reb û rep

Zemanê cebeşan hat.

Ma cebeş bû?

Zebeş bû?

Şebeş bû?

Yan gebeş?..

Cebeş jî dibe, zebeş jî dibe, şebeş jî.

Lê yên gebeş!..

Ne hayê wan ji cebeş heye, ne hayê wan ji zebeş heye, ne jî hayê wan ji şebeş heye.

Zimanê kurdî dewlemend e, zengîn e, xurt e û sînorê zimanê kurdî fireh e, lê...

Erê, lê...

Mejîyê kurdan teng bûye, mixabin.

Kurdî têra helbestê dike...

Kurdî têra çîrokê dike...

Kurdî têra romanê dike...

Kurdî têra hunerê dike...

Kurdî têra sîyasetê dike...

Kurdî têra fesadî û gelacî û pevçûnê jî dike...

Ê weleh kurdî têra pevşabûn û nîyhandin û seksê jî dike.

Ma çi?

Ma nav û têgeh û qalibên teknîkî/teknolojîk.

Heyran!

Ev jî ne sûcê kurdî ye.

Çima?

Heger me kurdan ji kurdî re welatek ava kiribûya, wek welatên modern û di warê teknîk û teknolojîyê de pêşketî, li welatê kurdî jî ji pêşketinên teknîkî û teknolojîk re nav û têgeh û qalibên kurdî yê li ferhenga kurdî zêde bibûna.

Îja sûc ne sucê zimên e; sûc sûcê xwedîyê zimên e.

Û zimanê me yê tenê têra gundê me, bajarê me, herêma me bike, heger di demek nêzîk de kurdî ji xwe re Kurdistanekê ava neke.

Got,

-Ez mirîdê te me. Tu bibêjî çi ez ê li te guhdarî bikim.

Min got,

-Ne nêr, mê ji min re lazim in.

Got,

-Çii? Min fêhm nekir?

Dû re li zimên hilkumî û di ber xwe de bişirî, lê ew bişirîna wê nêzîkî ken bû, ne kenekî bideng...

Got,

-Erê, bibore, ez mirîda te me.

Min got,

-Ez jî xulamê çiçik û memik û quzê te me.

Di kurdîya kurmancî de tenê tîpek ango herfek dikare kîr bike quz, quz jî bike kîr...

Çi nasyonalîst, çi anarşîst, çi sosyalîst...

Heger ew raman li ser dil û karaktera xwe bar nekiribe, zêde serî lê mezin nekin; 

armanca wî tenê populîzm û quretîyên bêbingeh in.

Di nav lepên kesên wilo/werê/wenî/halo/wisa de xwe nekin pêlîstok û bila ew jî li ser kawikî û dilpakîya we nasnavan li xwe zêde nekin.

Meriv bawerîya xwe bi kîjan ramanê anî û ew raman parast, hewce ye meriv ji qirikê berjor nepeyive/nebêje.

Dû re...

Di navbera dil û mejî de meriv dihetike, heger mentiq li meriv bê xezebê...

Gotina Dawî

Karakter maka her tiştî ye; heger karakter pûç be, karakter li ser zanîneke fahş û pûç bilind dibe; heger karakter xurt be, ew karakter bi zanîn û vîzyoneke rengîn te dike reb û li her derê tu rep digerî.

pervîn chakar û semptomên xwelîserîyê

Berî bi çend salan di navbera min û Pervînê de têkilîyeke xweş hebû; erê, rû bi rû me hevdu nas nekiribû, lê bi rêya ragîhandina modern ji çend rojan carekê me li hal û ehwalê hevdu dipirsî û li ser mijar û meseleyên cur bi cur me sohbet dikir, civat digerand.

Dû re...

Ji ber hin meseleyên şexsî yên narsîstî em ji hevdu dilgiran bûn û roj bi roj wê dilgiranîyê sarbûnek bi xwe re anî.

Bi kin û kurdîya kurmancî têkilîya me têk çû.

Çima van kitekit/detayan bi we re par ve dikim?

Ez ê par ve bikim, lewra naxwazim ev kitekit/detay bibin sedemên rexneyên nuha ez ê li wê bigirim. 

Ya din jî...

bila nebêje, Devliken gir avêtîye min, gir bi min re diajo.

Na, bawer bike, roja ku min ew hêla wê ya oportunîst û narsîst û egoîst/xweperest nas kir, jixwe ji bo min mir. 

Ew roj ev roj e ji dûr ve wê dişopînim û bi wê populîzm û narsîzma wê ya fahş tenê ez dikenim; ez dikenim, ji ber ku bi wî mejîyê xwe yê bi kodên rojavayî pîne kirîye, xwe jî dixapîne û gelek kesên kawik jî dixapîne.

Ruhê wê şad be! Û bila her bextewar be, di wê jîyana xwe ya enternasyonal a ku êdî bêhna kurdî yê jê nefûre.

Pervîn Chakar!

Paşnav jî bi standardên îngilizî hatîye nivîsandin; lewra wek nav û paşnavên me gelek tiştên me yên din jî tenê ego, narsîzm û komplekseke beradayî jê difûre;

kompleksa xwebiçûkdîtinê!..

Jixwe bi nav û paşnavan meriv bibûya esîlzade, arîstokrat, şareza û qehreman, kes ê bi qasî Selahattîn Demîrtaş ê ku navê xwe ji Selahedîn Eyûbîyê kurd wergirtîye, ne esîlzade û qehreman bûya. 

Îja heyran,

tenê bi nav û paşnavekî rût û tazî esîltî, arîstokratî, şarezatî, qehremantî li meriv bar nabe.

"Qûna tazî tembûrê dixwazî!"

Şert û mercên esîltî, arîstokratî, şarezatî û qehremantîyê giran in; 

ji bilî huner û afirandinê, bîrek hewce ye, genetîkek hewce ye, karakterek hewce ye.

Û mixabin ew jî bi her kesî re tune ye.

Berê, zemanê em zarok bûn, me ji xwe re bi lîstik mîstikan dilîst. Wextê hîle çêbibûya yan jî lîsk bêyî dilê me biçûya, me xwe dixeyidand û me terka wê lîskê dikir.

Wê rojê dema li ser medyaya sosyal ez li daxuyanîya Pervîn CHakarê rast hatim, ez ber bi wî zemanê xwe yê zaroktîyê ve çûm. 

Di daxuyanîya xwe de gotibû, "Êdî ez ê bi kurdî nestirêm!"

Ka îja beyî Pervîn CHakarê kurdî yê çi xwelîyê li serê kurdan bike, nizanim!

Axir...

Yek ê rabe bibêje, "Ez bi kurdî dinivîsînim, kes qedrê qelema min nagire, ez ê hew binivîsînim."

Yek ê rabe bibêje, "Ez bi kurdî sîyasetê dikim, kes qedrê keda min nade, ez ê dev ji sîyaseta bi kurdî berdim."

Yek ê rabe bibêje, "Ez nûçeyan bi kurdî diweşînim, lê nûçeyên bi kurdî zêde balê nakişînin, ez ê dev ji rojnamevanîya bi kurdî berdim."

Yek ê rabe bibêje, "Ez rewşenbîr im lê ji bo her kes ji gotinên min û quretîya min fêhm bike, ez ê fikr û ramanên xwe bi kurdî nebêjim/nenivîsînim."

Yek ê rabe bibêje, "Em mîzahê bi kurdî dikin, lê zêde kes li me temaşe nakin, em ê dest bi mîzaha tirkmancî bikin."

Yek ê rabe bibêje, "Ez bi kurdî distirêm lê kes ji min re li çepikan naxe, nalîrîne, ji bo festîval û konseran naşînin pey min, ez ê hew bi kurdî bistirêm."

Minet!

Minet!

Minet!

Serhevdayî!

Serhevdayî!

Serhevdayî!

Heyran!

Welatperwerî, netewperwerî bi minet û serhevdayîyê nabe.

Neteweya we belawela ye, welatê we dagirkirî ye, zimanê we li ber sekratê ye, hûn radibin dikevin pey berjewendîyên xwe yên şexsî û hey gazinan dikin.

Ê weleh em nivîskar jî belasebeb dinivîsînin. Jixwe kes kitêbên me nakire, naxwîne. Ma belasebeb ji bo çi em vê tahbê didin xwe?

Çi hunermend, çi nivîskar, çi rojnamevan, çi sîyasetvan û çi rewşenbîr...

Hûn ne ji rêzê ne û her weha heger hûn ê di bin barê kurdîtîyê de nikaribin rabin, quretîyan jî nekin.

Axir...

Berî her tiştî em kurd in û ji bo em vê kurdîtîyê li ser nigan bihêlin jî, divê em sekn û helwesta xwe biparêzin û xwe nedin hêvîya nav û deng û halanan.

Gotina Dawî

Kurdîtî dînîtî ye û zû bi zû kes nikare di bin barê vê dînîtîyê de rabe.

Vî zemanî, heqê kesî tune ye gilî û gazinan bike, lewra hîn ji kurdî re welatekî azad û serbixwe ava nebûye. Kengî dê û ewlad gîhaştin hevdu, wê çaxê hûn kî bi ku de dibezin, hûn hur û azad û bi kêfa xwe ne.

Bi xêra vê kurdîya ku hîn jî di nav kurdan de ne azad e û her weha bi wê bêvîzyonîya xwe hûn di nav kurdan de hatin naskirin, kurdan xatir da we, qedrê we girt, lê hûn çi dikin?

Hûn rabûne ji bo populîzmê xwe ji kurdî dixeyidînin.

De ji xwe re bimirin, hîn ku mirin erzan e!..

her şev navê te diqîre

Serê xwe xist nav şeqên wê, rîha wî ya reş ku tayên spî jî ne kêm bûn, di nav pirça sorhineyî de wenda bû. Avî bi ser lêvên quz ket, wê şilîyê xwe li serên tayikên rîhê girt; bêhna şehwet û arezûyê xwe di firnikên wî re gîhand nav mejîyê wî; li ser bedena ku di bin wî de diperpitî hestên wî bi cizbê ketin; çav lê qulipîn û qurisî quzê wê...

Xwe bênefes hişt lê kezeba wê jî di devê wê re derxist, mir û nemir!..

Lêvên quzê wê di nav lêvên xwe de mêt

û mêt û mêt...

Zimanê repbûyî, wezîfeya avdancîyekî dikir di nav wî bexçeyê li ser pişta quz şitil dabû. Û her ku rîh bi ser wî quzê harbûyî de disûrikî, bedena wê diperpitî mîna çivîkeke serjêkirî.

Hewar û axîn û barînek ji nav lêvên wê pekîya, ji nişka ve; seranserê bedena wê ricifî, perpitî û hejîya.

Serên memikan cit û bel bûbûn. Ew di nav tilîyên xwe de ba dan, şidandin û miz dan. 

Bi her du destan bi serê wî girt, devê wî ji quzê xwe kir û ber bi jor ve hilkişand; serê wî bi nav memikên xwe de dewisand û her du çîpên xwe li nava wî pêçan, her du nigên xwe li ser pişta qûna wî li hev gerandin. 

Êdî ew zindanî û mehkûmê wê bû...

Quzê ji şehwet û arezûya wê kêlîyê şilûpil bûbû nekarî xwe li ber xezeba kîr bigirta; kîr mîna marekî bisûrike hundirê qula xwe, xwe li cotderîyê quz qewimand, gun bêyî dilê xwe li bin guhên wî cotderîyî ket, quz ew neeziband hundir; tenê çavdêrî kir...

Dev di cotmemikan de û qîrîn bi wê ket!

Bi azana melê re çeng bû ser xwe. Xwe qulipand ser kêlekê, di paceyê re li derve nerî; hîn tarî nebişkivîbû.

Xwe dirêjî telefona ber serê xwe kir; telefon li ser sêpeyê bû. 

Ket whatsapê:

-Ez dikarim dev li dilê xwe bikim û xwe bigirim, lê quzê min her şev navê te diqîre!

Û şand...

pelûla diranketîyan

Xwelî li serê wê malê ku sermîyanê wê bêxîret be.

Û sermîyanên kurdan bêxîret in, mixabin.

Ne kurd in.

Ne bikarakter in.

Ne zana û ne xwedan vîzyon in.

Ne xwedan sekn û ne xwedan helwest in.

Ji sîyasetê fêhm nakin.

Ji dîplomasîyê fêhm nakin.

Ne hayê wan ji paşîya wan heye, ne jî hayê wan ji pêşîya wan heye.

Kî li wan siwar bê, di bin wî de bi çargav dibezin û wî digihînin qonaxa wî, lê ew êdî ji qonaxa xwe dûr in û jixwe qonax jî ne xema wan e.

Yek li defê dixe, yek jî li zirneyê û xweş digere govenda demokrasîyê...

Ji roja komara Tirkîyeyê ava bûye heta nuha hîn jî em hewl didin tenê bi ciwamêrî, bi ehlaqê xwe yê xweş û bi xweşbînî û merivtîya xwe ya mala me xera kirîye, xwe têxin çavê tirkan û ew jî carê bi rûyekî sexte bi me re bikenin û bibêjin, "Eferim kurdo!"

Roja yekşemê hilbijartin e.

Û dîsa wek her car kurdan bi saya serê sermîyanên xwe pê girt!

Êêê...

Heger aqilê meriv ji kîsê xelkê be, pêgirtin jî dibe qeder êdî.

Ji roja roj de em dibêjin HDP proje ye û dewlet bi vê projeyê dixwaze kurdên ku kurd mane jî di nav nekurdan de bimehînin.

Û jixwe mehîyan, dimehin, ew ê bimehin hêdî hêdî.

Bi kin û kurdîya kurmancî, bi vê projeyê:

Ji bo aqilê kurdî dernekeve pêş û ji xwe re sermîyantîyê neke, ji kurdan re aqilekî protez çêkirin.

Heta ew aqilê protez li xwedîyê xwe venegere, kurd ê bi xwe jî yek bi yek bibin protez.

Îja ew ê çi biqewime?

Erdogan ê bê ser text an Kiliçdaroglû yê bê ser text?

Weleh bi qasî zanîn û xwendina xwe ez dikarim bibêjim kî derkeve ser text jî, di bin wî textî de pişt ê li me bibe tert.

Rewşenbîro!

Divê rewşenbîrtî ew qasî ne erzan bûya, lê mixabin di civaka kurd de bi du slogan û du aforîzmayan mumkun e.

Û jixwe civak jî hînî slogan û aforîzmayan bûye, li karakterê napirse, 

lê karakter jî divê pîvana esasî bûya.

Îja tu ji kê re dibêjî, heyran!

Û tevna civakê jî xera bûye, mixabin.

Ew rewşenbîrên ku di salên nodî de zarokên xelkê bi fikir û îdeolojîyên pûç û beradayî ji ser rê dibirin û ew li şer û şoreşgerîyê sor dikirin û ji bo siberoja neteweyekê ew dişandin ser mirinê, îroj rabûne ji bo siberoja zarokên xwe, ji zarokên xelkê re dibêjin herin ji bo siberoja Tirkîyeyek bihuzûr dengên xwe bidin filankes...

Piçika namûs û xîretê bi we re tune ye.

Hûn bêehlaq in!

Gotina Dawî

Pozê we yê ji namûs û xîretê dûr ketîye, êdî bi asîta gazoz mazozan jî hew dişewite.

ne îttahat ne terakkî bijî serxwebûn û azadî

Jixwe bi dehan car min gotîye. Ez kesekî agnostîk im; ne muhamedî me, ne Îsewî me, ne jî mûsewî;

tenê devlikenî me, devlikenî û bi vê devlikenîya xwe jî pir kesan bi girî ve dikim, wan dikim kelogirî!

Lê...

Dema ez bala xwe didim dîndaran, dîn li ser serê min dibe dar û ew dar gefan li min dixwe mîna şwîrê Demokles.

Bîska din hevalekê li ser whatsapê tiştek ji min pirsî. Got, "Şêx bizor çi ye, ji bo çi tê gotin? Dema ez zarok bûm pir caran dê û dapîra min ev gotin digot..."

Ha meseleya dîn û dîndaran jî ev e.

Şêx bizor!

Ciwamêran qala felsefeyeke însanî û têrxweşbînî dikin, lê dema meriv bi nigê wan lê nexe jî, radibin dibêjin, "Ecûrê min (kîrê min) tahl e, yan hûn ê bixwin yan hûn ê di xwe xin!"

Dixwazim ji vê sîyaset û zîhnîyeta qirêj dûr, tenê bi huner û edebîyatê re mijûl bibim, lê...

Erê, lê ka derfet û taqet?

Û ew jî kulfetekê dixwaze û jixwe ew kulfet jî vê gavê tune ye.

De îja loma...

Ez jî serê xwe bi sîyasetê re diêşînim. 

Erê wext û enerjîya min lê dihere, lê belaş û bêpere ye; du analîz, sê tehlîl û teorîyeke komployî...

Merheba sîyaset!

Jixwe Selo bi xwe jî nizane bê ka ji bo çi û di ber çi de di wê qulikê de ye (Erê ez dibêjim nizane lê bawer nakim nizanibe. Hesab û mesab! Teqtîk û maqtîk, stratejî û mitratejî🙂) îja ji bo kurd pîbarê kemalîzmê derkevin, radibe ba kurdan dike. 

De karê kurdan jî tune ye ew ê rabin herin ji bo Selo ji qulikê derkeve û kurdên sekuler ên bi jahra kemalîzmê tirkîyeleşmîş bûne, di nav kêf û konforê de bigevizin, dengên xwe bidin Kemalê kemalîst.

La hewle wela 

û quzilqurt û nizanim çi qas bela!

Min got,

Heta ku hûn dev ji vê eşqa xwe ya Selo bernedin, kes ê kurdan bi tiştekî nehesibîne.

Îja dev ji feqîr û xizan û nizan û belengazan berdin, ev ên xwende û xwedê giravî zane radibin ji bo populîzma xwe ha ha pesnê Selo didin û Selo li ser serê vê civaka ketî û belengaz dike pêxember.

Jixwe Xweda hebû, tenê pêxember mabû...

SedeqallahulEZ!

Aqil heye, mentiq heye, lê karakter?

Himm!

Jixwe mesele karakter e.

Û heger karakter tune be, tu hemû zanîn û agahîyên googleyê li mejî bar bikî jî, mejî yê neyê bi kêrî tu kesî...

Gotina Dawî

Ne îttahat ne terakkî, bijî serxwebûn û azadî.

Roja yekşemê herin dengê xwe bidin lê li ser pûsûlaya deng "Ne îttahat ne terakkî, bijî serxwebûn û azadî" binivîsînin û têxin wê zerfê...

Bila ew zerf di nav destên wan de biteqe û tirs û xofa dilê wan gurtir bike.

meriv ker û golikan li cem hevdu girê bide ew ê ji hevdu bielimin tir û fisan

Bîlanço mîlanço û çend gotinên qutûgilover li ser zîhnîyeta encambûyî...

Erê, heger zîhnîyetek biencam bûbe, êdî vegera ji wê zîhnîyetê zor û zehmet û pir ne mimkun e.

Zîhnîyet biencam bûye, 

lewra...

Piştî vê qonaxê tenê mirin dikare di şûna vê zîhnîyetê de zîhnîyeteke din biafirîne.

Ne tenê ji bo tirkan, her weha ji bo kurdan jî rewş ev e û ji qewla rehmetîyê bavê min ku digot,

-Bereketa Xwedê li zanebûnê be.

-Rehma Xwedê li zanebûnê be.

Mixabin, yabo!

Ne bereket ma, ne jî rehm; her du jî bi desthilatîya Xwedayan têk çûn.

-Bereketa Xwedê li aqil be.

Erê, bereketa Xwedê li aqil be, lewra heger aqil xwe nas neke, tu hemû agahîyên googleyê lê bar bikî jî, ew aqil ê ne bi kêrî xwe bê, ne jî bi kêrî kesî bê. 

Bi kin û kurmancî, ew aqil ne tu aqil e û tenê ji wî aqilî yê qirêj û gemar û neheqî biherike.

Hûn ê nikaribin pişta Reîz deynin erdê, 

lewra... 

ev serê sîh salî ye Reîz li ser vê axê çandinîya mejîyan dike û ew mejî êdî li seranserê Tirkîyeyê di bin kontrola Reîs de ne. 

Ne ew, Reîz çi bixwaze, ew mejî li gorî kêf û daxwaza Reîzê xwe difikirin, 

heger Reîzê wan ji reş re bibêje spî jî, ew reş êdî nema dikare reş bimîne.

Ka werin em mijarê berevacî ango bermeqlûb bikin û cîyên tirkan û kurdan biguherin.

Heman quzilqurt e.

Apo jî ev serê çel salî ye li ser vê axê çandinîya mejîyan dike û ew mejî êdî li seranserê Kurdistanê (Bakur û Rojava) di bin kontrola Apo de ne.

Ne ew, Apo çi bixwaze, ew mejî li gorî kêf û daxwaza Apoyê xwe difikirin, 

heger Apoyê wan ji weletperwerekî re bibêje xayîn jî, ew welatperwer nema dikare welatperwer bimîne.

Encama Hilbijartinan:

-Reîztîya Erdogan wek şîrê dêya Erdogan li Erdogan helal e, 

lewra...

Reîz ji qewmekî kerîyekî pez çêkir.

-Bi wî kerîyê pez dewlet kir çêrgeheke bê ser û ber.

-Reîz ji tirkan modeleke wisa çêkir ku mejîyên wan tenê dema tî û birçî dibin li alarmê dixin.

-Hemû refleksên wan ên însanî têk birin û ew birin di dema berî evrîmê re derxistin. 

-Kemalîst modeleke cuda ye. Heger zikên wan têr bibin, ji xwe pê ve kesî li dora xwe naxwazin. Ew cureyeke din a pez in. 

Tenê rastîyeke wan heye: 

Faşîzm!

 Zimanek, netewek, alayek, dewletek...

-Her du kerî jî ku têr bin, li ber çavên wan kurd dibin gur.

-Lê kurd jî ne kurdên berê ne; bi saya serê kur-dewar-an kurdîtî pûç bû, tenê qalikê wê hiştin, mixabin.

Bi kin û kurdîya kurmancî, ji qewla Mistefa Aydogan (Bijî Seyda. Weleh kurdî û kurmancî bi hev re kurdîtîyê li karakter û kesayeta meriv bar dike)

Erê, bi kin û kurdîya kurmancî:

-Reîz bi ser ket.

-Ji xêndî Kiliçdaroglû, muxalefet jî bi ser ket.

-YSPyê jî erk û wezîfeya xwe pêk anî. Jixwe ji roja roj de wek projeyekê di bin kontrola dewleta kûr de karê xwe dike. Bi saya vê projeyê kurd kirin tirkîyeyî û hundirê dozê pûç û vala kirin; êdî kurd bi xwe jî hew xwe nas dikin; tenê carinan wextê peyv tê peyvê xwe qûre dikin û bi tirkî dibêjin, "Ez kurd im."

--Ji 50-60 milyon "tirk" dîndarên wan bi ser ketin, netewperestên wan bi ser ketin, nasyonalîstên wan bi ser ketin, lê ji 30-40 milyon kurd tenê partîya ku xwedê giravî kurdan temsîl dike, ew jî bi zorê xwe li ser bendê/berajê hişt. Û jixwe yên di bin sîwana wê de bi ser ketin jî xizmetkar û dewşirmeyên nasyonalîzma tirk bi xwe ne, mixabin.

Gotina Dawî

Dilê Kemalê sazbend di bûkê de ye, lê Reîz bi pere û zêran bavê keçikê qanih kirîye, ew ji xwe re xwestîye û dawet e...

Govend xweş digere. 

Berbû bi dengekî diqîrin:

-Kî zava kî zava?

-Reîz zava!

-Kî zava kî zava?

-Reîz zava!

Kemalê sazbend bihêl tilîyên xwe li têlên tembûrê dixe û dibêje:

-Ne belî ye.

10-12 rojên din hilbijarin ê xwe nuh bike, xelk ê dîsa herin dengên xwe bidin.

Reîz an Kemal?

Ne belî ye, lê tiştekî belû heye, ji qewla Rîhsipîyekî mêrdînî:

Reîz jî bi ser keve, Kemal jî bi ser keve, ker ê di me keve!..

germ dibe sar dibe dikele dikele dipejiqîne

Van salên dawîn, ji ber têkçûyîna ekonomîyê, kurdan ji her demê bêtir terka welatê xwe kir/dikin û revîyan/direvin Ewrûpa û Amerîka û Kanadayê.

Tirs û bêçaretîya birçîbûnê ji tirs û bêçaretîya mirinê zortir û dijwartir e, mixabin.

Çi "dîndar" çi "şoreşger" kesên ji pîvazeke genî re nabin (ji bilî hin ciwanik û ciwamêran)  xwe li Amerîka û Ewrûpayê diqewimînin.

Wer xuya ye piştî pêncî salên din Amerîka/Ewrûpa û rojhilata nêzîk/rojhilata navîn ê cî biguherin;

belkî jî bi xêra vê koçê bêhemdê xwe em jî bibin perçeyekî vê medenîyeta ku bi salan e di ber wê de em hev kwîr dikin.

Strana Mehmûd Berazî ya bi navê "Li herî jorê" ji eşqa populîzm û qûnalêsîyê her kesî li hev hilanî(!)

Lihevhilanîn?

Yanî yekî ji destê yekî girt ango ji bo bi dest bixin, hevdu di ber nigan de birin...

Bi gotineke din a bazarê:

Dema li bazarê fêkî an sebzeyên xweşik û erzan tên firotin, xelk di nava bêhnekê de wan fêkî û sebzeyan li hev hiltînin ango xelas dikin.

Îja hûn tê gihîştîn bê lihevhilanîn çi ye?

Lê hin fêkîfiroş/sebzefiroş jî bêjî ne, guhê wan dilive. 

Fêkî û sebzeyên xwe yên baş û xweşik li pêşîya dezgeyên xwe datînin û muşterîyên xwe werê dixapînin.

Meseleya Mehmûd Berazî jî ev e.

Ne stran stran e, ne deng deng e, ne sewt sewt e, ne melodî melodî ye.

Yek bi haweyê kezebperitî diqîre, hinek jî bi haweyê aborjînan xwe li erdê dixin û hew; 

lê...

ciwamêr bazirganekî serketî ye û bi sosyolojî û psîkolojîya civakê baş dizane.

Ji civaka ku bi jahra mirîdtîyê gêj bûye re çi hewce ye?

Çend slogan,

cil û bergên gelêrî/neteweyî/milî

û nîvqeşmerîyek...

Bajoooo!

Mixabin di warê dîplomasîyê de kurd piçekî qels in.

Û dîsa mixabin, li derve raya giştî (ewrûpî) bi manûpulasyonên çepgir û lîberalên tirk dîzayn dibe; 

çepgir û lîberalên tirk HDPKKyê wek rêxistineke kurd didin naskirin û ewrûpî jî vê rêxistinê wek temsîlkara kurdan qebûl dikin.

Loma jî pêwist e kurd rişma xwe ji destê çepgir û lîberalên tirk derxin.

Heta ku aqilê kurdan ji kîsê tirkan be, li ser axa welatê xwe kurd ê her û her wenda bin.

Nav navê kurdan e, lê kêf kêfa tirkan e!..

Erê, piştî du rojên din dîsa gelek çepgir û lîberalên tirk û hin kurdên ku kurdî û kurdîtî ne li ser bala wan e, ew ê bibin parlamenter û li ser pişta kurdên belengaz di korîdorên parlamentoyê de bifîkînin.

Vî zemanî heta jin û mêr jî êdî bê hesab û kîtab mahra xwe nabirin û serî danaynin ser bahlîfekê.

Îja ka aqil!

We got Kurdistan!

Heta ku berjewendîyên neteweyî nekevin pêşîya berjewendîyên şexsî, em ê her û her vê stranê bistirên:

"bax û bîstanêm ka ax kurdistanam ka

bax û bîstanêm ka ax kurdistanam ka

dijmin tev girtin ax ka kurdistanam ka

dijmin tev girtin ax ax kurdistanim ka

em anîn cîhan wê, em kirin însan wê

em anîn cîhan wê em kirin însan wê

lê me ew zû berda ax kurdistanim ka

lê me ew zû berda ax kurdistanim ka

bax û bistanem ka ax gulîstanim?

bax û bistanem ka ax gulîstanim?

dijmin tev girtin ax ka kurdistanam ka"

Gotina Dawî

Demokrasî!

Li welatên medenî, modern, pêşketî demokrasî kirasekî rengîn e, lê li welatên nemedenî, nemodern, nepêşketî jî demokrasî fermana zilm û zordestîyê ye.

agir bi herîyê ketîye

Li gorî zanist û felsefeya xalê me binhiştêkçûyîyan Sîgmûn Freud, sê tişt ciwanîya însên têk dibin:

1-Dilsojî/Dilşewatî

2-Serwextî

3-Fikirîna zêde/Fikirandina zêde

Bêguman xalê me Sîgmund Freud pispor û hosteyê psîkanalîzê ye û ji van hestên delodîn ên binhiş û derhişa me li bin guhên hev dixin, pir baş fêhm dike.

Loma jî gotin û kelamên wî ji bo me ji ayetên kitêb mitêbên ku kes nizane bê kê ji bo kê û çi nivîsandine, pîroztir in.

Lê berevacî vê tehlîlê, ev her sê xal û têgehên xalê me Sîgmund Freud ji bo têkçûyîna ciwanîya însên gotîye, dikare ji azadî û serxwebûna neteweyekê re bibin hîm û esas jî her weha.

Çawa?

Dilsojî û dilşewateke jidil, meriv bi nirx û hêjayîyên meriv ve girê dide, meriv bi axa meriv ve girê dide û hest û hîs û daxwaza azadîyê li meriv bar dike.

Serwextî, dihêle meriv dersekê ji dîrok û serpêhatî û tecrûbeyên xwe derxe û bi wê hişmendîyê pêşîya xwe bibîne û bi projeyên neteweyî/milî esas û temelê siberojê deyne.

Fikirîna zêde ango fikirandina zêde jî, nahêle meriv zû bi ser avê bikeve û dihêle meriv çê û xerab, dost û dijmin ji hev derxe.

Bi kin û kurmancî ev her sê xal û têgeh vîzyonekê ji meriv re çêdike û ew vîzyon jî meriv ber bi azadî û serxwebûna axekê/welatekî ve dibezîne.

Heger ev her sê xal û têgehên xalê me Sîgmund Freud destnîşan kirine, neyên terbîyekirin û kedîkirin, ciwanîya însên jî ji dest dihere, qedera neteweyekê jî dikeve nav alozî, xetere û tehlûkeyê.

Ji bo têgihiştinê...

Ma hewce dike ez jî rabim bi teknîk û taktîkên xalê me Sîgmund Freud binhiş û derhişa we der bikim?

Hîs û hest meriv bi nirx û hêjayîyên axa meriv ve girê dide û dihêle meriv li xwe vegere, bibe xwe, lê...

Azadî û serxwebûn ji hîs û hestan dûr, karê aqil e; heger aqilê meriv ne ji kîsê xelkê be, haa!

Îja ka aqil!

Axir...

De berî ku ruhê xalê me Sîgmund Freud bê li ser can û cesedê me yê ji tîna êqil dûr, sar û cemidî bûye, bisekine û biniqurçe me, em rabin ji xwe re derkevin nêçîra aqil; 

heger hinekan ji xwe xistibin ango li şûna xwe ji bîr kiribin, lê vî zemanî aqil ji zêr buhatir e, loma jî her kes ji zêr bêtir feqîrê aqil e.

Aqilê sivik, barê giran.

Bi min ev biwêj ne hewce bû, lê heger peyv ji ser zimên şemitî û ji dev filitî, veger nabe, mixabin.

De bila ew jî xeml û şemla gotarê be...

Hilbijartin ango enerjîya badilhewa.

Ha tu çûyî te dengê xwe daye Elo Melo Welo, ha jî te rahiştîye moxilê û av tê werdaye...

Ax ax!

Ji ber vê qoltixperestîya teres, boykot ji her tiştî çêtir e, lê kî dide kê jî ne xema min e.

Jixwe kî dixe kê jî ne kifş û zelal e.

Heta...

Em dikarên navê vê qonaxê yan jî vê pêvajo û surecê-wextê meriv dibêje pêvajo û surec meriv bêtir xwe sîyasî û politîk hîs dike û dikeve çav xwe-erê, em dikarin navê vê qonaxê bikin qonaxa "kêkirkê"yê jî.

Lê ya sosret û ecêb, kî li kê rep bike, sor û germ û xweş bike, xwir û şewteke dijwar dikeve qûna me û ji dêvla her kesî em diherin xwe didin ber wî terikê rep û germ û sorbûyî.

Erê, em miletekî nîyhandokî/erotîk in û ji nîyhandinê jî hez dikin, lê şertê nîyhandinê ne ev e, heyran.

Di nîyhandinê de du kes dinin hev, lê li vir tenê yek dine yekî ango yek dine te.

Dû re...

Ew bi xwe xweş tînin, em jî diherin dikevin serşokê û xwe helal dikin.

Eşheduenlaîlaheîllellah!

Gotina Dawî

Ya Reb!

Yan jî, ya Rep!

"Berî te em hebûn...

Dû re te xwe çêkir û ji te hacûc macûc zêde bûn."

Ji ayetên kitêba nexwendî

hedepe û zana farqînî

Kesên bi qasî misqalekê qîmet nadin kurdî û bîst û çar seetan li ser medyaya sosyal bi tirkî masturbasyona politîk a populîst dikin, rabûne ji ber namzetîya Zana Farqînî nehatîye pejirandin, kirasê xwe diçirînin û lotikên populîst diavêjin.

Ka ji kerema xwe re rabin ser xwe, herin li ber mirêkê bisekinin û ziq li xwe binerin bê hûn ê çi bibînin?

Zirmegalomanîyek!

Zirpopulîzmek!

Zirdurûtîyek!

Zirşeqşeqokîyek!

Zirşinekîyek!

Zirnexwebûnek!

Zirehmeqîyek!

Zir û zir û zir...

Îja heyran, 

ne hayê we ji stratejîya partîyê heye, ne jî hayê we ji vîzyon û aqilê "wê"...

Ciwanik û ciwamêran li gorî rastîya jîyanê bi plan û program tev digerin.

Li ser meseleye

ango

wek nimûne:

Meriv berê dibe însan, dû re dibe kurd, tirk, ereb, pars, alman, îngiliz, fransî;

ango dû re meriv dibe misilman, xirîstîyan, cihû, mihû û nizanim çi...

Felsefe pir hêsan e, lê heger meriv bixwaze li ber bikeve ango tê bigihêje.

Sekn û helwesta partîyê jî ev e:

Berê demokrasî, dû re jahr û quzilqurt û tişt miştên dinê.

Bi kin û kurmancî,

li Tirkîyeyê heta demokrasî neyê, nabe partî enerjîya xwe li kurdan xerc bike. Hewce ye partî berê tirkan bike demokrat, dû re bi wan tirkên demokrat pars û zekata demokrasîyê li kurdan belav bike.

Lê...

Ditirsim piştî wê qonaxê êdî kurd hew doz û dahweya tiştekî li birayên xwe yên demokrat bikin, 

lewra...

ez bawer nakim piştî wê qonaxê kurdî ango kurdbûn bimîne.

Li ser zemîneke tirkîyeyî kurd ê ji avayîya tirkîbûnê re bibe çimento.

Bijî biratîya gelan!

Û Zana Farqînî!

Bêguman di warê kurdî de gelek keda wî heye, lê...

Erê, lê...

di wê ferhenga ku wek ferzên nimêjê rojê pênc caran hûn pê sûnd dixwin de, ji bilî keda Zana Farqînî, keda bi sedan kurdên din ên neliberçav jî heye.

Û dîsa û

Ma Zana Farqînî nedizanî derdê hedepeyê ne kurdî û kurdîtî ye?

Ma Zana Farqînî nedizanî bi qasî misqalekê kurd û kurdî û kurdîtî ne li ser bala hedepeyîyan e û her weha ne xema wan e jî?

Ma Zana Farqînî ji xwe nepirsî bê çi karê wî di parlamentoya tirk-î-an de heye?

Ma Zana Farqînî nedizanî tirk û tirkî û Tirkîye li ser nebûna kurd û kurdî û Kurdistanê ava bûne?

Ma Zana Farqînî nedizanî hemû qanûnên dijkurd û dijkurdî ji parlamentoya tirko derketine/derdikevin?

Ma Zana Farqînî Xweda ye ku rabe tirkên bi hezaran sal in ji hovîtîya xwe xelas nebûne û tu nêteke wan a werê jî tune ye, kedî bike, terbîye bike, perwerde bike û wan bi demokrasîyê bişo?

Jixwe hêz û qaweta Xwedê jî têr nekirîye tirkan veguherîne ango evrîma wan temam bike, îja Zana Farqînî yê wan veguherîne!

Lê wer xuya ye,

ne ji tirkan re, ji me kurdan re hîn gelek qonax hewce ne, ji bo em tê bigihêjin ango em evrîma xwe temam bikin.

Gotina Dawî

Aqilê sivik, barê giran...

serokê min

Ji hevdîtinên Îmralîyê kurtesohbetek

İdris Baluken: 

-Amerîka û Îngiltere dixwazin bi haweyekî sîyasî mudaxaleyî Rojava bikin, PDK xurt bikin û dû re jî Rojava bi ser Başûr ve bikin.

Apo: 

-Erê. Dixwazin di bin kontrola PDKyê de wê derê bikin dewlet. Ev jî ji bo ewleyîyê xetereyeke cidî û mezin e.

İdris Baluken: 

-Erê, serokê min, xebera te ye.

Îstixbarat: 

-Xwestin beşdarî vê meseleyê bibin. Me qebûl nekir.

De were vî kerî di vî bihurî re derbas bike.

De îja...

Li bakurê welatê min jî kurd didin pey van namerd û nekurdan; bi çavê serek û rêber û qehremanan li wan dinerin.

Serekên barûte!

Rêberên rênenas!

Û qehremanên sexte!

Ji qewla Pîra Gulê ku dixwest bibêje, "Bijî!" zimanê wê baş nedigerîya û digot, "Hijîr!"

Erê bi Xwedê, dahweya me jî bûye hijîr ango hejîr...

Ji hevdîtinên Îmralîyê kurtesohbeteke din

Apo:

-Min ji Pervînê re got ji nuha pê ve tu yê çi bikî

Hêla te ya feodal û paşverû yê hemû pûç bibe. Heta min jê re got, zêde neyên serdana min, ez yekî singrakirî me/bêhawe me; eynî min jê re weha got.

Weleh di nav sîyasetê de te têra xwe kar kir. Heq e ji nuha şûn de bi vê tecrûbeya xwe tu êdî enerjîya xwe li edebîyatê xerc bikî û xeyal û fantezîyên xwe têxî xizmeta helbest û romana tirkî.

Şaş fêhm neke "birêz" heger te bi kurdî bizanîya min ê bigota têxe xizmeta helbest û romana kurdî, lê mixabin wek birazîyê xwe Silho tu jî ji kurdî bêtir heyran û sewdalîyê tirkî yî.

Gotina Dawî

Ha wa hat û ha wa çû, siwar hat û peya çû...