişîne ser navika xwe û direve ser xênî; di nav nivînan de xwe dike term.

Dibe sibe, her kes ji xew şiyar dibe, dadikeve jêr, lê Kêfo ji fediya hetîketiyê xwe li xew datîne. Ro bilind dibe; di bin lihêfê de xwêdan ji kejika stuyê wî diherike qelîşteka qûnê, lê nabêje ay serê min jî.

Hefteyekê bi rû bavê xwe nakeve.

Rojekê bav lê dinere ku weha nabe, xwe dide bende.

Kêfo dadikeve jêr ku bavê wî hîn derneketiye.

Bav dibêje:

-Normal berxê min. Eyba vî tiştî tune ye. Xortanî ye; me jî di xortaniya xwe de qûn û qûş li keran diqetand.

Kurd bi qasî kurdî hene

Rast e, mamoste Îsmaîl Beşikçî wek tirkekî destê xwe datîne ser ûjdanê xwe û bextê xwe xera nake; her vê brînê kul dike, kul dike da em bi jana brîna xwe bihisin.

Dema em bi xwe qala jana vê brînê dikin, zêde tesîrê nake, lê dema ji zimanê mamoste Îsmaîl Beşikçî dizê, ew zayîn deng û olan dide.

Ji dil ez vê helwesta mamoste Îsmaîl Beşikçî pîroz dikim.

Sosyolog e û lewma jî ji sosyolojiya kurdan baş fêhm kiriye.

Xwedîlêderneketina kurdî, kurdan ber bi qirbûnê ve dibe û jixwe qir dibin jî êdî, hêdî hêdî...

Li seranserê Tirkiyeyê-Kurdistan jî di nav de, bi qasî sîh milyon kurd dijîn.

Lê çi qas ji wan kurd in?

Çi qas ji wan bi rengê xwe yê kurdî dijîn?

Sîh?

Bîst?

Deh?

Û ne pênc jî...

Ji roja ku min xwe nas kiriye û ez ji xwe re dibêjim ez kurd im, ez têgihiştime ku kurdbûn bi kurdî dest pê dike, wekî din kî çi dibêje, tenê derew e, xwe û derdora xwe xapandin û megalomanî ye.

Ji roja roj min gotiye, ji destê kurdekî berhemeke ne bi kurdî, bi tenê zirarê dide kurdan û dest û zilma dagirkeran li ser me xurtir dike-ferz dike.

Ne tenê kesên bi zimanê dagirkeran dinivîsin, siyasetê dikin, kar û barên rewşenbîrî bi rê ve dibin, herweha nivîskarên xwedêgiravî xwe wek şowalyeyên zimanê kurdî dibînin jî, dema berhemên xwe diqulipînin-werdigerînin zimanên dagirkeran, di nav heman nakokî-paradoks-xwenezaniyê de ne. Û bi tenê xizmetê ji dagirkerên xwe re dikin.

Mamoste Beşikçî li ser Selahadîn Demîrtaş rexnenivîsek nivîsiye. Dest û dilê wî sax bin, lê jixwe roja ku li zindana tirko min bihîst Selahadîn dest bi eşqa tirkî kiriye, min ew rexne kir û min heman xalên di vê nivîsa xwe de mamoste Beşikçî destnîşan kirine, wê rojê yek bi yek nivîsîbû.

Lê baş e, Mamoste jî vê zîhniyeta ku bi tenê zirarê dide kurdan û dest û zilma dagirkeran li ser me xurt dike-ferz dike, xistiye nav çavên me.

Lê ka ew çav ku bibînin...

Heger ne fen e, ev çi ben e!

Yan di stratejiyê de şaşiyek heye yan ev stratejî stratejiyeke şeytanî ye.‬

‪Nizanim, hezar dek û dolab tên aqilê meriv.‬

‪Çima weha difikirim?‬

‪Îhtimala ku namzedê serokomariyê yê HDPê bibe serokomar, heger ne di bin "0"ê re be, ne di ser "0"ê re ye jî.‬

‪Lê îhtimala ku namzedên parlamenteriyê yên HDPê bibin parlamenter zêde ye.‬

‪Çima Selo nekirin bernamzed ji bo parlamenteriyê, lê kirin namzedê serokomariyê?‬

‪Heger dilê we bi ser Selo ve ye, çima we ev kir?‬

‪"Heger ne fen e, ev çi ben e?" ji qewla bav û kalan.‬

‪Êdî meriv hew zane wê ji çi bawer bike.‬

‪Komplo...‬

‪Teorî...‬

‪Tirk...‬

‪Çep...‬

‪Çepîtî...‬

‪Gelo van bêbavên tirkperest bi zaneyî Selo avêtin nav lepên gur û çeqel û roviyan an xwestin Selo têkeve rojevê û mîna kelemekî di çavên wan re here?‬

‪Her çi be jî bû û derbas bû.‬

‪Li ser dijminatiya partiyên tirk û li ser bêbextiya bêbextên di nav kurdan de, êdî ji bo Selo divê herkes dev ji her teoriyê berde û bi destek û piştgiriyeke mezin di dil û mejiyê neyarên xwe de biteqe da heger komployeke şeytanî hebe jî bi wê destek û piştgiriyê ew komplo pûç bibe.‬

‪Bi salan e ev bêbav me dixapînin û em êdî hîn bûn.‬

‪Lê hînbûn her tim ne xûyeke baş e. ‬

‪Hînbûn pirê caran nahêle meriv ji qalibên kurmî rizgar bibe.‬

‪Loma jî divê êdî em nebêjin, "de tişt nabe, ji xwe halê me her ev hal e, emrê me ji Xwedê re."‬

‪Divê êdî em vî halê xwe jî, vî aqlê xwe jî biguherin û hew bi lîstik mîstikên dijmin bixapin.‬

‪Madem Selo avêtin nav êgir, de werin ji êgir re avê bikşînin bi dilê xwe.

Li ser Rembetîko...

Dema min li "Rembetîko" temaşe kir, careke din ez bûm şahidê "kultura diziyê" ya tirkan.

Gelo tirk ji Asyaya navîn nehatibûna Anatoliya û Kurdistanê dagir nekiribûna, îro wê bi çi pesnê xwe bidana?

Û ne tiştek.

Piçek ji rûman, piçek ji ermeniyan, piçek ji lazan, piçek ji ereban, piçek ji kurdan û bi pîneyên ewrûpiyan ji xwe re kulturek çêkirin.

Û ya trajîkomîk, bi me hûn hene, lê hûn me tune dihesibînin.

Di esasê xwe de hûn tune ne.

Derhêner Costas Ferrîs fîlmekî serkeftî diyarî sînemayê kiriye.

Ji destpêka fîlm heta dawiya fîlm, meriv bi pêlên muzîkê diherike.

Lê sahneya fînalê tesîreke ecêb li ser min hişt.

Di vî fîlmî de dîsa kifş dibe ku huner tenê ji azadiyê hez dike û guh nade astengan. 

Di demeke xwe ya fire de li vî fîlmî temaşe bikin, hûn ê poşman nebin.

Kertîperestî

Kurdên ku ji ruhê nijadî bi dûr ketine, bi hev re ketine pêşbaziya humanîzmê û bi zîtokên mejîsistî îmanê li ruhê nijadperestiyê diçikînin!

Bajooo!

Ji qewla helbestvanekî:

"Piştî çûna te,

 bi ser sergoyê bajêr ketibûm, 

dimeşiyam..."

Erê, 

piştî çûna mejî, 

li welatê xwelîseran ez li nîvkîlo mentiq digeriyam.

Mejî di alifên dewaran de,

ker û golikan dilê xwe dibijandin mentiqê.

Pîştî çûna te,

serî bû qûn, qûn bû serî

û ji dêvla gotinan gû herikî ji zimanê te...

Yanî li gorî mentiqa van xwelîseran ew humanîst in em nijadperest.

Çima?

Ji ber ku 

em bi helwesteke "nijadperestî" li dij dagirkeriya dagirkeran disekinin.

Ji ber ku

em ji tesîra hebûna dagirkeriya dagirkeran a li ser xwe aciz in.

Ji ber ku

li hember zimanê wan em zimanê xwe,

li hember kultura wan em kultura xwe,

li hember nirxên wan em nirxên xwe diparêzin, ew humanîst in, em nijadperest.

Û hezar heyf û xebînet, ev xwelîserina van rûreşî û bêbextî û rexneyan jî bi helwest û zimanê dagirkerên me li me digirin.

Hîn û hîn "sûcê miletan tune ye, sûcê sîsteman heye" li gorî nêrîna wan.

Û miletên van sîsteman, bi oldar û ateîstên xwe, bi çepgir û rastgirên xwe, bi netewperest û lîberalên xwe, bi nezan û zanayên xwe piştgir û piştevanên sîstemên xwe ne.

Lê hûn xwelîserino?

Dev ji vê qûnalêsiya xwe berdin.

Heger hûn ne xwedî dewlet bin, hûn nikarin bibin nijad jî.

Loma jî nijadekî tune nikare nijadperestiyê jî bike; heger bike jî tenê nijadên din ê bi qûna xwe bi wan bikenin.

Hoo xwelîserên ji xwe dûr!

Hûn ne wek xwe man, ne jî bûn wek kujer û dagirkerên xwe.

De bikin hewtehewt û bizirin heta hûn can didin û dibin berate.

Û ji bîr nekin!

Di bin axê de kurm û mar û tûpişk ê jî dilê xwe nebijînin berateya we;

ji ber ku hûn hilikî heram in.