îro û du serpêhatîyên temenkin

Peyivî... Peyivî... Peyivî...

Kêlîyekê devê wê neket tev û nesekinî; peyv li ser peyvê, hevok li ser hevokê, te yê sûnd bixwara nû bi ser nigan ketîye, nû ziman lê vebûye û dest bi xwenasîn û dornasînê kiriye.

Dû re...

Serê xwe berjor ve kir, çavên xwe girtin, her du destên xwe mîna baskên qulingekê ji hev ve fireh kirin û li dora xwe zîz bû.

Berî serî lê gêj bibe bi bêhnekê, sekinî, çavên xwe vekirin, destên xwe li dora stuyê min gerandin û lêva min a jêr di nav lêvên xwe de bi cî kir û mêt; çav lê qulipîn, mest û gêj bû, ji ser hişê xwe ve çû mîna sofîyek bi duayan bi cizbê ketibe, ricifî, ricifî, perpitî, perpitî û xwe paş ve kişand.

Heger wê kêlîyê xwe paş ve nekişanda, lêva min di nav lêvên wê de, bênêfes dima, dimir!

Lê lêvên xwe ji lêva min kişand û piştî li ser hev çend caran bêhn da û stend, da û stend, got:

"Tenê ji bo meriv kurdîya xwe bi pêş bixe mabe jî, divê hefteyê rojekê meriv te bera ser xwe de!" û kir hakehak, kenîya; 

dengê hakehaka wê û qarewara qaqlîbazan tev li hev bûn...

Ji dawîya metrobusê dest pê kir, li derekê nesekinî; xwe li qoltixa kêleka min a vala girt û hat.

Temenê wê li dora balixbûnê bû anku hîn nû ketibû sêzdehê xwe...

Hat di ser serê min re sekinî, lê bala min ne li wê bû; di paceyê re min li der ve dinerî.

Got:

"Apo!"

Bi navê "Apo" re ez veciniqîm, di ser stuyê xwe re li wê zîvirîm. 

Min got Xwedê neke vê bêbavê ez şibandim serokê sererd û binerd gelo!

Lê na, 

ji ber rîha min a spîboz bû...

Ez ê hîç wext bi boyaxa qundereyan rîha xwe nekim mijara qeşmerîyên zarokên nûgîhîştî.

Ya din jî, 

bêguman ev fikir û nerîna min e:

Rîha spî min seksî û karîzmatîktir dike...

heger har û ar bikin barebar

Piştî du mehan li hotelekê hevdu dîtin.

Pir bêrîya hev kiribûn. 

Serê resepsîyonîst di ber de, dixebitî odeyekê ji wan re hazir bike, lê ew her du mîna du pizotên êgir newêrîbûn xwe nêzîkî hev bikin; 

bi zorê li ser nigan disekinîn; ji awirên wan azwerî difûrîya.

Odeya ji wan re veqetandibû, hîn ne vala bû. 

Li du kesên ji xwe kewişîtir rast hatibûn; bi ser wexta xwe xistibûn; lê hîn kurmê xwe neşikenandibûn, nîv seeta din ji xebatkarên hotelê xwestibûn.

Resepsîyonîst lêborîn ji wan xwest û ew derbasî jêrzemînê kirin; heta ode hazir dibû ew ê li wir rûniştana; 

jixwe ew jî odeyek ji wan odeyan bû.

Jinê cixareyek pêça û vêxist; mêr jî xwe bi vexwarina bîrayê şitexiland.

Ji wan wê de xortek dixebitî; pirsgirêkeke teknîkî qewimîbû, arîze ketibû kombîyê, hewl dida çareser bike. 

Hotel kevn bû, kirasekî estetîk kişandibûyê.

Hotel ji dema ermenan mabû; taxa hotel lê, di destpêka komarê de cî û warê ermenan bû.

Xwedê Teela meriv ji misilmanan bisitirîne!

Dikevin ku, ew der wêran dibe, dibe kavil, xêr tê de namîne.

Piştî pênc deqeyan xort karê xwe qedand, ji odeyê derket.

Her du kewişîyên agirpêketî tenê man li odeyê.

Bi zorê xwe digirtin, çavên wan di çavên hev de, guhên wan li derî bû...

Pênc deqe...

Deh deqe...

Kesî nehat li derî nexist.

Hew xwe girtin û lêvên wan bi hev ve zeliqîn û pev kelîyan.

Ji hêlekê ve hev dimêtin, ji hêlekê ve kincên xwe ji xwe dikirin; 

di nava du deqeyan de li ser text, her du beden şilfîtazî bûn, mîna du maran xwe li hev pêçan;

geh mêr diket bin, geh jin...

Çil û pênc deqeyan li ser bedenên hev çêrîyan; cur bi cur pozîsyon ceribandin.

Di kêlîya dawî de jin derket ser mêr, li ser wî rûnişt, her du destên xwe mîna baskên teyran vekirin û bi aheng mîna reqaseyeke spanyolî li ber muzîka flamenko ji ser hişê xwe ve here, xwe bir û anî; ricifî, perpitî û bi qîrîna mêr re wê jî kir qîrînî! 

Pişta wan bi hev re hat...

Ji qîrîna wan resepsîyonîst û jina paqijker bi lez revîyan, xwe li derî girtin û bû reqereqa derî...

Jinê di bin lihêfê de xwe kerr kir; mêr rabû destmal li nava xwe pêça û çû derî veke, hundirê odeyê di bin avê de mabû. 

Bi vekirina derî re nigê xwe paş ve kişand, derket ser text.

Li jêr solên wan li ser gola avê mîna masîyan dilîstin.

Baş e ku kinc mincên wan neşemitîbûn nav avê...

Jina paqijker serê wê di ber wê de dixebitî. Piştî çend tas av bera binê satilê da, serê xwe bilind nekir, bi şêwazeke sîtemkar got, "Ma çawa hûn bi vê avê nehisîyane, hundir di bin gola avê de maye!"

Jina jihaldeketî hêdî hêdî bi ser hişê xwe ve dihat. 

Li hêla jina paqijker nerî, lê mîna wê ne bi sîtemkarî, bi bişirîn got, "Di şûna min de tew ku tu di himbêza vî kafirbavî de bûyayî û di nav pêlên vê azwerî û şehwetê de nefes li te biçikîya, agir jî bi hotelê keta, tu yê bi xwe nehisîyayî...

netewperestî û şerma we

Di şert û mercên îroj de,

mafê nivîskarekî bindest tune ye ji netewperestîyê şerm bike û bi ber bayê "îzm"ên beradayî keve.

Di şert û mercên îroj de,

mafê hunermendekî bindest tune ye ji netewperestîyê şerm bike û bi ber bayê "îzm"ên beradayî keve.

Di şert û mercên îroj de,

mafê rewşenbîrekî bindest tune ye ji ber netewperestîyê şerm bike û bi ber bayê "îzm"ên beradayî keve.

Nivîskarino, hunermendino, rewşenbîrino!

Netewperestî çi ye hûn zanin?

Netewperestî, hebûna te bi xwe ye.

Ziman, nirx, kultur û rengên wê axa tu li ser dijî, hebûnê dike hebûn.

Û xwedîderketina li hebûnê netewperestî ye.

Zimanê we di nav qîlên sê zimannetewan de qetqetî bûye, kultura we di nav qîlên sê kulturnetewan de perçe perçe bûye, nirxên we ji we dizîne, kirine malên xwe û hîn û hîn di bin sîya zimanên wan de hûn doza hebûna xwe ya sexte dikin.

Hûn ji dagirkerên xwe doz û daxwaza fermîyetê dikin.

Fermîyet çi ye?

Qebûlkirina nasnameya te ye.

Nasnameya te çi ye?

Zimanê te ye.

Û zimanê te jî hebûna te ye.

Heger dagirkerên te zimanê te bikin şirîkê zimanê xwe, 

anku zimanê te bikin zimanê fermî û wek zimanên wan zimanê te jî bibe zimanê perwerdehîyê, wê çaxê hebûna te jî qebûl dikin, 

lê belasebeb xwe nexapînin, zimanê te yê tu carî nebe zimanê fermî û di dibistanan de ew ê nehêlin ew ziman veguhere hebûnê û kesayetên pak biafirîne;

lewra hebûna wan li ser nebûna te ava bûye.

Ya din jî, meriv bi rêya demokrasî û medenîbûnê dozê li dewletên demokrat û medenî dike; 

dewletên hov ên bi destê dîktatoran îdare dibin, guh nadin doz û daxwazên demokratîk û medenî.

Lê...

Ez fêhm dikim bê çima hûn ji netewperestîyê ditirsin!

Ez baş fêhm dikim, lewra efendîyên we bi genetîka we lîstîye, êdî hûn ne xwe ne.

Konfora we di nav hebûna wan de veşartî ye, loma hûn nikarin hebûna wan înkar bikin; 

hûn hebûna xwe dikin qurbana hebûna wan û di bin sîya hebûna wan de hûn bi sîya xwe dixapin.

Lê di esasê xwe de hûn bi xwe jî zanin,

hûn zir derewek in!

Her tiştê we derew e;

sekn û helwesta we,

doz û doktirînên we,

îdeolojî û felsefeya we...

Derew e, lewra heger meriv bi xwe re ne durist be, meriv nikare bi duristî bibe neferê doz û dahweyekê jî.

dermanê silhedîn û rebena kerê

Dewrêş da dû kera xwe û hêdî hêdî xwe bera binya gund da...

Silhedîn jî li derveyî gund rûdinişt; wexta meriv ji bajêr dihat gund, li ser devê gund mala ewil a Silhedîn bû; di navbera wî û malên din de sed gavek hebû.

Hîn Dewrêş ji gund fireh neketibû, Silhedîn revî revî xwe li derîyê hewşê qewimand, ber bi Dewrêş ve çû.

Perçeyeke kaxet di destê wî de bû.

Dewrêş li xwe fitilî Silhedîn ber bi wî ve tê. Ji kerê re got, "Şooşşş!" û sekinî.

Silhedîn kaxeta destê xwe dirêjî Dewrêş kir, got:

- Dewrêş, bi xêra gora mirîyên xwe vî dermanî jî bikire lo.

- Dermanê çi ye, Silhedîn?

Silhedîn devê xwe bir û anî, lê nizanîbû wê çi bibêje. 

Berê xwe guherî, di ber xwe de got, "Çi ye ne çi ye, ma bi serê te ketîye! Tobe tobe!" lê deng neçû Dewrêş:

- Tu çima nabêjî? Ma kulîyan zimanê te xwarîye Silho!

- Derman e, dermanê serêşê ye.

Dû re destê xwe avêt bêrîka xwe, ji bêrîka xwe pere derxist, ew jî da destê Dewrêş.

Dewrêş pere xist bêrîka xwe, lê kaxet di dest ma. Bû "ço ço"ya wî û meşîya:

- V... Vvvîîî... Vîe... Vîeg... Vîeggg...

Temam nekir. Kaxet li hev pêça, xist bêrîka xwe û da kezeba rê.

Dewrêş dibistana seretayî heta sinifa duda xwendibû; baş-xerab direqandê, dixwend, bi kin û kurmancî cilka xwe ji avê derdixist, lê vê carê zimanê wî baş negerîyabû navê dermên serast bike.

Dewrêş gîhaşt bajêr.

Berî asûkên xwe bikire, dagerîya loqanteya Mehmed Elîyê Xursî. 

Tasikeke şorbe bi nanekî semûn dewisand ser zikê xwe û rabû yek bi yek dest bi kirîna asûkan kir. 

Herî dawî derbasî dermanxaneyê bû, dermanê Silhedîn jî kirî û zêde xwe neştexiland, berê xwe da gund.

Taveke tûj hebû û Dewrêş dabû kezeba rê.

Piştî kêlîyekê tavê li serî xist, serî lê sincirand; êşekê mejîyê wî leqand.

Dermanê Silhedîn ê serêşê ket bîrê; destê xwe avêt dermanê di kîsik de, hebek jê derxist û avêt kemçika devê xwe, daqurtand.

Piştî çend deqeyan xwêdanekê bedena wî dîl girt û kîr lê rep bû.

Li xwe şaş ma. 

Di şevên har û ar de wexta bêrîya Zerga dikir, Zerga xwe li pêş çavên wî şûtî tazî dikir jî, bi vê xezebê lê rep nedibû.

Devê xwe xwaromaro kir, lêvên xwe qermiçandin, di ber xwe de got, "Çi bi vî mîratî hat!" û dû re serê xwe hejand.

Fêhm kir qulopuloyek di dermanê Silhedîn de heye.

Dewrêş kir û nekir kîr lê sist nebû û her çû daxwaz û azwerî û şehwetê pêl bi pêl xwe li mejîyê wî qewimand.

Nahletek li çavê Şeytên anî, bi serê kera xwe girt, ew bir taldeyekê û têr nîyha kera xwe.

Bi qasî panzdeh deqeyan meşîya nemeşîya, dîsa kîr lê rep bû. 

Careke din bi serê kera xwe girt, bir di taldeyekê de têr nîyhayê.

Heta Dewrêşê me xwe avêt nav gund, şeş caran nîyha rebena kerê; pişta xwe xist ber xwe. Rebeno bi zorê li ser xwe diedilî, hal tê de nema bû.

Li devê hewşê bi dev û rûyan çû erdê, li ser dev tûşî erdê bû; kîsikê dermên ji bêrîkê pengiz bû.

Jina wî Zerga bi rev xwe li wî girt.

Ket bin çengê wî, ew ji erdê rakir; Dewrêş li ser xwe edilî.

Zerga destê xwe dirêjî kîsikê erdê jî kir; lê nerî qutîya dermên e, got:

- Ev derman ê çi ye, Dewrêş?

Dewrêş devê xwe bir û anî, got:

- Dermanê Silhedîn e; ji bo serêşê ye.

Peyva serêşê ji devê Dewrêş derket derneket, Zerga destê xwe da ser enîya xwe, got:

- Ji sibeha Xwedê de êşek ketîye serê min, tu yê sûnd bixwî Cemîlê Aşiq di hundirê serê min de li defê dixe...

Tam hewl da qutîyê veke û hebekê biavêje devê xwe, Dewrêş bi qîrîn got:

- Keçê wê jahrê nexwe! Bi elawekîl tu wê jahrê bixwî, tu mêrên gund gişan bera ser xwe dî jî, agirê te yê venemire û kurmê te yê neşikê! 

Gotina Dawî

Hûn hûn bin, 

tu carî kirasê ji bedena we re mezin e nekişînin ser bedena xwe û li xwe nekin; hûn ê bihetikin.

Dermanê we netewperestî ye; bi îdeolojîyên beradayî û fahş bêhiş nekevin.

Hûn kîrê hemû serdestnetewan di xwe kin jî, "êş"a we yê derbas nebe...

çend nûçe ji rojevê

Meral Akşener dibêje:

"Xîreta netewekê zimanê wê ye.

Tenê qîmetê kesên rûmeta xwe diparêzin heye. Tu kes bi çavekî cidî li bêrûmetan nanere.

Ziman nebe, kultur jî nabe;

kultur nebe, nasname nabe

û nasname jî nebe, heysîyet û rûmet nabe."

Ma dêlegur hey ji min re nabêje.

Jixwe ez ne muxatabê wê me û ne jî cîranê wê me.

Yên ji sibehê heta êvarî di bin çengê hev de mîna mişk û pisîkê li dora hev zîz dibin, belî ne, anku dîyar in.

Min got dîyar, stranbêj Dîyar hat bîra min.

Lê xwezî nehatibûya bîra min!

Kêfa min ne ji dengê wî re, ne ji stranên wî re, ne jî ji sekn û helwesta wî re tê.

Xav e, xav û ji wê xavbûnê durûtîyek difûre.

Wek hin kesan ew jî li ser dikê bi kurdî distirê, li binya dikê jî bi enternasyonalîstkî direpînê.

Û jixwe jinên kurd jî ji enternasyonalîstan hez dikin...

Pirs:

Meral Akşener ji kê re dibêje bêrûmet?

q- Ji tirkan re.

w- Ji kurdan re.

û- Ji dîwêr re.

ê- Ji bûkê re.

x- Ji parlamenterên HDPê re.

Her kî rast pê derxe, Dewlet Bahçelî yê wan li pişta xwe bike û bi slogana "Bijî biratîya gelan!" li kuçeyên Mêrdînê bigerîne...

Xwe ji şer û pevçûnên fahşan bisitirînin!

Li Îskoçyayê jin û mêrek pev diçinin.

Mêrek bi navê James Mckenzie û jinek bi navê Bethanay Ryan...

Hevdu nas nakin û ji nişka ve pev dikevin.

Teqez tiştek qewimîye, yan na ma ne ehmeq in rabin belasebeb pev kevin!

Axir, mêr lê dinere cira jinê ne xweş e, paşîya xwe didê, hewl dide here, jin bi xezebekê xwe çend dike pêxîla wî û mîna mezeloqê lêvên xwe bi lêvên wî ve dizeliqîne û dimêje.

Mîratê, lêv jî pêt û agir in, ma kes kare xwe jê dûr bisekinîne!

Bi mêrik jî xweş tê û mêrik jî lêvên xwe li lêvên wê dijidîne û zimanê xwe li zimanê wê digerîne.

Hîn tam bi mêrik xweş nehatîye, ji nişka ve jin dev li serê zimên dike û serê zimên jêdike-hildiqetîne.

Piştî serê zimên hildiqetîne, ji pêxîla wî dikeve, berê xwe diguhere û tif erdê dike, serê zimên teva wê tûka bi xwîn diavêje erdê.

Ji wan wê de jî qaqlîbazeke mezin sekinîye; qaqlîbaz xwe li wê tûkê digire û dihere nikilê xwe li wî perçekê zimên dixe û dixwe.

Li hevdu gilî dikin, lê yê pê digire mêr e.

Heger qaqlîbazê ew perçekê zimên nexwaribûya, wê pê ve bidirûtana, lê rebeno yê heta talîya emrê xwe lalûte bimîne, mixabin.

Dadgehê ceza li jinê birîye, lê çi ceza lê birîye, hîn ne belî ye, anku ne dîyar e.

Jixwe min çîroka Dîyar ji we re gotibû...

Gotina Dawî

Lêvên her jinê nayên mêtin...

cihû û sînema

Li ser meselê, li hêla me em nabêjin, "mesele", em dibêjin, "li ser meselê"...

Erê, li ser meselê:

Ji dêvla ev partîyên kurdan bi barê qemyonan pere li vê sîyaseta ji xêndî kurdan ji her kesî re xêr e, xerc dikin, salê fîlmek çêkirana, ne çêtir e?

Bi sedan, bi hezaran çîrok, hîkaye, serpêhatî, destan, efsane û bûyerên trajîk hene-qewimîne.

Îroj em dest bi çêkirina-kişandina fîlman bikin, heta sed û salekê dawî nayê, lê...

Erê, lê em nakin;

em nakin, ji ber ku em hînî xizmeta ji bo xwe nebûne; 

ji ber ku aqilê me ji kîsê xelkê ye, bi aqilê protez em radibin, rûdinin, tevdigerin, difikirin, dinerin...

Êê!

Dema aqilê me ji kîsê xelkê be, anku em bi aqilê protez bifikirin, binerin û tevbigerin, kar û xebatên em bikin jî ew ê ne di xizmeta me de, di xizmeta xelkê de bin.

Û jixwe di xizmeta wan de ye jî!

Cihû berî bibin dewlet, bi rêya xebatên edebî-kulturî êş û trajedîya xwe li seranserê dinyayê belav kirin; 

êş û trajedîya xwe xistin her malê.

Edebîyat li hêlekê, bi rêya sînemayê em hemû bi êş û trajedîya cihûyan hisîyan.

Anuha tu herî li bajar û bajarok û gundên Kurdistanê bigerî, tu di ber kîjan tenûrê re derbas bî, ew jinên, ew pîrekên ser tenûran ê zanibin Hîtler kî ye, çi anîye serê cihûyan û cihû li ser vê erdê bi çi qas kuştin û jenosîdan rû bi rû mane.

Bi dehan fîlm hene li ser êş û kuştin û jenosîd û trajedîya cihûyan.

Bi xêra van fîlman dilê her kesî li ser cihûyan êşîya û nahlet li sebebkaran barandin.

Çima berpirs û rêvebirên kurdan çavên xwe ji xebatên kulturî re digirin?

Nizanim, divê meriv ji wan bipirse, lê tiştek tê aqlê min; aqlê min bi xwe ha, ne yê protez...

Gelo ew jî mîna dewletên mezin ji kaosê diçêrin, loma?

Îhtimal e.

Kê ji xebatên kulturî têr xwarîye ku ew têr bixwin!

Jixwe dewleteke kurdan çê bibe, konfor û textê îroj li ser diçêrin ê bi destê wan nekeve.

Û huzûr û konfora welatîyan jî ne xema wan e.

De ya min jî xewn û xeyalek e lo!

Te dî ew aqilê min ê ne protez carina dihêle ez li ser van tiştan bifikirim.

Ez jî difikirim, lê fikirîn vediguhere ponijînê û tenê di ser efendîyê xwe de diponijim.

"Ger dê hebûya me îttifaqek..." gotîye gorbihuştê Xanî.

Erê, ne tifaq heye, ne jî aqil,

mixabin!

cejna zimên

Sibê dîsa cejna zimên e û ji nişka ve em ê hemû bibin zimanperest.

Zimanperestîya me 24 seetan dewam dike, lê ev jî baş e, ji tunebûnê çêtir e.

Ez ê kin lê xim û kin bibirim!

Em radibin rûdinin doza zimên dikin û ji dewletê re dibêjin çima hûn zimanê me jî nakin zimanê fermî?

La hewle wela!

Di fermîyetê de hîn hebûn û nebûna me ne dîyar e, em tilîyên xwe li çavên xwe, biborin, li çavên dewletê dixin û doza fermîyeta zimanê xwe dikin.

Heyran, hûn tune ne, kes hebûna we qebûl nake û dewlet li ser nebûna we ava bûye, hûn rabûnin doza fermîyeta zimên dikin.

Qebûlkirina fermîyeta zimanê we, mirina wan e, loma jî bi derewan xwe nedin ber baranê...

De cejna we ji mecbûrî pîroz be!

Lê ji bîr nekin,

heta her roj wek cejn be em kurdî pîrozwer nekin, em ê nikaribin cejnê bikin cejn.

kurd û xwedê

Doh...

Kurdan bi şertekî misilmantî qebûl kiribû û bi Xwedê re peyman çêkiribû; 

heger Xwedê li gorî berjewendîyên wan tevbigerîya; 

na, heger Xwedê li gor berjewendîyên wan tevnegerîya, her kes li mala xwe bû...

Li Çîyayê Mazî gundîyek bizinan xwedî dike.

Gundîyê me piçekî timakar e; destê wî li pereyan nagere. Hesabê çend qurişên zêde dike, ji mesrefê direve.

Xwe bi xwe dibêje, "Jixwe çêre pir e, ez ê vê zivistanê ji bizinên xwe re êm û ceh û kayê nekirim; li vî çîyayî nefel û pincar û gîyha heta meha biharê ya dawî jî li çongan e."

Û zivistan tê...

Berfek dibare, çav çavan nabîne; bi rojan nasekine; seranserê wî çîyayî spîboz dibe, di bin berfê de dimîne; berf dide heta çongan.

Hesabê malê û sûkê li hev dernakeve.

Di govê de bizin birçî, ne êm heye, ne çêre...

Dibe teperepa dilê wî!

Dikeve nav mitalan û hey diponije.

Xwe bi xwe dibêje, "Îja min pê girt!"

Heta destê sibehê xew nakeve çavan.

Serê sibehê radibe dihere govê, lê dinere du bizin li erdê bûne term. 

Bi çengûrên wan digire, bi erdê re dixirxirîne, dibe termên wan diavêje derveyî gund.

Roja din du bizinên din dimirin.

Sisêyên din dimirin...

Çarên din dimirin...

Pêncên din...

Tenê bizinek wî dibîne. 

Dibêje hema ev jî nemira...

Serê sibehê radibe dihere govê, lê dinere ew jî mirîye. 

Bi nigê wê yê paş digire û termê wê jî dibe diavêje ser termên din û li ser tutukan rûdine, qederekê li termên bizinên xwe yên nêvîyê wan di bin berfê de maye, dinere.

Wê kêlîyê hingî hêrs bûye, tu kêrê tê ra bikî, niquta xwînê yê jê nere.

Li jor li esmên dinere.

Berf bi xezebekê dibare, nikare çavên xwe veke û binere.

Bi hêrs diqîre:

"De bibarîne, bibarîne! Heger min jî careke din enîya xwe da erdê û nimêj kir, bila te nîyhabe min! Heger te dît careke din nigê min bi hewşa mizgeftê bû, ji min bênamûstir tune ye! De bibarîne!"

Havîn e.

Li berîya Mêrdînê agir ji ber têlên ceryanê dihere û ew agir bi genimê seridî dikeve.

Di nava çend seetan de 200 dolim erd dişewite, dibe qîjot; tenê simbilek jî li ser nigan nabîne.

Fexrîyê me jî piçekî lalûte ye, ziman baş nagere.

Dema çav li genimê xwe dikeve, ronî di çav de nabîne, ji dîn û îmanê derdikeve.

Revî revî teşkên wî li hev dikevin, berê xwe dide nav gund.

Berî nêzîkî malê bibe, dibe "Fexo Fexoya wî..." 

Ji ber ku lalûte ye, ziman baş nagere, ji dêvla bibêje "Fexro" dibêje, "Fexo"

Fexro, kitana wê li serî, hirbîya wê di dest de, bi xwas xwe li derve diqewimîne:

-Çi ye kuro? Çi qarewara te ye?

-Min di dîn û îmana te nîyhê! Ka Teşkova min!

Ji teşkofê qesta wî teleşkov-keleşkov e.

Haya jina reben ji bayê felekê tune, hay jê heye mêrê wê û gundî ketine ber hev...

Fexro bêyî ku lê vegerîne, bi rev dîsa xwe li hundirê malê diqewimîne. Dihere keleşkovê ji kulînê derdixe û tîne dide Fexrî.

Fexrîyê me li wê hewşê berê keleşkovê bi jor ve dike û dibe reqereqa wî direşîne:

-Lo Xwedê! Hey min di te kiro!

Reqereqa keleşkovê ye, direşîne. Piştî cercûra xwe vala dike, cercûreke din diajo ber. Li ser hev heta fîşeka dawîn li ser girêdide, direşîne:

-De were dakeve jêr, em hesabê xwe li jêr bibînin, de! Min di te kiro! Ma ya tu dikî mêranî ye! De were dakeve jêr, de!

Heyv hatîye girtin û li gund roja mahşerê ye.

Mezin radihêjin çek û selehan; zarok jî bi tenekeyan;

dengê çek û selehan û reqereqa teneke û wîrewîra zarokan qîyametê radike.

Hecî Bişar telefonî Evdilkirîm dike:

-Kuro Evdilkirîm, ev çi reqereqa çek û seleh û teqereqa tenekeyan e, hi ii?

-Kuro, heyv hatîye girtin, heyv!

-Kuro, çi eleqeya reqereqa çek û selehan bi girtina heyvê re heye? Alahûekber!

-Îja çi eleqe! Meriv dibêje qey tu ne ji vî welatl ye! Wan fîşekan bera Xwedê didin, ji Xwedê re dibêjin heyva me berde, heyva me ronî bike.

Gotina Dawî

Heft xwezî bi kurdên berê...

Kurdên berê, ji bo bizinekê, ji bo çend dolim genim hesab ji Xwedê dipirsîn û dîn û pêxemberên wî bêminet dikirin; 

lê îro ro, misilmanên Xwedê li ser axa kurdan dest diavêjin namûsa kurdan; biçûk mezin, jin mêr kurdan dikujin, lê dîsa jî kurd terka misilmantîya Xwedê nakin û bêvila xwe ji qûna wî dernaxin.

Erê weleh, namûs bûye bexdûnis û bizinên rebenê gundî jî ji nebûna qefleke bexdûnis di bin berfa Xwedê de can dan...

nivîseke şolî

Binivîsînin!

Heta nuha min digot çima her kes dinivîsîne? Tenê bila yên ji heq nivîsandinê tên anku yên xwedan vîzyon û afîrîner binivîsînin.

Li dij vê tevgerê derdiketim, 

lê na...

Êdî wek berê nafikirim.

Divê her kes binivîsîne; çi baş, çi xerab, hîç ne girîng e, 

divê her kes binivîsîne!

Heta Şeytan li me tê rehmê û dewleteke me çêdibe, çi ji kê hat, bila texsîr neke, binivîsîne.

Jixwe asîmilasyonê bi xezebekê em dane ber xwe û me dihêre, 

qet nebe berî em hemû di nav diranên wî aşê dirinde de bên hêrandin û xêr di me de nemîne, em binivîsînin;

em binivîsînin, da ku ew peyvên li ser kaxizan, li ser hişê komputeran tomar dibin, rojekê xwe li hişê nifşekî nuh biqewimînin.

Peyv û axavtin mîna sura bê ye, tê û dihere, lê nivîs bi ber sura bê nakeve; tomar dibe.

Çi ji kê hat, texsîr neke, binivîsîne.

Mixabin, pozê nifşê îroj naşewite, belkî sibê ji xêretê nifşek bizê 

û ev zimanê bi rêya nivîsandinê tomar dibe, xwe li devê vî nifşî biqewimîne, ji vî nifşî re bibe zimanek û ji vî zimanî neteweke ava bibe; neteweke zimankurdî...

Jixwe rojekê bêjing ê li me nivîskaran bê xezebê; xerab ê bi bin kevin, çê yê jî li ser bimînin...

Tenê nivîs kare kurdî ji nav diranên wî aşê dirinde yî devbixwîn rizgar bike.

Binivîsînin!

Pîrê nemire bihar hat, kero nemire qîvar hat!

Tirkên hîn nuh ji ser pişta ker û hesp û qantiran peya bûne, nêt xera kirine herin ser heyv û Marsê...

Û hîn tirimbêla ku wê pê herin ser heyv û Marsê îcat nekirine, nîqaşên li ser bidestxistina kolonîyan dest pê kir.

Li ser axa Marsê kî yê ku dagir bike; ku yê para kê bikeve?

Normal e!

Genên wan genî ne û tenê li ser kuştin, qirkirin, talankirin û dagirkirinê difikirin.

Berf, tenê li xwezayê tê;

mîna bûkeke serxêlî ya bi bûkanîya spî paktîyê sembolîze dike, berf jî xêlî û bûkanîya xwezayê ye.

Berf li bajaran nayê; di bin şopa nigên însên û tekerên tirimbêlan de, berf bajêr mîna zir sergoyekî nîşan dide...

Nahlet li romantîzma we ya ji bo min romatîzma ye, bê!

Û pere jî pere nake, heger ew pere yê ji bo kêf û ger û zewq û bextewarîya te nebe kole...

Û dîsa û

Pişkandin nîv orgazmek e, lê carina dema hindik dimîne meriv bipişke û ew pişkîn xwe bi paş ve dikişîne, şeytan bi meriv bikene, çêtir e.

Gotina Dawî

Di şerê Xwedê û Şeytên ê desthilatdarîyê de, roj bi roj Xwedê ber bi têkçûyînê ve dihere...

şeva regaîbê

Şeva Regaîbê anku şeva Xwedê rehm û xêr û bereket û alîkarîyê belav dike...

Lê heta nuha ji vê rehm û xêr û bereket û alîkarîyê kê çi bi dest xistîye?

Nizanim.

Mesela:

Hîn min nebihîstîye sibeha vê şevê birçîyek şîyar bûye û li ser sifreya xwe ya her sibeh nanê tisî diçîne çayê, penêr, hêk, to, hinguv û zeytûn dîtîye...

Hîn min nebihîstîye piştî keçekê destên xwe li ber Xwedayê xwe vekirine û li ser daxwaz û duayên wê, sibeha vê şevê bavê wê ji dêvla pismamê wê ew daye dildarê wê...

Hîn min nebihîstîye sibeha vê şevê li ser bergerîna zarokeke berşîr, Xwedê destê xwe ji pêxîla dêya vê zarokê kişandîye û nehiştîye ev zarok sêwî bimîne...

Hîn min nebihîstîye sibeha vê şevê li ser gilî û gazinên bindestan, bindest ji zilma serdestan xelas bûne...

Hîn min nebihîstîye sibeha vê şevê kedkaran têr xwarine û di çavên kedxwaran re derketîye...

Hîn min nebihîstîye sibeha vê şevê li ser bergerîn û daxwaza dêyeke bindest, law an jî keça wê ji nav destê serdestan rizgar bûye û ji mirinê filitîye...

Bi kin û kurmancî:

Hîn min nebihîstîye bê sibeha vê şevê ev rehm û xêr û bereket û alîkarî li gorî kîjan pîvanê û kî li kê û li ku belav dike?

Û bi qasî min bihîstîye tenê birçî, sêwî, ketî, bindest û kezebşewitî di vê şevê de destên xwe li ber Xwedê vedikin û dua û îbadetê dikin.

De bila destên we her vekirî, enîya we jî her li erdê be; 

belkî dora rehm û xêr û bereket û alîkarîyê bê we jî...

We got "Regaîb!"

Ew jî rojeke ji rojên din e; ne kêm, ne zêde;

tam 24 seet...