tevna esl û feslê

Dema ziman asîmile dibe, pê re hêdî hêdî zîhn û zîhnîyet jî asîmile dibe.

Û jixwe heger hat û zîhnîyet jî asîmile bû, êdî vegera li xwe ne mimkun e.

Problema pirê kurdan mixabin ev e; zîhnîyet ji dest çûye.

Heger zana û xwendeyên civakekê guh nedin "XWE" ew civak ê çawa qîmet bide "XWE" û li xwebûna xwe vegere?

Li ser twîtterê ez li twîteke Lal Laleş rast hatim; Lal Laleşê nivîskar û helbestvan û weşanger û gelek tiştên din...

Weha nivîsandibû:

"Saet xweş."

Sihet kiribû saet lê ka îja behsa seeta dest û zendan dikir an behsa seeta dîwaran dikir, nizanim.

Bêguman seetên ser maseyan û yên bikostek ên dikevin bêrîkên îşlikan jî hene.

Heger we ew dît, jê bipirsin bê qesta wî ji seetê kîjan seet bû?

Îja "saet xweş."

La hewle wela û quzilqurt û nizanim çi qas bela!

Kurdî, bi qasî ji ber duzimanîyan kişand, ji ber tu kesî nekişand.

Û pirê kesên xwe şoreşger û welatperwer û kurdperwer dibînin, piştî demekê dema fêhm dikin di israrkirina bikaranîna kurdî de populerî û populerbûn kêm e, radibin giranîya xwe didin ser bikaranîna zimanê serdestên xwe û bixwazin nexwazin li hemberî qudret û mezinbûna serdestên xwe kêmbûn û biçkbûna xwe qebûl dikin.

Bi vê kompleksa genî û kurmî, ne karakter çêdibe, ne jî bi vê bêkarakterîyê civakek, neteweyek, welatek rizgar dibe.

Bi kesên bêkarakter re pere heye xîret tune ye, lê bi kesên bikarakter re jî xîret heye pere tune ye, mixabin.

Û dem jî dema kapîtal û kapitalîzmê ye.

De îja were ji van bêkarakteran re bibêje, civakek bi huner û edebîyat û sînema û muzîkê xurt dibe, pêş dikeve û di qada navneteweyî de cî digire.

Heger tu qedrê xwe negirî, kes ê qedrê te negire.

Kes ne lawê bavê te ye!

Îja...

Ma qesr û kulek?

Ma tahjî û maqûltî?

Gotina Dawî

Heramzade pir in û xwîna kurdan jî helal e. 

De îja ka were li ser vê tevna bêbextîyê merşa esl û feslê birêse...

Tew!

girêka gû

Netewperestî!

Heger tu xwedan karaktereke xurt bî û bext û ûjdan bi te re hebe, 

netirse! 

Li her derê destê xwe li sînga xwe bixe û bi serbilindî bibêje, 

"Ez kurd im, kurdperest im, netewperest im."

Çi tirk çi ereb çi faris, ji bo tu yê xwe li ber dil û çavê wan şêrîn bikî, bi çavê nijadperestî/faşîstî li netewperestîya xwe nenere.

Kurd, neteweke kevn û xwedan şaristanîyeke dîrokî ye. 

Kurdbûn bi heyvanekî însanî/humanîst û medenî hatîye sitirandin, 

loma jî,

kurdhezî/kurdîhezî nikare bibe enstrumaneke dijînsanî di destê neînsanan de.

Û dema hûn ketin nav civateke dêlegurên asenayî, ji bo hûn ê li ber dil û çavê wan cewreguran şêrîn bibin, kurdbûna xwe erzan nekin û netewperestîya xwe di çerçoveya nijadperestî û faşîstîya tirk û ereb û farisan de nenirxînin.

Lewra...

Bi wê kurdperwerîya xwe hûn dikarin li ser her sifreyê rûnin, lê ew tersina ji xwe pê ve ne ji kesî hez dikin, ne jî kesî qebûl dikin.

Ez fêhm dikim bê çima ereb ji Muhamed hez dikin, 

lewra...

Muhamed dîn û îman û zimanê wan kamil kirine û li ser temelê zimanê wan ji wan re împaratorîyek ava kirîye.

Îro ro, li ser axa vê gerstêrkê zimanê erebî yek ji zimanê herî xurt e.

Û jixwe hemû misilman bi vî zimanî îmana xwe dişon.

Ji xêndî pere û dewlemendî û tucareta bi ser wan de rijîyaye...

Ez fêhm dikim bê tirk çima ji Mistefa Kemal hez dikin,

lewra...

Mistefa Kemalê kes nizane bê bezê paş guhê bavê wî ji ku ye, ji diz û keleş û eşqîya û nîvînsanan neteweyek çêkir û ew netewe li ser serê neteweyên xwedîyên vê axê kir serdest û efendî.

Lê ez fêhm nakim bê çima kurd ji Abdullah Ocalan hez dikin,

lewra...

Abdullah tu carî nebû Apo û Evdila û bi qasî misqalekê serê kurdan bilind nekir di qada navneteweyî de; 

her û her xulamtî û hemaltî bû para me kurdan.

Berî wî zimanek hebû û wî zimanî xwedîtî li gelek nirx û hêjayîyên me dikir, 

lê bi hatina wî re ew ziman jî qels û zeîf û pûç bû, mixabin.

Û tew ez ê qala hêsîrî, penaberî, feqîrî, belengazî û kuştina kurdan nekim jî...

We got Selo Başqan?

Tu kesî bi qasî wî ji tirkî û dewleta tirkî hez nekir, lê mixabin kir û nekir ew hezkirin di dilê tirkan de şîn nehat.

Gotina Dawî

Xuya ye em ê bibînin qantir ê zaye, lê em ê nebînin tipê ji nexweşîya apocîtîyê re dermanek peyda kirîye...

rojev û sêla sincirî

Amedspor, di qada navneteweyî de, dikare ji partîyên "kurd" ên bakurê welet bêtir dîplomasîyekê bimeşîne.

Çima Ameda kurdan nebe Barcelonaya katalanan?

Di dema Francoyê faşîst de, serekê Barcelonayê Josep Sunol bi haweyekî hovane hat kuştin; bi çek û selehan lê reşandin. 

Dû re...

Di dîroka Îspanyayê de Barca bû sembola berxwedan û serhildana katalanan; 

loma jî...

katalanî ji Barcayê re dibêjin, "Mes que un clup" yanî Barcelona ji kulûbeke futbolê wêdetir e."

Heger kurdên jîr û zana û kurdperwer di kadroya rêvebir a Amedsporê de cî bigirin, Amedspor jî mîna Barcelonaya katalanan dikare bibe sembola berxwedan û serhildana kurdan, 

lê her weha hewce ye bi haweyekî xurt bê fînansekirin.

Ew fînans li cem kurdan heye gelo?

Erê, heye, lê hewce ye berî her tiştî xîret têkeve pêşîya fînansê...

Mimkun e?

Heger sekn û helwesteke kurdî, kurdistanî xwe bi me bide hîskirin, mimkun e.

Lê...

Bi vê pêla di ser bakur re diqulipe, ew sekn û helwest zor û zehmet e.

Sîyaseta bi salan, qudûmê me bakurîyan şikenandîye û ehlaq têk çûye, mixabin.

Tevna civakê xera bûye û dîsa mixabin, karakter/kesayet mirîye.

Piştî maça bi Bûrsayê re tîma Amedê ya futbolê vegerîya welêt, 

lê welatîyên welêt, ji ruh û karaktera welêt dûr, bi dûrişme û slogan û stranên tirkî tîma xwe pêşwazî kir.

De were kirasê xwe neçirîne!

Li Tirkîyeyê sêl disincire!

Hilbijartin nêzîk e û dema "kî bike kê"yê dest pê kir.

Û heger meriv hesabê xwe neke, tu kes ê jî hesabê meriv neke.

Û jixwe nake jî.

Rastî tahl e, lê rast e...

Heta ku partîyek bi sekn û helwesta xwe, xwe kurd nehesibîne, ew partî ne dikare kurdan temsîl bike, ne jî kesek bi çavekî cidî li wê partîyê dinere.

Nuha rewşa HDPyê ev e, jixwe. 

Ne kurdan temsîl dike, ne jî kesek bi çavekî cidî lê dinere.

Û heger werê dewam bike, ew ê him ji dêrê bimînin, him jî ji mizgeftê.

Îja...

Heger piçika êqil di serê Reîz de hebe, ew ê here xweserîyê pêşnîyarî/teklîfî HDPyê bike, 

lê hewce ye HDP jî çêya kurdan bixwaze, haa!..

Pêşnîyara/teklîfa Reîz ber bi aqilan ve dihere, lê sekn û helwest û daxwaza HDPyê ber bi aqilan ve nare, mixabin.

8ê Adarê!

Roja xwexapandinê!

Ne tenê mêr, jin jî xwe dixapînin, lê ji vê xapandinê kapitalîzm xweş diçêre.

Û pirê jinan jî,

çendî ji vê helwest û samîmîyeta mêran bawer nekin jî, ji bo dîyarîyeke beradayî çavên xwe digirin û ew jî xwe dikin perçeyek ji vê xwexapandinê.

Êê!..

Dinya ketîye ser berjewendî û hesaban, heyran.

Û bê berjewendî, bê hesab mêr jî nikare here nav nivînên jina xwe êdî.

Min go, 

8ê Adarê roja mêrên durû pîroz be!

Gotina Dawî

Erê, çendî rojeva Tirkîyeyê bêtir bala me bakurîyan bikişîne jî, li başûrê welêt dîplomasîyeke xurt dimeşe.

Danûstendinên rêvebirîya Kurdistanê di asteke bilind de dewam dikin.

Ji Amerîka û dewletên Ewrûpayê qefle bi qefle ber bi Kurdistanê ve diherin; şandeyek tê, şandeyek dihere... 

Di bin vê mij û dixanê de pêjna rojê tê; hêdî hêdî roj hiltê...

Û bi min wer tê,

heger rêvebirîya Kurdistanê di Newroza îsal de serxwebûnê ragihîne, divê em şaş nemînin.

Hazir û amade bin. 

Newroza îsal dikare mohra xwe li dîrokê bixe.

erdhej

Serekê Kurdistanê li Entabê ji bo serxweşîyê dihere serdana malbatake kurd; li bin kon bi wan re rûdine, lê bi rêya wergêr derd û kulên xwe ji hev re dibêjin.

Mixabin...

Bi hevkarîya dagirker û apocîyan êdî rebenên kurdan bê wergêr hew ji hevdu fêhm dikin.

Û sînorê di navbera kurdan de ew ê bi têkçûyîn û şikestina zimanê tirkî hilweşe;

heger hilweşe!

Li gorî felsefeya însên,

heta yek nemire, qedrê wî nayê girtin!..

Di felaket û bobelatan de jî werê ye, mixabin.

Piştî vê erdhejê têra xwarin û lixwekirina reben û xizan û belengazên miletekî ya deh salan xwarin û kinc kom bûn, 

lê heger ev hişmendî mayînde bûya, yan jî ne ji qirikê berjêr bûya, li vî welatî ne bêkar diman, ne birçî diman, ne jî tazî...

Lê em lehengên piştî hicacê ne!

Di vê erdhejê de dîsa kifş û eşkere bû, "her teyr bi refê xwe re difire."

Yek ji van teyran jî Garo Paylan e.

Helal be jê re!

Bi rastî jî ji bo qewmê xwe derxe pêş pir ber xwe da, pir hewl da.

Heqê wî ye.

Dîndaran dîndar derxistin pêş, nedîndaran nedîndar derxistin pêş, çepgiran çepgir, rastgiran jî rastgir derxistin pêş.

Lê di vê erdheja ku li ser axa kurdan qewimîbû, ne kesî kurd derxist pêş, ne jî kurdan kurd.

Berî gişan...

Ji Kurdistanê kurd bi hewara kurdan de hatin, piştî wê hewarê serekê Kurdistanê bi haweyekî nefsbiçûkî xwe li konên erdhejzedeyan qewimand, li kul û derd û êşa wan guhdarî kir, hewl da wê êşê sivik bike, lê HDPyîyên xwelîser, ranebûn kulmek ji wê xwelîya ji ber wan avayîyan mabû li serê xwe nekir û bi qasî Garo Paylan jî qedrê qewmê xwe negirt.

Heyf!

Dû re jî,

hin dost û nas û heval jî radibin gazinan dikin, çima di nav kurdan de yekîtîyek pêk nayê?

Te got kurd?

Gotina Dawî

-Kubir

-Çavnebarî

-Zinê

-Hesûdî

-Têrnexwarî

-Hêrsbûn

-Tiralî/Keslanî/Tembelî

Û axê xwe şuşt!

de were porê xwe kur neke

Li Îrana îslamîfaşîst, mele Ahmed Hatemî di xutba înîyê de, ji minafiqên wek xwe re gotîye zimanê dojehê yê fermî kurdî ye.

Ê heyran!

Jixwe li gorî nerîna we, li bihuştê hewceyî bi axaftinê tune ye; ji xêndî xewê dema meriv ê tenê bi kêf û zewqê derbas bibe. Ziman ê tenê li ser fêkîyên qedexe bisûrike û kîr ê xwe de hêlîna bihuştî de veşêre...

Lê dojeh?

Li dojehê hewceyî bi axaftinê heye û ji bo axaftinê jî zimanek divê.

Û dîsa û...

Ji ber ku zalim ê bên mahkemekirin ango darizandin, divê dozger û dadger jî kurd bin.

Erê weleh mele Ahmed Hatemî, ker ket ca te û te pê girt!

Got:

-Tu dizanî du cure êş hene; ya ewil êşa canê meriv e, ya din jî êşa hêvîyê ye, ew hêvîya ku ji zaroktîya me de ji me hatîye stendin.

Te dî şûna hin tiştan nayê dagirtin, eynî tiştekî wisa...

Min got:

-Me navên zarokên xwe kirin Hêvî jî ew hêvî bi sî û starê me neket. Û xuya ye emrê me yê bi hêvîyan bibihure...

 Got:

-Meriv herî pir dema li xwe digere diweste. Û meriv pê dihise ku dema meriv li xwe digere, ne mimkun e meriv xwe bigihîne destpêka emrê xwe.

Min got:

-Û jixwe meriv li xwe negere, meriv nikare xwe nas nake. Û dema meriv xwe nas jî dike, emir diqede.

Hewce nake meriv her tiştî bizane.

Lê çend tişt hene, nabe meriv nizanibe.

Çi ne ew?

Xwenaskirin.

Û dîsa xwenaskirin, 

lewra heta meriv xwe nas neke, meriv çi nas bike jî, ew tişt kêm e...

Kesên di tirkî de hîn nizanin "de/da"yan bi kar bînin, em dibêjin çima xwe hînî rastnivîsandina kurdî nakin?

Rastnivîsandin, her weha yek ji nîşaneyên sekn û helwestê ye jî...

Li cem me ji kesên bisiûd re dibêjin, "Ma quzê gurê bi te ve ye?"

Bi rastî jî quzê gurê bi hin kesan ve ye û Kawa Nemir jî yek ji wan kesan e.

Dema berhemekê werdigerîne "kurdî" ji xwedîyê wê berhemê bêtir xwe qure dike, lê ne neheq e; lewra derdor serî lê mezin dike; 

biçûk mezin, jin mêr, kal pîr, kurdîzan kurdînezan li ser wî dilîrînin û halanan tê de hildidin.

Ew jî wa ye per û bask pê ve şîn nabin û nafire!

Xwezîya min bi dilê wî, lê ne ku dilê xwe dibijînim wî, xwezîya xwe tînim bi wê siûda wî.

Vê havînê heger bû qismet, ez ê jî herim li Çîyayê Mazî bigerim bê ez ji xwe re dêlegurekê nakujim...

Xelk û alem di mejîyê xwe ne, bi şev û roj bixebitin, kedê bidin, lê ew rabe bi wergerandina wê berhemê ji xwedîyê berhemê bêtir bê naskirin û pesnê wî bê dayin.

Xweş bazar e weleh.

Axir…

Kawa Nemir, piştî Soneyên William Shakespeare , wa ye berhema James Joyce ya bi navê "Ulysses" jî wergerandîye "kurdî".

Tilîlîlîlîlîlîlîlîlî!

Erê erê, ji îngilizî wergerandîye "kurdî"

Lê hêja ye meriv jê re li çepikan bixe û bibêje "Şabaş û sed şabaş!"

Ê heyran! 

Hîn îngilizan bi xwe baş ji îngilizîya Shakespeare fêhm nekirîye, wa ye mêrê bi sed mêrî Kawayê Nemir ew îngilizîya rehmetîyê Shakespeare wek qurtek av daqurtandîye û di ser de jî wergerandîye ser zimanê bav û kalên xwe;

lê...

ji min derew, 

dibêjin zimanê bav û kalan bi bav û kalan xerîb û ecêb hatîye!..

Ji pêr de ye li ser twîtterê, kes nema ku ev nûçe par ve nekir.

Ka nizanim gelo Kurdistan serbixwe û azad bibe, ew qas kes ê bi serbilindî peyaman belav bikin?

Min got siûda mêrik heye loo.

Heger Shakespeare û James Joyce sax bûna, piştî vê lîrelîr û şabaş û halana kurdan, ew ê bi xwe jî biçûna nig Kawa û bejna xwe li ber wî bitewandana.

Û belkî kitêbeke bi îmze jî jê bixwestana...

De hêvî dikim ev werger ê jî nebe wek wê sosreta Soneyên Shakespeare.

Ji bo xwendin û têgihiştina wan soneyan hîn jî ez ji xwe re li zimanzanekî digerim, zimanzanekî ku bi kawakî-kurdî dizane, lê mixabin hîn jî ez negîhame miradê xwe û ew kitêb di refên kitêbxaneya min de bi ser kitêbên din de her roj hêsiran dibarîne. 

Ji Soneyên Kawa, bibore, ji Soneyên Shakespeare soneyek:

“Bê zar im ji dinyaligê, dilzar, bimirama,-

Dibînim, merd kirin parsek li Kuçe-Kolanan,

Rûtik û Behle bi xeml û xêz, nabêjî çima?

Baweriya pak kuştiye şerê xwarze-xalan,

Şerm çûye, şoreta bi xeml û xêz hatiye cî,

Xamatiya dilpakî bir zorê dane amê,

Serpaki peymale kir qanûna axa hecî,

Hêz bû Kurdecehş, bi biratî derket ji Tehmê,

Zordest zimanê Hunerê best bir heft werîsan,

Hişsivik hefsar kir Şarezatî bin ezanî,

Te got, Rastiya saf, gotine te, Dilsaf, dîsan,

Pakî dîlê nepakiyê, Binzîn bû'b hêsanî:

Bê zar im ji dinyayê, lê xim herim mirinê

Lê ez ê dildarê xwe çawa bihêlim tenê."

Gotina Dawî

Yanî min got ez ê li ser HDPyê û kampanyaya wê ya hevdana pereyan jî çend gotin û kelaman bikim, lê nivîs zêde dirêj bû.

Û kurd jî ji xwendina nivîsên dirêj re qels in, mixabin.

gotinên ji xwe ne bawer

Heger karaktera we yê ranegire jî, ji bo populîzmê bikin.

Jixwe hûn dikin...

Rastî tahl e, lê ji bo şêrîn bibe, xwe jî derdora xwe jî bixapînin û derewan bikin.

Ji ber ku xwexapandin şêrîn e.

Heger hûn bi kurdî nefikirin, zimanê we yê kurdî hîs neke.

Lê jixwe hûn jî wê dixwazin.

carinan

Xeysîyeteke min a balkêş heye; carinan bi xêra hin hevalan ez pê dihisim. 

Li ser medyaya sosyal; çi tiwîtter çi facebook, bi qasî yên ne hevalên min in nivîsên min dişopînin/dixwînin, yên hevalên min in nivîsên min naşopînin/naxwînin.

Li hemberî min dilbijandineke veşartî heye. 

Û ev jî, 

meraqa li ser min pirtir, hesûdî û nefreta li ser min jî gurtir û xurttir dike.

Lê...

Ez ê ji ya xwe danekevim, çendî rastîyên min bi we tahl û tûj bê jî...

di serê min de pirsên qûnde

Tirkîye gav bi gav ber bi hilbijartinekê ve dibeze û ev hilbijartin ê jî guherîneke mezin bi xwe re bîne.

Kê senaryo nivîsandîye?

Di senaryoyê de çi hatîye nivîsandin?

Di vê senaryoyê de kî yê serlîstikvan, kî yê fîguran be?

Serlîstikvan û fîguran ê li dijî hev tev bigerin an bi hev re tev bigerin?

Ew ê proje Tirkîyeyê ber ku ve bibe?

Erdogan zilamê dewleta veşartî ye yan muxalefet?

Yan her du jî xizmetê tenê ji derekê re dikin?

Di navbera Erdogan û muxalefetê de wezîfeya HDPyê çi ye?

HDP bêtir zirarê dide reha kurd an bêtir fêdeya wê li reha tirk a neteweperest dibe?

HDP ne kurd e, HDP ne tirk e; naxwe derdê HDPyê çi ye?

Di hundirê serê min de pirsên qûnde xwe li hevdu diboqînin.

Lê mejîyê min pak û zelal e, lewra hemû rê derdikevin qonaxeke nuh...

Û li wê qonaxê tu tişt ê ne wek berê be.

Di vê rêwîtîya dûr û dijwar de heger em wek xwe man, pir baş e; na, heger em jî wek hevalan ji kerwên qetîyan, ker ê têkeve me.

Di temama zaroktîya xwe de min du caran mûz nexwarîye. 

Di nuhxortanîya xwe de ji şeş mehan carekê şeş mûz neketine mala me.

Û nuha jî xîyar ji mûzan buhatir in, mixabin. 

Ev şeş roj in mûzek di sinîya ser sêpayê li ser pişta hemû fêkîyan siwar bûye, stûyê xwe bi ser xwe de xwar kirîye, li min dinere û roj bi roj di ber min de reş û şîn dibe, da ku ez wê bixwim, lê guh nadimê û naxwim.

Ez naxwim, lewra

ez heyfa zaroktîya xwe jê hiltînim.

Gotina Dawî

Her tişt di zemanê xwe de xweş e.

ez kîrê qasim suleymanî di qûna we kim

Ez kîrê Qasim Suleymanî di qûna we kim!

Ez

Kîrê

Qasim

Suleymanî

Di

Qûna

We

Kim

!

Ez kîrê Qasim Suleymanî di qûna we kim!

Ez

Kîrê

Qasim

Suleymanî

Di

Qûna

We

Kim

!

Ez kîrê Qasim Suleymanî di qûna we kim!

Gotina Dawî

Ez

    Kîrê

          Qasim

                    Suleymanî

                                     Di

                                        Qûna

                                                 We

                                                       Kim

                                                              !

                                                            Ez

                                                     Kîrê

                                          Qasim

                         Suleymanî

                     Di

            Qûna

       We

Kim

!

Ez kîrê Qasim Suleymanî di qûna we kim!

bi dîwêr re dipeyivim

Her kê bi tirkî şîret li we kir, li serê kîrê xwe binivîsînin û guh nedinê, di ser re gav bikin û bimeşin; lo ew ne rewşenbîr, ew lawê Xwedê be jî...

Lawê Xwedê!

Hîn em ji hebûna Xwedê piştrast û serwext nebûne, îja lawê wî jî derket!

Rojê bi nivîsandina çar pênc twîttan, ne kurdî rizgar dibe, ne jî hûn ji xwexapandinê...

Seloyê tu carî terka Selahattinîyê nekirîye, ji bo çi ew ê qîmet bide zimanê Selo?

Derdê Selo ne kurdî ye, lewra Selo ji min û we bêtir dizane ya kurdan dike kurd, kurdî ye;

loma jî, Selo bi hebûna Selahattin şad û bextewar e.

Û heger kurdî mîna sêwîyên ber dîwaran nebe xwedan dewlet

an jî li ser kurdan nebe desthilat û hukumran, bi  herikîna zemên re,

"Her kes wê hesabê xwe bide wicdana xwe. Rast e em gelek asîmîle dibin, emê fîre bidin, kêm bibin, lê emê bimînin. Sibe çi derî li Kurdî vebe em nizanin. Hêvî qûtê me ye; kî hêviya xwe wenda bike, ew mirî ye. Me çi gotibû:“Hoste Necar, razê wek her car, Xweda yek e, dergeh hezar.” 

ewil em ê wek vê nivîsa li jor bi tirkî bifikirin û bi kurdî bipeyivin/binivîsînin,

dû re jî, 

zimanê me yê jî mîna zimanê azerîyan bibe zaravayeke tirkî.

Binerin, şaş fêhm nekin haa!

Wek hinekan ez bi tirkî şîretan li we nakim; jixwe ya ez dikim ne şîret e jî, ez bi dîwêr re dipeyivim.

"Dîwaro min ji te re got, bûkê tu fêhm bikî"

Lê mixabin, ne deng ji dîwêr tê, ne jî bûk bûkên berê ne.

Berê,

bûk ji malan re dibûn stûn, ji zarokan re dibûn per û bask û ji zimên re jî dibûn dê,

lê...

dê jî ji kîsê me çûn êdî; rehma Xwedê lê!..

Gotina Dawî

Ne ji bo sibê û zarokên bê, ji bo xwe bixwazin her hûn çi dixwazin...

Berî her kesî û her tiştî, meriv bi xwe dide qebûlkirin her meriv li pey çi be...

Wek ku Kurdistan heye bijîn, heger hîn sînor ne dîyar bin jî; 

lê nabe hûn xwe ji nirx û hêjayîyên kurdî dûr bixin û xwe bidin hêvîyê Kurdistanê.

Çima?

Heger tu nebî, Kurdistan jî derew e wîî!..