ji hevdîtina îmralîyên çend dîyalogên bişîfre

Derî vebû.

Evdila himbêza xwe vekiribû, di bin simbêlan de dikenîya.

Sirrî û Perwînê derbasî hundir bûn. Ku çav li Evdila ketin, ew jî bi ken û bişirîn ber bi Evdila ve bi lez meşîyan.

Evdila bûbû wek fîtekî, xuya bû li Îmralîyê baş lê miqate bûn û xwarin û vexwarina wî ne kêmî xwarin û vexwarina Reîz bû; stu lê stûr, pişt navpişt lê felişî bû. Ji qelewbûna dev û rû çav biçûktir xuya dikirin.

Sirrî û Perwîn bi hev re xwe li himbêza Evdila qewimandin, Evdila her du jî di nav dest û zend û lepên xwe de guvaştin, nefes li wan çikand.

SIRÎ:

-Birêz serok, te nefes li min çikand. Ji kerema xwe re te hebekî sist bikira.

PERWÎN:

-Erê bi Xwedê. Wek ku piçekî ez jî tengijîm. Te piçekî sist bikira ji kerema xwe re, birêz serokê min.

Evdila destên xwe li wan sist kir û bi şêwazeke şoreşgerane dor bi dor bi destê her duyan girt, kil kir û cîyê rûniştinê nîşanî wan da. Bi hev re li dora maseyê li ser kursîyên xwe rûniştin.

Evdila li hêla derî nerî, li ber derî serbazek sekinîbû.

EVDILA:

-Atîlla, hela ji zarokan re bibêje bila li hêla mitbexê ji me re tirşikekê çêkin.

SERBAZ:

-Ser seran ezbenî!

Serbaz bi lez derbasî hêla din bû û Evdila dîsa zîvirî ser Sirrî û Perwînê.

EVDILA:

-Ji nuha heya du mehan ez ê derkevim; erê, jixwe ez ne girtî me, lê êdî ez ê xwe kifş bikim; wext e. 

Sirrî li Perwînê nerî. Dû re Perwîn fitilî ser Evdila û bi haweyekî şaşmayî lê nerî.

PERWÎN:

-Tew me digot qey tu di bin tecrîtê de yî!

EVDILA:

-Teqtîk teqtîk!

SIRRÎ:

-Ka çi emrê te heye, birêz serok?

EVDILA:

-Ka bila tirşika me çêbibe, em tirşika xwe bixwin, dû re em ê bipeyivin.

PERWÎN:

-Bi xêr ku tu derketî, ji nuha pê ve ez ê ji te re tirşikê çêkim.

SIRRÎ:

-Bi telaqên bêfitû, tirşikekê çêdike, mirî ji gorê radibin, birêz serok.

EVDILA:

-Kuro Sirrî, tu jî têra xwe tirşikçî yî, haa!

SIRRÎ:

-Na birêz serok, ez nagihêjim şekala te. Pispor tu yî, hoste tu jî, gurme tu yî.

PERWÎN:

-Birêz serok, ez ji çêkirina kutilk û hûr û rêvî û ser û pê re jî jêhatî me, haa!

EVDILA:

-Bi xêr ku me mesele safî kir, em ê li gobeka Amedê restorana gelan vekin û te jî li wir bikin seraşbaz.

Fitilî ser Sirrî û bû hakehaka her duyan kenîyan. Hîn kenê wan nesekinîbû, serbas bi destûr derbasî hundir bû.

SERBAZ:

:Birêz û sayin, tirşika we amade ye.

EVDILA:

-Pîvaz jî li ber e?

SERBAZ:

-Erê birêz û sayin. Li ber tirşikê du pîvaz jî hene, her yek ne kêmî serê Sirrî ye.

Û rabûn ser xwe, derketin derbasî hêla mitbexê bûn. Li ser sifreyê rûniştin û dest bi xwarinê kirin. Evdila destê xwe yê çepê kir kulmik û mîna çakûçekî bi ser pîvazê de anî xwarê. Zîlika pîvazê pengizî nav çavê Sirrî. Sirrî ew zîlik ji nav çavê xwe rahiştê û bê mahdê xwe avêt devê xwe, çût û daqurtand. Evdila kenîya.

EVDILA:

-Weleh Sirrî, xesûya te ji te hez dike. Zîlik bi destê kesî nakeve, haa!

PERWÎN:

-Birêz serok, weleh ez jî ji zîlikê hez dikim.

Û serê xwe bera ver xwe da, kenîya. Evdila pîvaza din jî ber bi xwe ve kaş kir, kulmika xwe li wê jî xist. Pîvaz bû du felqe. Evdila ji nava wê rahişt zîlikê û da destê Perwînê.

EVDILA:

-Jîyan bê çi nabe?

Sirrî û Perwînê li hev nerîn , piçekî fikirîn, dû re bi haweyekî ez nizanim devê xwe xwaromaro kirin û ziq li Evdila nerîn.

EVDILA:

-Jîyan bêyî sê tiştan nabe! Çi ne ew tişt, hûn dizanin?

Ewil fitilî ser Sirrî, li Sirrî nerî, lê deng ji Sirrî derneket. Dû re fitilî ser Perwînê, Perwînê bi tirşika ber xwe ketibû, tirşik dixwar.

EVDILA:

-Bê serok, bê îsot û bê pîvaz jîyan nabe!

SIRRÎ-PERWÎN (bi hev re):

-Bê serok jîyan nabe!

-Bê îsot jîyan nabe!

-Bê pîvaz jîyan nabe!

 

Piştî tirşika xwe xwarin û binê mesefê alastin,, serbaz rabû kolonya li destên wan kir û peçete îkramî wan kir.

Dû re bi hev re derbasî hêla din bûn. Li dora maseyê li ser kursîyên xwe rûniştin. Evdila ji serbaz kaxiz û qelemekê xwest. Serbaz kaxiz û qelemê anîn danîn ber wî û du sê gavan paş ve vekişîya.

Evdila bi dizî li ser kaxizê tiştekî nivîsand û pêça û xist kefa destê Perwînê. Perwînê jî bi dizî ew kaxiz xist bêrîka xwe. 

Evdila rabû ser xwe, Sirrî û Perwînê jî rabûn, dor bi dor bi destên her duyan girt, xatir ji hev xwest û Sirri û Perwînê di bin çavdêrîya serbêz de derketin derve.

Piştî ji Îmralîyê vegerîyan, di vapûrê de Sirrî niqurçî Perwînê.

SIRRÎ:

-Ka keçê, hela lê binere bê birêz serok çi nivîsandîye di wê pûsûlayê de.

Perwîn destê xwe avêt bêrîka xwe, ew kaxiz ji bêrîka xwe derxist, vekir û bi deng xwend:

-Tirşik tenê ne tirşik e!..

dîn we ji îmanê derdixe

“Heger îroj rabin em bibêjin êdî kurd dijminê me ne, hemû dewletên îslamî yê bi me re bibin dost.”

Benjamîn Netenyahu

De îja…

Ku piçika mejî di serê kurdan hebe, ew ê îşev ne sibê terka dînî misilmanan bikin;

jixwe min kirîye!.

Lê belê…

ji bo biryareke weha qûneke mezin divê.

Haa!

Qûnmezin pir in, lê ji bênamûsî ye mezinbûna wê qûnê!

Yanî…

ji kurdan re serekek, rêberek anku rêvebirîyeke ne dîndar divê.

Bi kin û kurdîya kurmancî,

mejîyê ku li ber ayetên quranê kemilî be, ji ronîyê vediciniqe.

Axir…

-Quz û qizwan di kevçî de min qizwan xwar quz ma di cî de.

-Quz û qizwan di kevçî de min qizwan xwar quz ma di cî de.

-Quz û qizwan di kevçî de min qizwan xwar quz ma di cî de.

Axir, her kî li ser hev sê caran zûka vê zûgotinekê rast bibêje, ez ê quzekî lastîkî bi kargoyê jê re bişînim.

Gotina Dawî

Wê şaşikê ji serê xwe deynin bila tav bidê!..

îşev naxwazim li ser tiştekî binivîsînim

Îşev ez qet bi xwe re nabînim li ser tiştekî binivîsînim; 

jixwe ev pêlek e naxwînim jî…

Xwedê bi xêrê bigerîne, lê ji Xwedê jî bawer nakim!

Xwedê di nav destê dîndaran de tenê xof e û ji xofa wî jî çi hest û hîsên pîroz hebin, me hemû li xwe qedexe kirine.

Çavên me birçî…

Zimanê me birçî…

Kîr û quzê me birçî…

Û mejî jî têra xwe têr e, lewra ji ber kompleksê li xwe danîne li xwe mikur bê.

Axir…

Min go dil tune ye îşev li ser tiştekî binivîsînim, lê hin ciwanik û ciwamêr jî heya nenivîsînin xwe sûcdar û deyndar hîs dikin.

De îja…

xwezî ew nivîsên wan ên ku tenê xwelîserî û belengazî jê difûre, bi kêrî tiştekî jî bihatana!

Nivîs nebe, hin kes nabe, lê nivîs bi xwe jî carinan ji hin kesan re dibêje, NABE!

Îja ka ew aqil ku xwelîyê li serê xwedîyê xwe bike!

Gotina Dawî

Li min negirin, lê îşev naxwazim neheqîyê li nivîsê bikim,

lewra nivîs dengê bext e!..

lotikên nakokîyane

Bi qasî ez dizanim û di bîra min de maye, Apo, di têbinî anku notên Îmralîyê de li dijî têkçûyîna desthilatîya Esad derdiket/derketîye, lê dema Esad ketîye tengasîyê û alîkarî ji Mazlûm Evdî xwestîye, Mazlûm Evdî piştgirîya Esad nekirîye.

Divê em çi ji vê senaryoyê derxin anku fêhm bikin?

1-Ev yek serdestîya Amerîkayê kifş û eşkere dike.

2-Bera jî Amerîka ji zîhnîyeta apoyî aciz e û hewl dide wê zîhnîyetê têk bibe/bikuje.

3-Mazlûm Evdî li Amerîkayê guhdarî dike û li gorî stratejîya Amerîka dîyar dike tev digere.

4-Amerîka jî, Mazlûm Evdî jî tê gihîştîne bê kurd çi qasî nexweş in û bi haweyekî mirîdane girêdayî Apo ne, loma jî heya wê nexweşîyê tedawî bikin her du alî jî bi rê û rêbazeke baqilane ji xwe re eyarê Apo bi kar tînin.

5-Êdî pir zelal e Apo endezyarê projeya mîsak-i milîyê ye, Mazlûm Evdî jî li ser navê projeya Amerîkayê tev digere.

6-Tirk bi rêya DEMîyan hewl didin senaryoyê biguherin, lê Erdogan bi nav hemû plan û programên wan de dimîze û qûna wan dide tavê.

Gotina Dawî

Li Sûrîyeyê kaos û tevlihevî li xêr û fêdeya kurdan e.

panjehr

Ecêba ecêban,

hîn jî yên diajon ser mirinê, bi slogana “Bijî Serok Apo!” dimirin/tên kuştin/dikujin!!!

Na na…

Ji bo dîndaran Xwedê çi be, ji bo mejîsistên xwelîser jî Apo ew e û hûn sax!

Û navê vî tiştî jî, SERKETIN e!

Lê ka îja wî mejîyî bi çi diçêrînin, nizanim!

Xwedîyê sloganê bi xwe jî, bi salan e di himbêza dewletê de li ser pûçkirina kurdîtîyê teorîyan çêdike.

Ka aqil!

Bi slogana “Kurdistaneke azad û serbixwe” zarokên kurdan kişandin çîyê.

Ew zarok…

Bi dehhezaran hatin kuştin!

Bi dehhezaran di hefs û zindanan de bi êşkenceyên hovane bûn nîv însan!

Bi hezaran gund hatin şewitandin/valakirin û bi dehezaran kes ji gundên xwe derketin, li bajar û metropolan belav bûn; xêr ji emrê xwe nedîtin!

Sal bi sal ziman qels bû, di nav kurdan de bikaranîna kurdî kêm bû.

Zîhnîyeteke nekurd li nav kurdan belav bû, ne em wek xwe man, ne jî bi tevayî em şibîyan dagirkerên xwe.

Û qonaxa em hatine lê sekinîne, tevger û hereketa ku zarokên kurdan bi slogana “Kurdistaneke azad û serbixwe” xapandin, îro ro navê Kurdistanê li ser zimanê kurdan qedexe kirîye.

Erê weleh…

Bijî Serok Apo!

Gotina Dawî

Ji vê jehrê re panjehrek divê.

tifaq mifaq

Yekîtî! Yekîtî! Yekîtî!

Mesele pir basît anku hêsan e, kaka gîyan!

Di rewşeke wek rewşa îroj de,

ku her kes kurd be, jixwe hewce namîne rojev bi tifaqeke sembolîk û ne jidil şolî bibe.

Haa!

Dibe hin qafkerên mejîsist hîn jî tê negîhiştibin bê kurdîtî çi ye.

Wê çaxê, ka em ta bi derzîyê ve kin!..

Li ser bingeheke kurdî azadî û serxwebûn û rizgarîya Kurdistanê ye, kurdîtî.

We got erê?

Himm!

Dû re…

Ku Kurdistan azad û serbixwe û rizgar bû, 

kî çi gûyî dixwe, 

kî dihere ser çi dîn û mezhebî, 

kî bi kîjan îdeolojîyê li dinyayê dinere, bi kêfa xwe ye;

haa!..

hez dike, dikare bibe pûşt û qehp û qûnek û qûnde jî, 

lê berî her tiştî…

ji me belengazên bê dewlet re, dewletek divê;

Kurdistanek divê!

Ka meseleya Mem Ararat çi ye, ne çi ye, nizanim, lê jixwe em dizanin bê ev zîhnîyeta teres ku tirkan ew li serê me kirîye bele, bi çi xezebê ji kurdan û kurdîtîyê aciz e;

lewra…

ev zîhnîyet, hewl dide her kesî veguherîne xwe û bi wê xweya xwe ya derewîn bi çend kurtêl û hestîyên dewleta dijmeriv xwe konformîst hîs bike ku ew konfor bi xwe jî konforeke erzan û xapînok e.

Îja heyran…

divê Mem û yên wek Mem ji ber vê zîhnîyetê nebêje çîz û bi paş ve gav navêje.

Na, heger…

çavên xwe bitirsînin, textê wan ê bi ser serê wan de hilweşe û ferqa wan ê ji wan kurtêlxwir û hestîkojan nemîne;

loma jî…

divê hesabê wan nekin û bi sekn û helwesta xwe ji wan re bibêjin:

“Nigê we digihêje ku, deynin wir!” û hew!

Îja…

ji vê helwestê re jî qûn hewce ye,

heger bi we re hebe ew qûn, kes ê nikaribe di ser kîrê we re baz bide!

Lê kîr jî divê kîr be, haa!

Erê, ez dizanim şêwaza min seksîst û nêrane ye û li dijî felsefeya feminîstan e, lê ez çiçikên feminîstan bixwim, bila ji ber vî zimanê min ê rût û rep li min negirin.

Axir…

Berî ku mijar bibe feminîzm, ez herim bimîzim, lê berî ez bimîzim jî, divê ez vêya bibêjim.

Ez ji jinên xwe jin hiştîye anku jintîya xwe parastîye, hez dikim;

ne ji mêrên feodal hez dikim, ne jî ji jinên feodal (feminîst)

Axira axir…

Gotina Dawî

Kurdistan welatê kurdî ye.

projeya mezin a rojhilata navîn

Kurdino!

Ji bo Xwedê, anuha kes tiştekî ji we naxwaze, tenê bi gotin û tevgerên beradayî kaosê çênekin, bes e;

lewra…

jixwe bi salan e ji ber vê rewşa kaotîk yeka me nebûye dudu.

Ya din jî…

carinan şaş û metel dimînim!

Çima?

Heyran!

Madem dilê Amerîkayê heye dewleteke kurdî ava bike, çima bêvila van xwelîserên apoyî naxe qûna wan û wê herêmê ji wê zîhnîyetê paqij nake?

Êdî kifş û eşkere ye zîhnîyeta apoyî li dijî dewletbûna kurdan e û ev jî ne bi kêrî Amerîka û Israîlê tê, ne jî bi kêrî kurdan;

lewra…

ev zîhnîyet, ji labaratuara tirk û ereb û farizan derketîye û tenê li gorî berjewendîyên tirk û ereb û farizan tev digere.

Ê wê çaxê…

ev çi sosret û hetiketî ye?

Ma qey ew hêz û qaweta amerîkî û israîlîyan tune ye ku vê zîhnîyetê têk bibin?

Gotina Dawî

Ji tirk û ereb û farizan bêtir, ev zîhnîyeta apoyî li dijî Projeya Mezin a Rojhilata Navîn e.

şêx maşûq

Şêx Maşûq şaşika xwe li ser serê xwe ediland, kirasê misilmanî ji xwe danî, kirasê kurdî li xwe kir û derket rêwîtîya kurdistanî.

Rebeno lê nerî bi çepgirî û bi rastgirî û bi derew û xwexapandina konformîstî kurd nabin kurd û tifaqek çênabe, di rê û rêwîtîya azadî û serxwebûna Kurdistanê de, rabû xwe kar kir û wek çawa di wext de Muhamed xwe li ser serê qewmekî pîs û genî kir pêxember û ji wî qewmî împaratorîyek ava kir, ew ê jî kirasê xwe yê kurdîslamî li xwe bike û kurdan li ser tifaqeke kurdistanî li hev bîne, 

lê heger derdê kurdan bira jî kurdbûn be, haa!

Ka em ê guhdarî bikin û bi hev re bişopînin bê qudreta Şêx Maşûq ê têrê bike ku kurdan bike kurd?

Gotina Dawî

Bi şertê Şêx Maşûq Amerîkayê li ber çavên kurdan neke marekî reş!..

gotin gotin e heger xwedî xwedî be

Dema we bi hinekan re şer kir anku pevçinî, tu carî peyva dawî nekin; peyva ku hûn ê nikaribin bînin cî!!! 

Dû re ku…

ew peyv nayê cî, xwedîyê xwe dike hîç û pîç,

loma jî…

qedrê gotinê bizanin.

Gotin, 

çek e, heger rişma zimên hebe û li fermandarê xwe anku li mejî guhdarî bike.

Erê, guh bidin dil jî, lê tu carî bi dewla dil nerin avê, 

lewra…

dil meriv dike bilbilekî bikul.

Kulên xwe di qulên hestan de veşartî nehêlin, lewra…

her kul qulekê vedike li ser dil

û dilê biqul jî motîvasyonê xera dike û nahêle meriv li ser xwe biedile.

Biedile li ser xwe û li pêşîya xwe binere her tim,

yan na…

heger tu asê bimînî di kemîna zemên de, zeman ê li ser zimanan te bike kulmek nifir.

Nifir! Nifir! Nifir!

Dibêjin, li xwedîyê xwe vedigere her tim, lê hay ji xwedî nifiran tune ye ku ji ber kirina nifiran di vî halî de diqirqile.

Min got:

-Seadetê, ka şîva te çi ye?

Got:

-Ma bi Xwedê, hema malhazirî…

Min got:

-Malhazirîya te çi bû gidî?

Got:

-Weleh hema ez rabûm min hinek sînga mirîşkê û hinek dilê berx ji zarokan re raqelandin û danîn ber wan.

Min got:

-Tu jî gewî bûye haa! Şîva te her şev her şev goşt e.

Kenîya…

Got:

-Lo lawo, êdî kûçik jî ku xwarina wî ne goşt be, ne direyê ne jî dihere kesî, li devê derî vedikeve mîna teresekî.

Gotina Dawî

Ruhê gotinê heye…

hema wilo ji qewla ciwanikekê

“Kîrê reben di bin karakter û kesayetên pûç û beradayî de dinale!”

                                               Fexrîyê Gunekî

Erê weleh, dinale!..

Ji ber bêkêrî û xwelîserîya bêkêr û xwelîseran, rebenê kîr jî mîna sêwîyekî stuxwar e êdî.

Êdî kîr jî mîna min bê dewlet e.

Û ez stuxwar, kîr stuxwar!

Heger wek berê pişta min xurt bûya, min ê bi avika xwe ji we re sînorek çêkira, lê ne ez yê berê me, ne jî rebenê kir, mixabin.

-Hoo xalo!

-Kerem bike, berxê xalo!

-Ma qe tu ji xalojna min têr nabî. Êdî hew çavê me bi te dibe, ezxulam! Agir bi herêmê ketîye, ma tu nabêjî çi?

-Hahew! Agirê mezin di quzê xalojna te de ye, hey te xwelî li serê xalo kiro! Ka bise ez ewil avekê li vî agirî kim, dû re ji bo herêmê Xweda mezin e, lo!