Bextê Xweda Tune ye

Mûrad û Sadiq heval in.
Mûrad kesekî dilpak û piçekî kawik e; Sadiq jîr û jêhatî ye; nanê xwe ji kevir derdixe.
Pîqabeke Mûrad heye, lê ew pîqab belasebeb li ber derî betal sekiniye.
Sadiq tê ji Mûrad re dibêje, "Mûrad, tu feqîr î; zarokên te hene. Ka were em ê ji halê fêkî û zebze bikirin li pîqaba te kin û bibin ji xwe re li gundan bifiroşin. Karekî baş e û ez jî, tu jî ji xwe re pariyeke nan bixwin."
Pêşniyar û teklîfa Sadiq xweşiya Mûrad dihere û roja din serê sibehê radibin diherin pîqabê dikişînin halê, fêkî û zebzeyên xwe dikirin, li bîqaba xwe bar dikin û didin kezeba rê berê xwe didin gundên hêla Dêrikê.
Meha rojiyê ye.
Mûrad bi rojî ye, Sadiq ne bi rojî ye.
Piştî li çend gundan digerin dibe êvar wexta fitaran.
Panzdeh-pîst deqe maye ji fitaran re.
Nêzîkî gundekî ne.
Mûrad diajo, Sadiq li paş pîqabê ye.
Rê ne xweş, keremkortî ye.
Koncalek derdikeve pêşiya pîqabê.
Sadiq devê xwe tije dike ku bibêje "baldar be" Mûrad li koncalê diqelibîne û tekerê pîqabê diteqe.
Ji hêrsbûna ronî di çavên Mûrad de namîne.
Deriyê pîqabê vedike derdikeve derve; her du destên xwe ber bi jor vedike û dibe barebara wî, "Ka wek te bû? Te niyha dêya me! Te dilê xwe li me rehet kir? Ma meriv li hev wer dike! Meriv li evdê xwe wer dike! Ji sibehê heta êvarî ez xwe tî-birçî bihêlim ji bo te rojiyê bigirim, tu rabî li min wer bikî! De bi telaq min hew rojî girt û va ye ez ê rojiya xwe bişikînim! Û bila te niyha be min ku ez careke din ji bo te rojiyê bigirim!.." û ji Sadiq re dibêje, "Tu ka wê şûşeya avê!"
Sadiq li seeta destê xwe dinêre, deh deqe ji fitaran re maye. Û şûşe di dest de ji ber wî direve.
Li dora pîqabê hevdu gêj dikin.
Mûrad xwe digihîne Sadiq, şûşeya avê ji Sadiq distîne û bi ser xwe dadike; têr vedixwe û dibêje, "Oxxx! Min kir te!"

Min ê Dua Bikira

Nizanim em çi navî li vê nexweşiyê bikin?
Zekema Teknolojîk?
Almewta Elektronîk?
Şewba Xwelîserîk?
An Bapêşa Mejîsistîk?
Gelo ev nexweşî tenê li cem me kurdan heye yan ev nexweşî nexweşiyeke navnetewî ye?
Li ser medya sosyal li çare û dermên digerin.
Yek wêneyê bavê xwe li ser rûpela xwe belav dike-Bav li ser kêlekê veketiye derpiyekî xetxetî kişandiye ser atlêtê spî, ziman ji dev kişiyaye mîster Ruhstîn li benda emrê birêz Xwedê ye.
Yek wêneyê dêya xwe li ser rûpela xwe belav dike-Dê li ser piştê veketiye, her du destên wê ji wê fireh, çav bi zorê diherin ser hevdu.
Yek wêneyê kalkê xwe li ser rûpela xwe belav dike-Kalik bi xwe êdî gazî mîster Ruhstîn dike da kêliyekê berî kêliyekê were wî ji wî ezabî xelas bike.
Yek wêneyê pîrka xwe li ser rûpela xwe belav dike-Pîrik li ber sekratê ye, belkî mîster Ruhstîn bi xwe jî xwe negihîne ser.
Ji me şopînerên xwe ji bo dê û bav, pîrik û kalik û nizanim çiyê xwe dua dixwazin da nexweşên wan sipîsax bibin.
Heyran!
Heger min zanîbûya tesîra duayên min ewçend xurt e, duayên min ê ne ji bo dê û bav û kalik û pîrika te yên mîster Ruhstîn jî hew kare wan xelas bike bûna.
Mesele,
Kurdî kurd celî kirine; min ê dua bikira da ku kurdî kurd efû bikira.
Civak ji nezaniyê ji pez xerabtir bûye; min ê dua bikira da ku civak piçekî li mejiyê xwe hayil bibûya.
Mirîdîtî prosesa piştî qansêrê ye û ji sedî heyştê kurd bûne mirîd; min ê dua bikira da ku ew mirîd bi cizma êqil biketana û li xwe vegeriyana yan jî heger venegeriyana jî bimirana û em ji wan xelas bibûna.
Partî û rêxistinên kurdan ji xêndî kurdan ji her miletî re xizmetê dikin; min ê dua bikira da ku piçekî bi kurdî çend nifir li dijminên kurdan jî bikirana.
Serokên kurdan ne serokên kurdan e, serokên malbat-eşîr-derdor-zîhniyet-îdeolojiya xwe ne; min ê dua bikira da ku serokekî kurdan jî wek serokê xelkê çêbibûya û serê me ji ber bilind bûya.
Ne bext maye, ne ûjdan; min ê dua bikira da ku ev miletê xwedan dîrok û medeniyet li bext û ûjdanê xwe vegeriya.
Ji xwelîseriya siyaseta siyasetmedarên ji siya xwe ditirsin, helwest bi kurdan re nema ye; min ê dua bikira da ku kurd bibûna xwedan helwest.
Em hew jinên xwe ji mêran nas dikin; min ê dua bikira da ku jinên me jî bibûna wek jinên xelkê bedew-seksî û bêhna jinîtî û şehwetê ji wan bifûriya.
Ol û îdeolojiyan malik li me kurdan xera kirine; min ê dua bikira da ku xela li ol û îdeolojiran rabûya.
Ji tesîra siyaseteke qirêj, ne huner, ne edebiyat, ne jî sînema pêş dikeve li ser axa welatê min; min ê dua bikira da ku kesî hew qala siyasetê bikira.
Zana-rewşenbîr-entelektuelên vê civakê bi zimanê vê civakê nizanin, min ê dua bikira da ku zana-rewşenbîr-entelektuelên vê civakê zimanê nas bikirana û bielimiyana. 
Heyrana çavê we!
Heya dor were dê û bavê we, pîrik û kalkê we, li ser zimanê min ne "D" dimîne, ne "U" dimîne, ne jî "A". 

Tecrûbeya Ewil

Elawedîn û Qudbedîn du pismam in û li gund dijîn.

Çavên xwe vekirine xwe li gund dîtine.

Tenê rojên cejnan çûne bajêr.

Emrê wan bi şivantiyê derbas bûye.

Rewşa wan nebaş dibe, êdî şivantî hew bi qîma wan tê.

Dipeyivin, bi hev dişêwirin, biryarê didin herin Stenbolê û piştî haziriya xwe dikin berê xwe didin Stenbolê.

Xwe li Hemdîn digirin.

Hemdîn jî gundiyê wan e.

Hemdîn berî ew werin ji wan re kar jî dîtiye.

Axir, tên Stenbolê, Hemdîn dihere wan ji otogarê radihêjê û wan tîne malê.

Êvarî li ser sifreyê rûdinin, bi hev re şîvê dixwin.

Piştî şîvê çaya xwe çêdikin û datînin ber xwe.

Him çayê vedixwin, him sohbet dikin.

Ji vir, ji wir peyv tê ser meseleyên fiqurî.

Her du pismam piçekî jî fedîyok in.

Li hevdu dinêrin û dizîvirin ser mazûvanê xwe.

Elawedîn dibêje, “Hemdîn, daxwazeke me ji te heye.”

Hemdîn bi awayekî meraqdar dibêje, “Tiştekî ku ez karibim…”

Elawedîn li Qudbedîn dinêre, lê napeyive.

Hemdîn dibêje, “Bibêjin, hûn çi ji min dixwazin?”

Elawedîn dibêje, “Weleh pismam va ye emrê me bû bîst, lê ji quzê keran pê ve me quz nedîtiye. Berî em dest bi kar bikin te ji me re du qahpik bianiya û me kîrê xwe biçêranda…”

Hemdîn dikene, dibêje, “Ya rehet ew e. Sibe êvarî ez ê hal bikim.”

Roja din êvarî her du pismam li malê ne li derî dibe grmînî.

Qudbedîn bi lez dihere ku derî veke.

Ku derî vedibe, Hemdîn û yekî bi simbêl li devê derî sekinî ne.

Qudbedîn dibêje, “Tu bi xêr hatiyî xalo.”

Hemdîn digere nagere wê êvarê jin bi dest nakeve, ew jî dihere ji taxa qûnekan ji wan re qûnekekî tîne.

Derbasî hundir dibin. Hemdîn û qûnekê bi simbêl li ser qoltixekê, Elawedîn û Qudbedîn jî li kêleka hev li ser qoltixekê rûdinin.

Kêliyekê deng ji kesî nayê.

Dû re Hemdîn ji yê qûnek re dibêje, “Derbasî wê odeyê bibe.”

Yê qûnek radibe ser xwe dihere derbasî odeyê dibe.

Her du pismam bi awayekî şaşbûyî û ecêbmayî li hev dinêrin.

Hemdîn li Qudbedîn dinêre, dibêje, “Qudbedîn ka berê tu derbasî hundir bibî, li benda te ye.”

Qudbedîn ewil li Elawedîn dinêre, dû re dizîvire ser Hemdîn, dibêje, “Hemdîn, ez ê di wî nim an ew ê di min ne?”

Serê Salê Binê Salê

Ji roja em ji dawa dêya xwe dikevin heta roja em dîsa li dêya xwe vedigerin, tenê zemanek heye;

temen anku emir...

Û dê her tim ji kezeba xwe re dibêjin, ”Emrê min ji te re be, berxê min."

Anku "Ji emrê min têkeve ser emrê te, berxê min.”

Roj bûne hefte, hefte bûne meh, meh jî sal.

Û sibe em derbasî saleke din dibin; ji temenê me saleke din kêm dibe,

lê salek li tecrûbe û zanîna me zêde dibe.

Min ji xwe re du şûşe bîra û du şûşe şerab kirî.

Wek salên berê ez ê li ber televizyonê rûnim û ji xwe re li qenalekê bigerim; di kîjan qenalê de dansoz hebe ez ê li ser wê qenalê bisekinim û li ber reqsa wê dansozê xwe bi bîra û şerabê waftîz bikim.

Dansoz!

Dansozan dev ji dansoziyê berdan ji ber dansoziya bêaran.

Di siyasetê de dansoz...

Di edebiyatê de dansoz...

Di hunerê de dansoz...

Di têkiliyên hevaltiyê de dansoz...

Di hez û eşqê de dansoz...

Ji serî heta binî dinya bûye dansoz.

Dinya!

Ji roja dinya ava bûye heta nuha, bi rêya ol û îdeolojiyan însan hîç wext ji zîhniyeta pez xelas nebûne.

Wek pez dinêrin.

Wek pez difikirin-nafikirin.

Wek pez guhdarî dikin.

Wek pez îtaat dikin.

Wek pez meriv berê wan dide ku diherin wir.

Bi vê zîhniyetê pêdivî bi mejî tune ye; mejî di hundirê wî qafikî de tenê kulmeke mast e.

Pez!

Pez rengekî din ê mirîdtiyê ye.

Mirîd kwîr in.

Mirîd kerr in.

Mirîd mîna mirîşka gêj gêj û sewsî ne.

Û bi saya serê van mirîdên kwîr-kerr-gêj îsal jî kurd ji nekurdan rizgar nebûn.

Kurd!

Anku kesên bi kurdî dijîn.

Kurdîjiyîn.

Meriv hez û eşq û êşên xwe dike bêjê û bi wan bêjeyan zimanekî diafirîne.

Ew ziman dibe meriv bi xwe.

Û ez te, tu wî, ew ê din hîn dike û em hemû bi hev re dibin qewmek bi xêra vî zimanî.

Meriv hînî zimanekî din jî bibe, ew ziman ê nikaribe wek zimanê meriv ji hez û eşq û êşên meriv re bibe deng;

her tim hêlekê xav bimîne.

His!

Meriv bi hiskirinê nabe kurd.

Meriv bi kurdî dibe kurd.

Di nava rojê de meriv herî pir kîjan zimanî bi kar bîne, meriv dibe perçeyek ji wî zimanî.

Ziman!

Ziman man û neman e.

Û heger rojekê zimanê we ji we bikeve, li erdê hûn kîjan zimanî bibînin, êdî ew e zimanê we.

Qewmek li ber mirinê be, zimanê wî qewmî kare ji nû ve wî qewmî vejîne,

lê heger zimanê wî qewmî li ber mirinê be, ew qewm bi mirina zimanê xwe re dimire û hew radibe.

Serê salê, binê salê, xwedê zimanekî bide vî qewmê li ber sekratê!  

 

Ol-Dê-Ziman

Ol!
Tiştên beradayî ne tenê di ola îslamê de, di ola xiristiyantî û ola cihûtiyê de û herweha di êzdiyatî, elewîtî û hemû olên din de jî hene.
Loma jî,
Ol ol e û tu ferqa wan ji hevdu tune ye.
Lê,
pirê caran dibînim hin hevalên xwedêgiravî lîberal-sosyalîst-kominîst-ateîst yên ne musliman, wek ku ola wan oleke cîhê ye û ji îslamê gelekî moderntir û xweşbîntir e pesnê ola xwe didin û îslamê rexne dikin.
Li taxa me ji kesên werê re dibêjin,
"De here qûna xwe li avê xe lo!"
Bextê xwe navêjin.
Ji ûjdanê xwe nexeyidin.
Ji mejiyê xwe ji xwe re rêyekê çêbikin
û bidin pey mentiqa xwe...

Dê!
Min tenê Xwedayek nas kir,
ew jî dêya min e.
Çi wexta berê xwe didimê, 
bêyî ku qala kiriya malzaroka xwe û heqê şîrê xwe bike, 
her himbêza wê vekiriye ji bo kewandina brînên min.
Li ber dilê wê her tim perçeyek im ez ji bedena wê.
Bi êşên min êşa xwe diêşîne, lê hîç wext nahêle min bi xwe bihisîne.

Ziman!
Ya ku min dike ez û dihêle ez û hûn bibin yek û em bi hev re bibin qewmek...
Ez û dê û bavê xwe,
ez û zar û zêçên xwe ne qewmek in, 
heger ne yek be ziman. 
Ya min ji we cîhê dike ziman e.
Ya min û wek digihîne hev û dike yek ziman e.

Û...
Zimanê dêya min e ola min. 

  

Hîç

Mirin hîçek e.
Mirin zirhîçek e.
Zirhîçek e mirin.
Û em ji mirinê jî,
ji hîçê jî hez dikin,
ji ber ku em bi xwe zir-hîç-ek in.
Tenê em li ser mirinê û hîçan li xwe dixin û digirîn,
ji ber ku lixwexistina me jî, giriyê me jî,
hîçek e,
zirhîçek e,
wek me.

Dagirker li ser axa me pê li serê me dikin,
di hundirê malên me de dest dixin qirika me,
li pêş çavên me dest davêjin "namûs"a me,
em diqîrin,
digirîn,
li xwe dixin,
zimanê me ji devê me dikişe,
em kirasê xwe çîrçîrî dikin,
bi zimanê dagirkerê xwe.

Di cejnan de bi zimanê wan e pîrozbahiyên me.
Di şûnan de bi zimanê wan e sersaxî û serxweşiyên me.
Di eşqê de bi zimanê wan de hestên me.
Di seksê de bi zimanê wan e orgazmên me.

Em qala şoreşa zimên a Celadet Elî Bedirxan dikin,
em pesnê felsefeya Ahmedê Xanî, Melayê Cizîrî, Feqeyê Teyran didin,
em serî li xwe mezin dikin
wexta em ji xelkê re kêfxweşiya dewlemendiya zimanê xwe-edebiyata xwe-hunera xwe dibêjin,
bi zimanê wan.

Em hîç in,
zirhîçek in em.
Qîrîna me,
giriyê me,
êşa me,
gilî û gazinên me,
li ser hîçekê hîç e.
Gilî û gazinên me yên li ser mirinê, hîçek e,
ji ber ku hîç nikare gilî û gazinan bike û bigire.
Hîç nagirî.
Hîç naqîre.
Hîç naêşe.
Hîç hîç e û em ji zirhîçekê pêk tên.
Hîç!

Xwelîserino

Ev xwelîserên kurd ên tirkiyehez pir ehmeq in.
Hey xwelîserino!
Hûn bibin xwedan dewlet û di navbera we û tirkan de sînor lêbibe çêtir e.
Nuha li nav tirkan hûn tenê xulamtiyê dikin, çi karên qirêj û angariya hebin tirk bi we dikin. 
Yên piçekî halê wan xweş jî, serê wan di nav şêqên wan de mîna kûçikên tûle ji kurdbûna xwe bi tirs jiyaneke pûşt dijîn.
Dema hûn ji tirkan veqetin û bibin xwedan dewlet, hûn çiqas qels-kêm bin jî di çavê tirkan de hûn mezin dibin. 
Û dema hûn bixwazin ji sînorê xwe derbasî nav sînorê wan bibin, êdî hûn jî mîna îngilizekî-fransiyekî-almanekî turîst in 
û mecbûr in we li pişta xwe kin û ji bo kêf-ger-niyhandinê rêbertiyê ji we re bikin.
Hey xwelîserino!
Êdî ji wê derûniya xwebiçûkdîtinê rizgar bibin.
Hûn kurd in, kurd!
Berî Xwedê ji dêya xwe bikeve û were dinyayê bi hezaran sal hûn hebûne.
Xwedê ji ber xof û heybeta we çêbûye 
û olperestan ew li serê we kiriye bela da ku qewmekî mîna we xwedan dîrok-xwedan medeniyet hilweşe.
Xwe biparêzin,
zimanê xwe biperêzin,
dîroka xwe biparêzin,
medeniyeta xwe biparêzin.
Ji ol û îdeolojiyan dûr bisekinin.
Hemû ol û îdeolojî li ber hebûna we 
feq in, dahfik in, kemîn in.
Xwedayê wan ji we re ne lazim e; 
hûn bi xwe bibin Xwedayê xwe.
Û di roja îroyîn de jî,
Xweda dewlet e.

Ji Rojeva Me Çend Nûçeyên Tiroviro

Ev serê hefteyekê ye kurd bi Selda Bagcanê radibin-rûdinin.
Serbavê, bibore Seldayê çi gotibû?
Gotibû, "Ez li dijî serxwebûna Kurdistanê me
anku ez naxwazim li herêmê kurd bibin xwedan dewlet."
Kare bibêje û mafê wê ye.
Mesela:
Selda Bagcan hez nake mêran bera ser xwe de.
Selda Bagcan lezbiyen e û tenê ji niyhandina bi jinan re hez dike.
Loma jî mafê me tune ye em jê re bibêjin, "Çima tu carekê xalê Bahrî jî bera ser xwe nadî?"
Xalê Bahrî kurd e û kîrê wî heye.
Lê Seda ne ji kurdan hez dike, ne ji kîran...
Lê, jixwe divê Selda û yên mîna Seldayê ne li ser bala me û ne jî xema me bin.
Me deh, sed-hezar carî gotiye ku,
tirk tirk e,
çi çepgir-çi rastgir,
çi jin-çi mêr,
çi qûnde-çi tiravestî-çi lezbiyen,
çi dîn, çi baqil...
Ez bikutim mejî, kesayet, IQ û zîhniyeta wan hemûyan!
Lê gelî ciwanik û ciwamêran,
dev ji Seldayên xelkê berdin, di nav me de bi milyonan Selda hene.
Berê Seldayên xwe serast bikin, dû re berê kîrê xwe bi Seldayên xelkê vekin.

Serê salê binê salê, xwedê aqilekî bide vê civakê.
Hêdî hêdî em ber bi selake nuh ve diherin.
Lê wek sala çûyîn û salên berî sala çûyîn dîsa em ber be nezaniyê ve bi çargavî dibezin.
Em dîsa kurd in,
dîsa misluman, dîsa mirîd, dîsa belengaz...
Û ya herî ecêb, em dîsa bê helwest in wek her sal û îsal.
Nezaniya me û xwelîseriya me serê me bixwe.

Xweşzûgotinokîzma min çap bû berî em têkevin sala nuh bi mehekê.
Herçend ez wek kedê lê binêrim jî,
kes ne mecbûr e bikire û bixwîne.
Û yên bikirin jî ne mecbûr in bixwînin.
Û dîsa û yên bixwînin jî ne mecbûr in jê hez bikin.
Min hez kir,
min nivîsî,
û min çap kir.
Wekî din saxiya canê min.

Li başûrê hindik mabû bibe serbixwe, serî-bi-xwe ve nehiştin kurdên hîn nebûne "XWE".
Dev ji Kurdistanê bera dan, xwe bi xwe ketin ber hev.
Ji xêndî çar kêrên li ser dilê "MIN" cit bûne, "çardeh kêrên din cit bûn li ser dilê "MIN"
Min got "EZ"
Te got, "EZ"
wî got, "EZ"
me got, "EM"
we got, "EM
wan got, "EM"...
Lê em tu carî nebûn "EM" û bi vê zîhniyetê em ê tu carî nebin "EM" ema ku her tim dibêje, "EZ û EM"

Û encam:
Zewaca bi eşqê?
Zewaca bi mentiqê?
Ez bikutim wê zewacê ku bêjî-pîç ê jê bizê!

Şems û Mewlana û Kurd û Kurdî

Mewlana rojekê Şems diezibîne mala xwe, 

Şems dibe mêvanê wî.

Piştî Mewlana ji bo wî sifreyê hazir dike, Şems dizîvire li Mewlana dinêre, dibêje:

-Ka te ji min re şerab neaniye ser sifreyê.

Mewlana li ser vê gotinê şaş dibe û bi awayekî ecêbmayî dipirse:

-Min nizanîbû tu şerabê vedixwî. Naxwe tu şerabê jî vedixwî.

Şems dibêje:

-Erê.

Mewlana dibêje:

-Min nizanîbû.

Şems dibêje:

-Madem êdî tu zanî, here ji min re şerabê bîne.

Mewla dibêje:

-Te mejiyê xwe xwariye! Vê şevê ez ê şerabê ji ku bînim?

Şems dibêje:

-Ji xizmetkarekî xwe re bibêje bila here bîne.

Mewlana dibêje:

-Ji bo vê kiryarê ez ê li hizûra xwedê de şermezar bibim.

Şems dibêje:

-Wê çaxê tu bi xwe here.

Mewlana dibêje:

-Li vî bajarî her kes min nas dike, ez ê çawa herim ji taxa fileyan şerabê bînim?

Şems dibêje:

-Heger hurmeta te ji min re hebe û tu bixwazî ez xwe bextewar his bikim, divê tu îşev ji min re şerabê bîne. Her şev heta ez şerabê venexwim, ne karim şîvê bixwim, ne jî xewa min tê.

Mewlana ji mecbûrî radibe ser xwe, kurkê xwe davê nav pişta xwe û şûşeyekê jî dixe bin çengê xwe û berê xwe dide taxa fileyan. 

Heta digihêje taxê jî kes nizane mesele çi ye.

Piştî şerabê ji meyxaneyê temî dike û derdikeve derve, komeke misluman wî dibîne. 

Û ew kom çawa Mewlana ji meyxaneyê derdikeve dide pey wî.

Her ku dihere li komê zêde dibe...

Wexta Mewlana digihêje nêzîka mizgefta ku lê meletiyê dike, ji nav wan kesên her roj li pey wî nimêj dikin yek ji raqîbên wî derdikeve û dibêje:

-Ya ometa bawermend! Mewlanayê ku her roj hûn li pey wî nimêj dikin, çû ji taxa fileyan şerab kirî.

Û destê xwe diavêje kurkê Mewlana, kurkê wî dişemite erdê.

Bi şemitandina kurk re çavê her kesî dihere ser şûşeya şerabê.

Çav di serê wan de sor dibin û êrişî Mewlana dikin, şaşika wî bi derbekê re ji serê wî dikeve.

Lê li hember vê êrişê deng ji Mewlana dernakeve.

Kesên li wir top bûne li cem xwe difikirin ku bi salan li ser navê mumîntiyê Mewlana ew xapandine.

Li ser vê xirecirê Şems derdikeve û bi hêrs dibêje:

-Ya miletê ehmeq! Hûn çawa fedî nakin hûn rabûne êrişî kesekî mîna Mewlana dikin û van bêbextiyan lê dikin! Ev şûşeya ku hûn dibînin ne şerab e, sîrke tê de ye. Heta sîrkeyê bi xwarina xwe werneke nikare bixwe.

Raqîbê Mewlana diqîrê dibêje:

-Ew ne sîrke ye, şerab e.  

Li ser vê gotinê, Şems devê şûşeyê vedike û hindik hindik bera kefa destê wan dide.

Piştî vê kiryarê, ewil raqîbê Mewlana dihere destê wî maçî dike, dû re kesên din dor bi dor..

Û qelebalix belav dibe, her kes dihere mala xwe.

Mewlana difitile ser Şems dibêje:

-Te çima îşev tiştekî weha anî serê min, te ez li pêş çavên însên kêm xistim?

Şems dibêje:

-Min wer kir ji bo çavên te vebin û tu bibînî ku ev hemû tiştên tu xwe pê serbilind his dikî, tenê leylan e-xewn e. Te li cem xwe digot belkî hurmeta çend kesên ji rêzê û beradayî wê ji min re bibe sermiyanekî ebedî, lê te dît çawa bi fen û fûta şûşeyeke şerab yek jî li dora te nema. Êrişî te kirin, li te xistin, tif rûyê te kirin, heta hindik mabû te bikujin. Sermiyanê te hemû ev bû. Û di şevekê de xelas bû. Loma jî, tiştekî weha bike ku ne bi herikîna zemên re, ne bi guherîna bûyeran re xelas nebe.

Dinya HÎÇek e.

Ehl-î dinya HÎÇek e.

Ya HÎÇ! Bi HÎÇekê re nebe yek ji bo HÎÇekê.

Piştî mirinê di kîsê meriv de çi dimîne, tu zanî?

Eşq û Hez û Muhabet,

wekî din HÎÇ!

Ew kesên li ser navê kurdan kurdîtiyê û rêbertiyê dikin, divê derd û xema we ne avakarina civakeke dewar be.

Di civakeke dewar de tenê dewarîzm pêş dikeve.

Dewar jî tenê ceh-ka-gîhê dixwin.

Û bi xwarina ceh-ka-gîhê tenê zik-hûr mezin dibe.

Divê rêberên kurd şerabê vexwin,

şeraba eşqê,

eşqa kurdî...

Bi eşqê meriv kare civakeke xwezan û ne-dewar ava bike.

Ya rêvebirên kurd!

ji bo eşqa Kurdistanê,

şeraba kurdî vexwin û bi civakê bidin vexwarin,

da hûn jî, civak jî nebin

HÎÇ!

 

  

 

 

Xezeba Petrol û Gazê

Ez bikutim petrol û gazê!
Ji qewla Minniyhayû, 
bibore, Netanyahû, 
xwezî petrol û gaza me jî nebûya û wek cihûyan me jî wî mejiyê xwe yê di nav destên tirk-ereb-eceman de bûye sêleke gû ji bo tiştên zanistî bi kar bianiya.
Heta ev ax baş neyê guvaştin û tenê niqutik petrol û gaz jî tê de nemîne, ev bêbavên berjewendperest ên xiristiyan-misluman ê nehêlin em li ser axa xwe rehetiyekê bibînin.
Ev ax bi petrol û gazê nahletî bûye.
Erê weleh,
"Nahletî!"
Gelo aborjînên Awûstralyayê çend dolim erd ji nav daristana xwe ya ku hîna şopa însên neketiyê nafiroşin me?
Xuya ye bi vê çavnebariya xirîstiyanên emperyalîst 
û bi vê zulma mislumanên mejîsist 
û bi destê van serok merokên kurd ên xwelîser-nezan-çavbirçî û gundî em ê hîç wext nikaribin li ser axa xwe welatekî azad û serbixwe ava bikin.
Qet nebe em herin bi perekên xwe û bi xêra wan aborjînan ji xwe re welatekî ava bikin û bibin cîranê wan.
Ji Xwedê û ji evdên wî dûr...
Belkî em û aborjîn bi hev re bi awayekî ekolojîk esasê jiyan û medeniyeteke bêminet ji nû ve deynin...
Kî zane!
Belkî ev nifşê genî di nav wê petrol û gazê de biqijin û em û cîranên xwe aborjîn ji nû ve û bi nifşekî ekolojîk jiyaneke hur û azad ava bikin.
Bijî biratiya kurd û aborjînan!