pirik

Xwedê giravî dînê herî paqij îslam e; îbadeta wan bi avê ye; rojê pênc caran destmêj digirin û qûna xwe li avê dixin,

lê...

ji dilqê wan qirêj û gemar difûre!

De îja tew ez qala

dil

û

bext

û 

ûjdanê wan nakim!..

Mixabin,

lê...

hukmê pereyan ne tenê di nav xizan û nezanan de, her weha di nav xwendeyan de jî hîn xurt e.

Hin kes hene,

meriv çakêtê wan li devê derî ji wan bike, bi pişt derî ve daliqîne û wan di derî re derbasî hundirê odeyê bike ku qundereyên wan ê di binya şekalên şivan û gavanan de bi zorê ji xwe re cîyekî bibînin, ji ber ku dewlemend in, bi wê ehmeqî û bêmejîtîya xwe, bi haweyekî bi xwe bawer, radibin li ser sîyasetê, li ser civakê, li ser edebîyatê, li ser huner û estetîkê quretîyan dikin û "xwende"yên me jî newêrin li ber wan (ji tesîra pereyê wan) devê xwe vekin û li dijî gotineke wan an fikreke wan rexne an nerazîbûnekê bînin ziman.

Ax pere, ax!

Weleh tu dine mere û tu nahêlî mere li paş û pêşîya xwe binere!..

Ziman!

Li ser meseleyê, 

hunermendekî tirk an ereb an jî faris bi zimanê xwe tiştekî binivîsîne û di wê nivîsê de ji alîyê rastnivîsînê şaşîyên beloq hebin, civaka wan ê bi qûna xwe bi wan nekenin?

Lê di civaka me de bi devê xwe bi wan dikenin û tew ev rewşa wan a trajîkomîk bi pirê kesan jî xweş û sempatîk tê, mixabin.

Hunermendino!

Rewşenbîrino!

Zanano!

Xwe fêrî rastnivîsîna zimanê xwe bikin.

jinê go,

-lambeyê vemirîne û were têkeve himbêza min.

gupegupa sobeyê bû.

ji çavikên sobeyê çirûskên êgir li ser dîwarê odeyê direqisîn...

mêr xwe şilfîtazî kir û çû xwe li derîyê derve qewimand;

di bin ewrekî sayî de, 

erd mîna bûkekê xemilî bû;

simsipî...

qefalî dibarîya!

bi qasî pênc deqeyan, 

li ser wê berfê mîna peykerekî, 

rep û cit sekinî, xwe tev neda, 

mêr.

û dû re...

li xwe zîvirî û bi lez û bez xwe avêt hundir;

rasterast çû xwe li nav nivînên jinên qewimand.

û ew mêrê cemidî,

di himbêza jinê de hêdî hêdî hilîya, hilîya

û herikî hundirê quzê wê.

Gotina Dawî

Di pozê xwe nin, bila namûs bizê!

heger ne fen e ev çi ben e

Çend kes û kûs hene, difikirim, xwe bi xwe dibêjim, Xweda temenekî dirêjtir bike qismetê rêzdar Îsmaîl Beşikçî, lê heger rojekê xatir ji vê dinyaya gewrik bixwaze û serî deyne, ev kes û kûsên her tim di kadraja wî de pozên rewşenbîrî û entelektuelî didin ê çi xwelîyê li serê xwe bikin?

Nizanim, lê...

Heger hûn bi ya min dikin, hûn jî mîna wan kemalîstên oportunîst û konformîst, berî mirinekê herin ji xwe re li gund û nehîye û navçeyên Çorumê bigerin bê hûn yekî di reng û tîp û prototîp û dilqê rêzdar Îsmaîl Beşikçî de nabînin!..

Heger we dît, jixwe hûn ê bibînin û dîsa hûn ê di wê rêya xwe ya şolî de rêwî bin; 

na, heger we nedît, bi serê Hecî Meter, hûn ê pê bigirin heta qurpikê;

lewra piştî çûyîna rêzdar Beşikçî zû bi zû kes ê nehêle hûn di kadraj madrajan de xuya bibin.

Jêrenot ango têbinî:

Min bi xwe nedîtîye, lê yên dîtibûn, digotin, kîrê Hecî Meter wextê rep dibe, dişibe marekî kobra yê li ber tu heywanî serî natewîne!.

Stara Xweda li wî kobrayî be ku xwe bigihîne dora qûna wan oportunîstên konformîst!

Amen!

Ev serê çend rojan e ji blogê dûr bûm, loma jî hin xwendevanên min ên dilsoz gilî û gazin dikirin; 

erê, yek ji wan jî Evdilayê me yê ne ji ometa Abdullah bû.

Got:

-Seyda, te bala xwe daye rojevê, qedr û qîmetê tiştekî nemaye. Di 13ê vê mehê de salvegera bûyera sînemaya Amûdê bû, lê li ser medyaya sosyal, li ser vê bûyerê min bîranîneke cidî û berçav nedît. Doh jî salvegera darvekirina Seyîd Riza bû, lê min li ser gorbuhiştê Seyid Riza jî tiştekî cidî û berçav nedît. Lê tu yê bibînî, îroj salvegera xatirxwestina Ahmet Kayayê wan e, li ser medyaya sosyal ew ê bi stranên Ahmet Kaya rebê me bileqînin.

Min got: 

-Na, na. Neheqîyê neke, Evdilayê ne ji ometa Abdullah. Erê, xebera te ye, li ser bûyera sînemaya Amûdê ez jî zêde li berketinekê rast nehatim, lê doh kurdkokenlîyan medyaya sosyal bi wêneyên Seyid Riza xemilandin!"

Û Ahmet Kaya...

Hewce ye ez çend peyv û gotin û kelaman li ser wî jî bikim.

Erê, çendî carinan Îkramê berî evîndar bibe wek navê xwe îkram bû, xwe ji vî qalibî aciz bike jî, li çîya û lêf û berîya Mêrdînê "gotin tê gotin jî, tê kirin jî."

Axir, ez Îkram ji Gulbihara wî re bihêlim û li ser mijar û meseleya xwe hûr û germ û konsantre bibim.

Ahmet Kaya!

Kurdkokenlîyekî ku di navbera xelîl û celîl de asê maye yan jî asê mabû!..

Bi salan di navbera dîn û îdeolojîyan de li xwe gerîya;

carinan bû sosyalîst, gotinên stranên wî yên giran mîna çakûtê kominîstan li serê sîstemparêzan ket;

carinan bû dîndar, mafê îmamxetîbîyan parast, li konseran piştgirî û destek da Reîz Recep Tayyîp Erdogan û îmana xwe kamil kir;

carinan jî bû kurd, lê kurdbûneke nîvco, di bin desthilatîya apocîyan de, rebeno ji dêrê jî bû, ji mizgeftê jî; 

bi kin û kurdîya kurmancî, pê girt û berneda!

Erê, ez bi xwe jî carinan li stranên Ahmet Kaya guhdarî dikim, 

lê Ahmet Kaya ji bo muzîka kurdî tişt nekir, mixabin; 

berevacî, ciwamêr ji tirkan re stranin çêkirin, çepgir jî li ber gêj û har bûn, rastgir jî li ber gêj û har bûn, qûnde û qûnek û homoseksuel jî li ber gêj û har bûn, dîndar û muhafazekar jî...

Haa!..

Ciwamêr ji kurdan re jî xizmetek kir; bi saya serê wî, hest û hîsa tirkîyetîyê di dilê kurdan de şîn û şên bû.

Tenê sloganek, erê, tenê sloganek dihêle em ji ser hişê xwe ve herin ango orgazm bibin.

Bi salan kurd li ber tayê tolikê reqisîn, lê mixabin hîn jî direqisin û ew ê bireqisin jî.

Bi du sloganan em kirin "heval", nehevalan û di nav toza dozekê de me ew hevaltî wenda kir, mixabin.

Doh, bi du sê sloganan zarokên me ji bo berjewendîyên xwe yên teresane kirin qurban;

îroj jî, bi "terorîst babandir"ê ango bi "terorîst bavê te ye"yê feqê li ber qurbanên nuh vedidin/datînin.

Gotina Dawî

Hoo kurdo!

Ka sê caran bilez li ser hev bibêje:

-Heger ne fen e, ev çi ben e!

-Heger ne fen e, ev çi ben e!

-Heger ne fen e, ev çi ben e!

keskê û xeyalên wê yên romantîk

Çûriskên agirê şomîneyê li ser çavên keske direqisîn.

Bi tena binkirês, berê wê li êgir, çarmêlkî rûiniştibû, hêdî hêdî ji qedeha destê xwe şerab vedixwar. 

Peyayê wê jî, bi maşeya destê xwe pilingên agirê şomîneyê tev dida, agir gur û har dikir. Û tîna wî agirî tevzên harbûnê li bedena wan bar dikir; 

jixwe ji atmosfera mekanê arezû û şehwet difûrîya.

Mêr, piştî agirê xwe têr tev da, maşeya destê xwe danî ber şomîneyê, rabû ser xwe, çû li ber çongên jinê rûnişt, rahişt qedeha şeraba xwe û qurtek lê xist. 

Bi lêxistina wê qurtê re çavên xwe girtin û hêdî hêdî ew qurteşerab di zengeloka xwe de dawerivand; ew şerab sivik sivik dawerivî hundirê wî, 

xwe sist û sermest hîs kir.

Hîn çavên xwe ji ser hev ranekiribûn, bi germayîya lêvan bi xwe hisîya. 

Sorekî şerabî xwe li dewsa wan lêvan danî; 

mêr hartir bû.

Mekanê romantîk...

Tîna agirê şomîneyê...

Tîna şeraba sor...

Tevza erojen a li ser bedenan xwe tev da...

Û her du bedenên birçî...

Mêr qedeha şerabê ber bi devê jinê ve bir û bi nermî qiraxa qedehê di nav lêvên wê de bi cî kir 

û hêdîka qûna qedehê ber bi jor ve bilind kir, lê jinên her du lêvên xwe li qedehê şidandin û ew şerab di qiraxên lêvên wê re bi ser sîng û bersîng û pêsîran ve herikî. 

Mêr ew qedeh ji dev nekişand, heta binê qedehê xuya bû, 

mêr ew qedeha şerabê bi ser devê wê de dewisand; 

şerabê xwe gîhand nav berzikê û ji berzikê berjêr daket; 

serê gilikê jî ew şerab tahm kir.

Dû re...

Mêr ew li ser wî eyarê bihirî li ser piştê vexist û mîna gurekî tahma xwînê hilanîbe çû li ser wê edilî.

Ewil bi zimanan ew şeraba ku li dora lêvên wê nîvzuwa bûbû, alast û lêvên xwe li lêvên wê dewisandin; 

mêt û mêt û mêt...

Mîna erdekî beyar ê bi salan niquta baranê lê nebûbe, lêvên wê zîpîzuwa bû, bi wê mêtinê; nefes li xwe û wê çikand.

Û pê de çû...

Stu... gerdan... sîng... pêsîr... serê pêsîran... navik... berzik... û gilika di nav şerabê de sermestbûyî...

Bi dor her li deverekê emrek bihurand û di emrê nizanim çendbare de serê xwe xist nav şeqên wê û qurisî quz; 

vexwar, vexwar û vexwar; 

jin di nav lepên wî de diperpitî, lê ew jî mîna çîyayekî volkanîk dihejîya; 

dihejîya lê xwe girt, 

nehişt biteqe.

Axûwaxa jinê olan dida; hew Xweda dizane bê ji ezmanê çendan dihat bihîstin ew axûwax.

Jinê xwe ji nav lepên mêr xelas kir û ew bi paş ve dahf da, 

pişta mêr çû li dîwêr sekinî. 

Jin rabû ser xwe, çû di dawa wî de rûnişt û serê wî bi pêsîrên xwe ve dewisand. 

Her du jî dîn û har bûbûn, êdî hew dikarîbûn xwe kontrol bikin. 

Jinê destê xwe avêt kîrê mêr, ew bir di quzê xwe de bi cî kir û xwe li ser bir û anî, bi haweyekî aheng dans kir, reqisî. 

Çav li her duyan jî qulipîn û axûwax û qîrîn û barebara wan di hundirê xênî de olan dida.

Û ji nişka ve jinê got, 

-Ya Reb! 

lê reb wek rep ji nav lêvên wê pekîya. 

Ku jinê çavên xwe vekirin, li kêleka sobeyê di xew re çûye, gupegupa agirê sobeyê ye û misînkê wê yê avê yê ji bo çayê li ser e jî, xupexupa wî ye dikele.

Bişirîneke bextewar li ser lêvên wê kon vegirt.  Rabû ser xwe, çû çaya xwe dem kir, şekir û qedehên xwe anîn û dîsa rahişt Leylanê, 

lê berî dest bi xwendinê bike, di ber xwe de bi devlikenî got, 

-Ez di te nim, Devliken! Zivistanan bi vê sobeyê re kezeba me reş bibe û hûn jî rabin li ser vê rewşa me ya bijan romantîzmê bikîn!..

dagirker

-Quz û qizwan di kevçî de, min qizwan xwar, quz ma di cî de.

-Quz û qizwan di kevçî de, min qizwan xwar, quz ma di cî de.

-Quz û qizwan di kevçî de, min qizwan xwar, quz ma di cî de.

Sê caran li ser hev me digot û di cara sisêyan de "quz" û "qizwan"ê cî diguherîn bi hakehaka mezinan re.

Em zarok bûn wî zemanî û ne me qizwan tahm kiribû ne jî me li tahma quz nerîbû, lê ji hakehaka mezinan xuya bû wan li tahma qizwanan jî nerîbûn û li tahma quz jî.

Dû re...

Bi herikîna zeman û tahmkirina bi zimên re, me jî fêhm kir bê çi çi ye û çi ne çi ye.

Û quz bû reb û em hemû bûn xulam û mirîdê wî quzî, mixabin.

Axir...

Ji zimanê xwe fedî nekin û çi hat ber devê we ango hat ser zimanê we texsîr nekin.

Li ser qizwanan jî bipeyivin/binivîsînin, li ser quz jî, 

lê bi haweyekî serhişk li her derê bi zimanê xwe bipeyivin; 

bipeyivin, lewra her peyveke we yê bibe gule û bimbe û di quzê dê û jinên dagirkerê we de biteqe!..

Guh nedin konformîst û entegrasyonîstan. Her kî qala demokrasî û wekhevî û biratî û merivhezî û xweşbînîyê bike, tû ser çav û rûyên wan bikin.

Çavê wan bar nabe hûn zarokên xwe hînî zimanê xwe bikin.

Çavê wan bar nabe hûn li ser axa xwe li XWE bigerin.

Dîsa dibêjim,

her kê ji we re çîroka biratî û demokrasîyê got, li hundurê çavên wî binerin û bibêjin,

"Ez ê di kefenê sed û yek bavên te nim!"

Gotina Dawî

Ho dagirkero!

Pesnê xwe nede. Xezeba te ji tirsa nava te ye!

êvara sêşemê ji qewla Miradko

Di meseleya Israîl û Filîstinê de serê me tevlihev e; hin ji me piştgirîya Israîlê dikin, hin ji me jî piştgirîya Filîstînê.

Di esasê xwe de her du alî jî ne neheq in; ji ber sekn û helwesteke ehlaqî, merivhezî heq in, mafdar in, lê...

Hin ji me yên nakevin nav her du alîyên li jor min kategorîze kirine jî, ji minafiqî tenê piştgirîyê didin Filîstînê, 

lewra hesasîyeta wan a olî hesasîyetên wan ên din û bext û ûjdanê wan difetisîne û bi ser dikeve.

Ê mixabin, ev jî ne pir ehlaqî ye.

Axir...

Şabaş ji sekn û helwesta kesên merivhez û biehlaq re, 

lê dixwazim vê jî lê zêde bikim. 

Ne Israîl dikare bi vê qir û kuştinê dawîyê li vê zîhnîyeta ereban a misilman a hov û barbar bîne, ne jî ev zarokên guneh ê bikare vê zîhnîyeta hov û barbar normalîze bikin; 

lewra ev zarokên ku îroj bi destê israîlîyan tên kuştin, heger bifilitin û li ber destên dê û bavên xwe yên vê zîhnîyetê diparêzin û pîrozwer dikin, mezin bibin, ew ê jî wek dê û bavên xwe bibin parêzger û piştevanên vê zîhnîyeta hov û barbar.

Loma jî çare û formuleke baqilane, ûjdane û bextane divê ji bo têkbirina vê zîhnîyetê.

Lê wek kurdistanîyekî ez dixwazim Israîl bi ser keve; heger na... 

em ê nikaribin di nav vê zîhnîyeta bi dîn û îdeolojîyên beradayî hatîye sitirandin, bi aramî nefesê bidin û bisitînin.

Û wer xuya ye, heta agir bi vê pirêzeyê nekeve û serî di binî re dernexe, Kurdistan ê nezê!..

Erê, Devlet Bahçelî bi sekn û helwesta xwe, bi qîrîn û gotin û kelamên xwe pirê caran ji karîkaturekê karîkaturtir e û her weha bi min ji Mûrat Batgî û Deno û Erdal sempatîktir tê, lê hayê wî ji hin tiştên veşartî jî heye.

Ê jixwe navê wî jî belasebeb nebûye "Devlet"!

Îroj di axaftina xwe ya civîna komî de, mîna gurekî harbûyî bi ser hedepîyan de qîrîya.

Erê, belkî bi çeqelîkê xwe ango bi çetellastîkê xwe neçûbe Gazzeyê, lê bi gotin û kelamên xwe yên tesîra wan ji tesîra kevirên çeqelîkê wî xurttir êrîşî hedepê kir.

Lê çi êrîş!

Erê, belkî ez û yên wek min em her tim van tiştan dibêjin, lê dema yekî ne ji me û tew ev ê ne ji me faşîstekî tirkperest be, gotin û tehlîlên wî hîn bitesîrtir in.

Di civîna xwe ya komî de çi got, serok Devlet Bahçelî?

Ma çi negot!

Ciwamêr berê qûna hedepîyan da tavê û weha kerem kir:

"HDPKKyîno! Ka ber bi min ve werin bê çend ji we bi kurdî dizane? Hûn li ser serê kurdan bûne parlamenter lê pirê we bi kurdî nizane. Devê min venekin, haa! Heger ez devê xwe vekim û bipeyivim, hûn ê nikaribin li sikak û kolanên Dîyarbekirê bimeşin. Hûn ê bihetikin. Xelk ê tenekeyan bi qûna we ve girê bide û mîna defê li wan tenekeyan bixe."

Li ser tehlîlên serok Bahçelî hewcedarî bi hin tehlîlan heye, lê kêm zêde yên piçekî aqilê xwe li bêjinga mentiqê dixin, dizanin bê mesele çi ye û digihêje kî derê.

Îja cî ji guhê gê xweştir tune ye.

De ranebe ji wê xewê belengazo!

Min got,

Piştî vê gotinê, tenê ez dikarim bibêjim, bijî serok Bahçelî✌️

Lê ditirsim îja serokê sererd û binerd hêrs bibe û bi wê hêrs û acizîyê xatir ji girava xwe bixwaze, here xwe li nav ava wê bahrê biqewimîne û li derinan bifetisê.

Ya star, ji qewla Şivan Perwer, 

lê Şivan jî êdî ne şivanên berê ne piştî oportunîstîya Şivan kifş û eşkere bû.

Ê ne sûcê rebeno ye jî, haa! 

Sal derbas dibin, zeman dibihure û ji jin û pereyan hez dike, lê êdî boyaxa qunderan jî hew dikare rîh û simbêlê wî yên bûne hirî binixumîne, mixabin.

Û du sê gotin û kelam jî ji bo Nêçîrvan:

Erê, di têkilîyên navdewletî de hin tişt ji mecbûrîyetê ne û heqê we ye hûn sîyasetê bikin û politîk tev bigerin, lê hewce nake meriv xwe bihetikîne!!!

Bi kirasê dîplomasîyê meriv xwe nake pêkenînê pêkenînan.

Eyb e!

Şerm e!

Ji wê xwîna ku bi sînorên mîsakimilîyê sor bûye, fedî bikin.

Gotina Dawî

Ez dibêjim wextê nivîsandina romana nuh hat; dil weha radigihîne mejî, lê ka bê mejî yê kengî destûrê bide û wê metastazê li bedenê belav bike, nizanim, 

lê bi min ne dûr e...

Û êdî gotin û kelam hew di tûr de hiltên!

xwarina elokan

Di medyaya kurdî de hewcedarî bi vîzyonê tune ye,

lewra...

li bakur tifaqa ap û birazîyan e, li başûr jî xal derdikeve li pişta xwarzîyan.

Û 

metik hene xweşik

metik hene rindik

lê talîya talî 

diherin dibin jinên mêrên netiştek

Haa!

Bira hebûn me çend xaltîk jî.

Ew jî:

xaltîk 

mîna kirasê sentatîk

wê rakşîne wek lastîk

lê bawer neke ji hezkirina wê ya klasîk

çend mijarên (ne)qerfî

Dema pandemîyê ye.

Hecî Hemê xurifî ye.

Tarî ketîye erdê û Hecî Hemê jî derketîye şaneşînê/balkonê, li jêr li sikaka ku mala pîra Eyşê tê de ye dinere.

Di nava 15/20 deqîqeyan de 10/15 kes diherin û tên; hemû jî bi rûpoş/bi maske...

Hecî Hemê di ser stuyê xwe re dizîvire û diqîre, bang jina xwe dike:

-Lê Hedla! Keçê Hedla!

Pîra Hedla bi rev tê şaneşînê cem Hecî Hemê:

-Xêr e Hecî? Çi qarewar û gazîya te ye?

-Keçê, kirîba min Eyşê nexweş e. Hêleke serê wê werimî ye. Bi paçikan girêdayî ye.

-Kê got?

-Îja kê got! Ev nîv seet e doktorek dihere û doktorek tê; dev û pozê wan girtî, vizeviza wan e di sikakê re diherin û tên...

Remo û Silêman li binya gund sekinîne, li sukurê dinerin.

Remo ne temam e, piçekî sivik e.

Ji jor ve sê jin xwe ji wê sukurê bera jêr didin; ha ku reşên wan dîyar in.

Remo difitile ser Silêman, dibêje:

-Ew a navîn/ortê jina min e.

Silêman bi haweyekî qerfî ku bixwaze jê re bibêje, "berde, bin te erd e." dibêje:

-Mala te xera nebe, Remo. Ma meriv bi zorê wan ji hev derdixe bê ew reş însan in an heywan in. Ma çawa çêbû! 

Remo dibêje:

-Tu têyî em têkevin şert?

Silêman dibêje:

-Erê. Bi ser çi?

Remo dibêje:

-Bi ser gomlek û pantorekî.

Silêman dibêje:

-Gore û qundere jî li ser.

Axir, li hev dikin û xwe didin benda her sê reşan...

Piştî nîvseetekê her sê jin xwe berdidin cem wan. Bira jî yek ji wan jina Remo ye.

Remo dikeve pîyê Silêman û bi hev re ber bi jina Remo ve dimeşin û digihêjin cem wê.

Remo ji jina xwe re dibêje:

-Wextê we xwe ji jor de berdida, kî ji we li pêş bû, kî ji we li paş bû û kî ji we di ortê de bû?

Jina Remo dibêje:

-Weleh Weso dabû pêşîya me, ez li ortê bûm, Hizna jî li pey me dihat.

Silêman bi haweyekî şaş û ecêbmayî li Remo dinere, dibêje:

-Kuro law, meriv ji wê dûrîyê pê dernedixist ka însan in an heywan in. Te çawa jina xwe nas kir, malnexerab?

Remo di bin simbêlan de dikene, dibêje:

-Bîst û pênc salan her şev ez di te nim, ez ê te jî ji wê dûrayîyê nas bikim.

Li ber televîzyonên tirkan nûçeyên li ser şer û pevçûna israîlî û filîstînîyan dişopînim. Heger ez Seadetê derxim wan bernameyan, ew ê ji wan sîyasetvan û rojnamevan û akademîsyenan baştir tehlîl û analîzan bike.

Ku kesayet têk çûbe, xwendin û perwerde û dîploma/bawername pere nake.

Axir...

Heta xera nebe, ava nabe û wer xuya ye ber bi wê qonaxê ve dihere.

Evdirhîmê Hecî Emîn got:

-Lawê xalê min, li Qezê hejmara kûçikan ji hejmara zilaman zêdetir e. Û buhayê çaketan daketîye 10 lîreyan jî kes hew diwêre çakêtan li xwe bike.

Min got:

-Çima?

Got:

-Ez dibêjim li Qezê hejmara kûçikan ji hejmara zilaman zêdetir bûye, tu rabûyî dibêjî çima yaw? Û jixwe wa ye tu jî bê çakêt î, lawê xalê min!..

Gotina Dawî

Tu carî wek vî zemanî Kurdistan nêzîk nebûbû. Û heger kurd filîstînîyan bera ser xwe din jî, israîlî yê rê li ber serxwebûna Kurdistanê vekin!..

sîyasetvanên jîr û mala xwedê ya cehenemî

Sîyaset bi aqil dixemile. 

Dema kesên jîr û zîrek dikevin nav sîyasetê, bi xêra wan meriv bi çavekî sempatîk li sîyasetê dinere.

Û jixwe ji ber nezan û bêvîzyon û kêmaqilan hemû doz û mesele di pirika sîyasetê de diçerixin, asê dimînin, dixetimin.

Şerê cihû û misilmanan ango şerê israîlî û filîstînîyan dîsa anekdoteke berî bi çend salan xist rojevê:

Di civîneke neteweyên yekbûyî de nûnerekî cihû derdikeve kursîyê û dest bi axaftina xwe dike; lê...

berî li ser mijara rojevê bipeyive, bi haweyekî jîrane di serê xwe de anekdotekê dihûne û bi şêwazeke cidîyane li nûnerên li salona konferansê rûniştine, dinere û dibêje:

-Berî ez dest bi axaftina xwe ya li ser rojevê bikim, dixwazim qala serpêhatîyeke Mûsa pêxember bikim.

Her kes bi meraq û baldarî guhên xwe bel dikin û xwe didin benda nûnerê cihû. 

-Rojekê Mûsa pêxember li tahtekî diqewime û av ji wî tahtî dizê. Mûsa pêxember ji bo xwe bişo, kincên xwe ji xwe dike, wan datîne ser wî tahtî û dihere dikeve avê û kêlîyekê di avê de dimîne. Dû re piştî ji avê derdike, dihere ku kincên xwe li xwe bike, lê kincên xwe nabîne. 

Filîstînîyekî ew kinc dizîne, mixabin.

Nûnerê filîstînî bi hêrs ji ser kursîya xwe çeng dibe ser xwe û diqîre:

-Tu çi eletewş eletewş dipeyivî! Wî zemanî filîstînî ne li wir bûn.

Piştî vê bersivê, nûnerî israîlî di ber xwe de dibişire û dibêje:

-Madem me ev mesele safî kir, êdî ez dikarim dest bi axaftina xwe ya li ser rojevê bikim.

Axir...

Kêfa min ji vê anekdotê re hat, min jî ji Evdilayê me yê ne ji ometa Abdullah re şand.

Ê Evdilayê me yê ne ji ometa Abdullah jî têra xwe heye, haa! 

Ma dibe ez mijarekê vekim û ew jî li ser wê mijarê çend gotin û kelaman zêde neke?

Got:

-Seyda, qedera me kurdan û cihûyan yek e. Ma nizanim tê bîra te, berî nuha bi salan li Misrê radyoyekê dest bi weşana kurdî kir û wek her car dîsa dewleta tirk rabû xwe bi gûyê xwe da û got em qebûl nakin, kirasê xwe çirandin; perçe ji xwe kirin. 

Min got:

-Erê, baş tê bîra min.

Û berdewam kir:

-Dû re...

Dewleta Misrê got, "Heyran, ka werin anuha kurd hene, tune ne?"

Dewleta tirk got, "Na tune ne."

Dewleta Misrê jî got, "Îja çi? Madem kurd tune ne, hûn hatine ser serê me doz û dahweya çi dikin, hi ii?

Got:

-Meta Feso, li ser xêrê be! Tu çûyî mala Xwedê, te Mek û Medîneya pîroz tewaf kirî û bûyî hecî. Wey çavê te ronî be. Çawa bû mala Xwedê?

Got:

-Ji germê em şewitîn şewitîn. Wek cehenmê bû!..

Gotina Dawî

Dû re ez li vê şîroveyê rast hatim:

"Tu rê û rêbaz tune ye ji bo meriv bi Xwedayê cihûyan re şer bike. Şerê bi Israîlê re şerê bi Xwedê bi xwe re ye."

Gotina Herî Dawî

Xelasîya kurdan bi serfirazî û serketina israîlîyan e.

Heger di vê rojhilata navîn a dojehî de israîlî têk herin, Xwedayê ereban ê me daqurtîne.

şer û hêka mirîşkê

Selahattîn Demîrtaş dibêje:

"Kujer û qesasên herî mezin dewlet in!"

Êêê?

Yanî çi?

Madem hûn weha difikirin-qesta min ji "hûn" zîhnîyeta wan e-wê çaxê ji pêxîla bêdewletîyan bikevin û kerem bikin herin dewletên dewletîyan hilweşînin.

Ma ne hûn dibêjin "wekhevî"

Fermo...

Wekhevî ev e:

Yan hûn ê hemû dewletan hilweşînin û her kesî mîna kurdan bikin bêdewlet yan jî hûn ê dewletbûna kurdan biparêzin û wan jî bikin xwedan dewlet.

Wekî din hemû rê asê ne.

De haa, de!..

Heger hûn jidil û samîmî ne, em ê jî bi we re şerê wekhevîyê bimeşînin û piştgirî û destekê bidin we, lê...

Em baş dizanin hûn di nav lepên dewletîyan de tenê maşe û pêlîstok in.

Û wezîfeya we jî kuştina ruhê niştimanî yê kurdî ye.

Ji qewla yên mirî:

"Heger ne fen e, ev çi ben e?"

Bînyamîn Netanyahû gotineke qîyametî û qerase kir; 

got, "Em ê rojhilata navîn ji nû ve serast bikin/biguherin."

De destê Dawid û Mûsa li pişta we be û xezeba we bibe tofan û bi ser misilmanên hov û barbar de bibare, rebîî!

Haa!..

Bira General Mezlûm Evdî jî gotineke ne kêmî gotina Binyamîn Netanyahû kir, lê heger li ser gotina xwe bisekine!..

General çi got?

General jî got, "Heger tirk êrîşên xwe nesekinînin, em ê jî xwe biparêzin û bi wan de biteqînin!"

Bi Reb!

Heger meriv rep nesekine, li meriv rep dikin; loma jî divê yê meriv jî tim rep be.

Ez ê bibêjim Xweda çêke, lê ew Xwedayê ku me ew bi destê xwe çêkirîye, tişt ji dest nayê û hew dikare tiştekî çêke.

Gotina Dawî

Min got, konfora herî berfireh û mezin azadî ye û azadî jî di nav devê kapitalîzma barbar û devbixwîn de lewitîye.

Ji qewla rehmetîyê bavê min:

"Min di pera nîyho!"

Gotina Herî Dawî

De qey rojekê mirîşkê ji me re jî hêk bike, heger êş û şewb mewb dernekeve û belav nebe!..

te go çi

"Heger rojekê dewleta tirk hilweşe, mala "kurd"an ê xera bibe" min got, lê gelek hevalan fêhm nekir, mixabin.

Lê ez ê ta bi derzîyê ve nekim, lewra pir eşkere ye, heger meriv bi mejîyê xwe re eşkere û li hev be.

Erê, dîsa "bêhna barûdê kete pozê min" ji qewla rolênehilatê Şivan, lê çendî gotin ne yên Şivan bin jî, ma di stuyê wî de.

Û jixwe di jîyana populer de ne yên diafirînin, yên li ber çav dixwin...

Hamasê êrîşî Israîlê kir û bi dehan kes hatin kuştin.

Nuha jî Israîl ketîyê pey heyfê, lê ev ê neşibe meseleya "çû heyfa bavê, qûna dê jî li ser kir"ê, lewra cihû, li ber serê bavê meriv dinin dêya meriv û nahêlin ruhê bav jî bibihîze.

Û li bajarên Kurdistanê, kurdên ku mejîyên xwe di quzê kerê de ji bîr kirîye, gef û fortan li dewleta Israîlê dixwin ku

di vê erdnîgara dojehî de tenê israîlî ji kurdan re azadî û serxwebûnê dixwazin.

"Dîwaro min ji te re got, bûkê tu fêhm bikî!"

Lê ne xema dîwêr e û ne jî bûk bûkên berê ne û jixwe peyv jî bi serê wan de nare êdî.

Axir...

Piştî me ji bîyanîyan bûk anîn jî, me bi destê xwe agir bera mala xwe da û genetîka xwe xera kir, mixabin.

Ne tenê zarokên me, axa me jî jardadayî bû/dibe...

Lê ka aqil!

Gotina Dawî

Hîn em nebûne tiştek, loma jî heqê me tune ye em xwe bi tiştekî bihesibînin.

Kengî em bûn tiştek, belkî wê çaxê ne tenê em, hinek jî me bi tiştekî bihesibîne.

Loma jî,

ka berê em bibin tiştek, dû re ji bo tiştên xelkê em xwe bizepitînin û bikare bibêjin tiştek.

Gotina Herî Dawî

Ne pişta xwe bispêrin dîndaran, ne jî pişta xwe bispêrin çepgir û sosyalîstan, heger dewleteke we tune be, li her du hêlan jî hûn tenê xwelî ne li bin nigan.