ziman û zarava

Erê, soranî jî zaravayeke me ye û bi min xweş û şêrîn e jî wek hemû zaravayên din ên kurdî, lê ya bala min dikişîne ev e: 

Mesûd Barzanî di nav de, pirê rayedarên/kadroyên rêvevir ên Kurdistanê ji kurmancîyê bêtir soranîyê bi kar tînin. (Ji bo rayedarên/kadroyên PDKyê)

Hûn kurmanc lawê kurmancan in, lê di gotar û daxuyanîyên xwe de herî pir hûn soranî bi kar tînin.

Çima kaka gîyan, hi iii? Çima?

Û heger hûn û yên wek we soranîyê di ser kurmancîyê re bigirin, jixwe soranîperestên mîna Şêrko Bêkes ê jî hewl bidin soranîyê bikin zimanê fermî yê Kurdistanê.

Heyf!!!

Gotina Dawî

Kes bi qasî me ne dijminê xwe ye!..

ax û ax

Divê cizîrkî jî li zaravayên kurdî zêde bibe; lewra ne kurmancî ye, ne kirmanckî ye, ne soranî ye, ne jî lorî û hewramî ye; bi serê xwe zaravayek e û ez bawer nakim ji wan pê ve kes ji wan fêhm bike.

Carinan çûyînek bi dizî û kin di xwe de çîrokeke dûr û dirêj dihewîne. Sê çar hevok têra trajedîyekê dike.

Û hewceyî gazinan jî nake.

Piştî salên heyştê, pirê kurdên xwedan kesayet û jîr û zîrek ji ber nasnameya xwe ya sîyasî ji welêt derketin û revîyan, çûn li bîyanîstanê bûn kulmek hêvî, kulmek hesret û li wir ketin pey şopa trajedîya xwe; trajedîya wan bû kabûs û ket xewnên wan; bedenên wan li vê dinyayê ne, lê ruhên wan li ser pira silatê li xwedîyên xwe digerin.

Lê van çend salên dawî, berevacî salên heyştê, êdî kurdên bêkesayet û zîrt û zirtole ji ber bênasnametîya xwe ji welêt derketin/derdikevin, revîyan/direvin.

Bi têkçûyîna aborîyê re kurtêl û hestî ji diz û keleş û qeşmer û tewtewe û qahp û pûştan re jî nema.

Bi koça doh em xemgîn bûn, lê bi koça nuha em şad û bextewar in.

Bi hêvîya çûyin hebe, veger tune be...

Belkî piştî vê çûyînê ax xwe ji şopên bêxîret bişo!..

Mixabin, 

tucarên tirk û apocî ji xwîna zarokên me têr nebûn/têr nabin û wer xuya ye ew ê têr nebin.

Hîn jî di ber vê zîhnîyeta teres de dêyên kurd li çongê xwe dixin û porê xwe radikin.

Lê dê jî êdî ne dêyên berê ne; 

dêyên doh di ber zarokên xwe de mirin didan ber çavê xwe; xwe tî û birçî dihiştin, nedixwarin, didan zarokên xwe, 

lê îroj ji bo fantezîyên Apo bi destê xwe zarokên xwe dişînin mirinê.

Heyf, 

lê tu ji kê re dibêjî!

Gotina Dawî

Ax li xwe digere!..

kurd û kurdî û nivîskarî

Li fûara kitêban a Amedê nivîskarên me yên mîna xiltan di bin axê de dijîn, bi hev re ketine qayîşa îmzekirinê.

Qayîş?

Ji bo kurdên hîn nuh zimanê xwe hîn dibin, ez vê jî bibêjim, bila serê wan tevlihev nebe. Guneh in.

Jixwe her kî hînî du sê gotinên "akademîk" dibe, radibe li ser serê civakê dibe mamosteee!

Haa!

Qesta min ji qayîşê, ne doxîn e ha! Qayîşkişandin yanî qerez. 

Li ser meseleyê:

Filankesan bi hev re dikevin qerezê.

Spasîyek ji bo Keskokê😉 ez jî ji wê hînî vê peyvê bûm, lê hîn jî ji bo min lê dikolê. Di sindoqa dêya wê de gelek peyvên sernixumandî hene...

Axir, dîsa mijar û mesele li bin guhên hev ketin. Ka ez li nivîskarên xwe yên bêhna entelîjansîyaya fransîya ji wan difûre vegerim...

Her yekî desteyek qelem xistîye binê tûrikê xwe û mîna teyrên ser berateyan bi çarçavan li benda berateyên xwe, pardon ango biborin, li benda xwendevanên xwe ne.

Û kurdên me yên xwende yên di jîyana xwe ya rojane de di nava rojê de tenê seetekê jî bi kurdî napeyivin, ji bo kitêbên xwe yên kurdî bi nivîskarên xwe yên kurd bidin îmzekirin, telefonên wan di destê wan de li benda dora xwe ne.

Selfîî!

Selfîî!

Selfîî!

Lê ji hemû nivîskaran Receb Dildar bi min balkêş tê; tu yê sûnd bixwî fûar ji bo wî çêdibin; li her fûarê ew li pêş e û mîna zarokekî berî cejnê/eydê kincên nuh jê re hatibin kirîn, her bi kêf e, her bi coş e.

Hezar şabaş ji sebr û kêfa wî re!..

De îja tew ku dema keç û jin kitêban bi wî didin îmzekirin û wêneyan pê re digirin, bi şerefa Kermo Dibo, wê kêlîyê di vê dinyaya gewrik de kes bi qasî wî xwe şad û bextewar hîs nake.

Îja vê êvarê min di twîttekê de bi şaşî ji dêvla Receb binivîsînim, Reeb hat nivîsandin; ew "c" ji ber tilîyên min filitî û nizanim çû ket kê?🤔

Ê de qey Şeytên bi min qurincî û got werê binivîsîne

Îja kî bîra Reeb!!!😂😂😂

De îja nuh hin ji we jî dibêjin Devliken hesûdîyan dike ji ber ku kesî eşandîye pey wî!..

Bi serê we, ji vir de û wê de bilêtên min bibirin jî, ez neçûm û min ew kitêbên xwe yên bê redakte ji bo kubir û ego û quretî û tucaretîya wan weşangeran îmze nekirin.

Min got,

-Evdilayê ne ji ometa Abdullah, heyfa kurdî ku kurd ji quzê wê ketine!

Got,

-Seyda, kurd di meha heftan de ji zikê kurdî ketine, loma jî nîvco ne, nîvco!

Min got,

-Yanî?

Got,

-Seyda, mejîyê wan tam nesitewîyayî ye yan na, ma dev ji zimanekî wek zimanê kurdî berdidan û diçûn zimanê tirkî dikirin qûna xwe!

Gotina Dawî

Heger kurdî azad bibe û rojekê kurdî bibe zimanê kurdan, gelek nivîskar ê qelema xwe bişikîne û têxe qûna xwe!

helbesteke nehelbest

di binê şûşeya bîrayê de ez çav li zaroktîya xwe ketim vê êvarê

mîna serserîyekî serxweş zîz dibûm bi vir de û wê de li ber zimanê zemên

binê nigan hew hîs dikirin sitirî û kelem û bixuşk

sergo bi sergo digerîyan em ji bo tahmtîtikên tahmzarok

xalê xidir ê tat bi nîverebî û nîvkurmancîya xwe bi nîvê heq ji me dikirîn sifir û tûtya û elemiyonên me

lê em jî têra xwe hebûn haa

bi qasî nîvê heqê xwe yê me nedistend me bi kulman tije dikirin bêrîkên xwe bi çikolata û qidam û gufret  

xalê xidir dikenîya di bin simbêlê xwe de bi haweyekî zexel 

lê bi fîkefik em derdiketin û li pey hev rêz dibûn mîna morîkên tizbîya nodûneh

şeva yelda

Got,

"Tu radibî rûdinî dibejî ez kurdperwer û neteweperwer û kurdîhez im, lê quz û jin ji ser zimanê te hilnayê. Dînê te quz e, îmana te jin e."

Min got,

"Hey ehmeqê nizanim ji kî derê ca xwe derketo! Xizmeta bi kîrê xwe ez ji bo kurdî/kurdîtîyê dikim, pirê kesên mîna te ji sibehê heta êvarî halanan di xwe de hildidin û quretîyên populîst dikin, nikarin bi hiş û hişmendîya xwe, nikarin bi tevger û pratîka xwe wê xizmetê bikin."

Dêla xwe xist nav şeqên xwe û li paş xwe nenerî, fiskirand, çû!..

Carinan dema li ser hin mijarên kurd û kurdî ez û hin camêr dikevin qirka hev, ku tahde li wan tê û bersiveke wan namîne, hêrs û aciz dibin û bi wê hêrsbûn û acizîyê radibin ji min re dibêjin,

 "Ez ji te kurdîheztir im. Tu doxînsistekî jinperest û quzperest î!"

La hewle wela û quzilqurt û nizanim çi qas bela!

Tam ez devê xwe tije dikim ku bibêjim, "Kurdîtîya di serê kîrê min de di serê te de tune ye" lê dev li zimanê xwe dikim, nahêlim ziman rep bibe...

Haa! Vê jî bibêjim:

Şeytanê ez nahletê lê dibarînim û Şeytanê ku misilman bi bêhişî diherin êrişî wî dikin û di wê alozîyê de serî li hev dişikînin û dipelixînin ne eynî Şeytan in, haa!..

Axir...

Kîrê min gelek jin kirine kurdîhez û ew bi xwe hisandine, lê hûn çi dikin?

Ji bilî xwelîya Amarayê!..

Hey bêhişên ehmeq!

Bi wê durûtîya xwe hûn eşq û hez û nîyhandinê jî li ber çavê jinan reş dikin, hûn wan ji kurdî û kurdîtîyê jî dûr dixin.

Îja ez çi bikim!

Heger ez ne heteroseksuel bûma, min ê hûn mêr jî bi kîrê xwe terbîye û perwerde bikirana, lê hezar heyf û mixabin, ji min nayê û nikarim wê xizmetê bikim.

Dibêjin îşev şeva Yeldayê ye!

De îja di vê şeva dûr û dirêj de meriv ji yara xwe dûr be û heta destê sibehê meriv bahlîfekê têxe himbêza xwe û xwe li wê bahlîfê biboqîne!..

Ker di Yeldayê ne û hew!

Û sîyaset...

Nizanim çi qasî rast e, çi qasî ne rast e, lê dibêjin partîzanên DEMê, piştî vexwarina çayek bidem biryar dane ji bo namzetîya şaredarîya Amedê herin li derîyê Leyla Zanayê bixin.

De îja...

Heger Leyla Zana teklîfa wan qebûl bike, Leyla Zana ji wan xerabtir e!!!

Û hûn sax, ji qewla Laleşê Qaso!..

Gotina Dawî

Yanî hîn min ê qala Şivan Perwer û sekna rewşenbîrî bikira,

lê...

De bila ev mijar jî bimîne ji sibê re.

Ma weleh şeva Yeldayê ye û hîn ji sibehê re pir heye.

De ka ez qenehek cîn vexwim, heger min bi xwe re dît, ez ê çend kelaman li ser vê mijarê jî bikim.

Axir...

Ka ez herim ji xwe re li bahlîfeke nerm bigerim; şev dirêj e!

ji şeva şevoquzî re

Got,

"Tenê tu bi çavê nîyhandinê li min dinerî. Ji bo te, nîyhandina bi qahpikekê re û nîyhandina bi min re eynî tişt e. Ez ne qahpik im. 

Min got,

"Kes bi qasî qahpikan ne pîroz e, lewra qahpik bi wê arezû û şehweta xwe mêran pîrozwer dikin û bi saya serê wan qahpikan mêr azad dibin."

Got,

"Tu çawa yî? Çi dikî, zalim? Pênc sal in deng û pêjna te nayê!.."

Min got,

"Ez baş im, lê li ser romanekê dixebitim; dikim nakim nikarim lê germ bibim. Îlham û mîlham nayê."

Got,

"Ka were serê xwe têxe nav şeqên min, ez ê bi her du destan serê te bi quzê xwe ve bidewisînim; piştî te ew bêhn kişand hundirê xwe, heger tu neçûyî te bi ser gora Tolstoy de bi şipîyakî nebeliqand ez ê ser pişta quzê xwe bi şîşa sor dax bikim û hew qahpiktîyê dikim."

Got,

"Ez bi heft dilan dil di te de me, lê ne xema kîrê te ye!"

Min got,

"Çima tu radibî barê heft dilan li dilekî dikî û wî dilî di bin wî barî de bênefes dihêlî, hey jina janzayî?"

Got,

"Tu hatîyî guhertin; êdî tu ne yê berê yî; wek berê tu li dora min nagerî, zîz nabî."

Min got,

"Na. Ez ê berê me û hîç nehatime guherîn, lê mîna te ez nikarim rabim di bin barê heft dilan de bimeşim bi dilekî,."

Gotina Dawî

hez kir...

hez kir... 

hez kir...

hezkirina wê ew kir ar û agir!..

helbesteke nehelbest/xewnên beradayî

li qiraxa gola reqo min pif kir qûna beqekî 

bi darpûşekî qulqulî 

ji bo ez bibim avjenekî wek masî û avjenîyê bikim bê tirs û bê metirsî

û marmaroka ku ji bo ez beza bibim min xwe lê diboqand, qebhet bi ser de hat wê êvarê bi dizî

li ser tenûra taxa jêrîn pîrekekê ji şeş pîrekan re bi şeş quranan sûnd dixwar bi kurdîyeke rewan û safî

qebhetbiserdehatina marmarokê vedigot û li xwe dixist dikir gazin û gilî

wê şevê pelçimokan xwe hiznî girê dan û derneketên ji wê qula xwe ya reş û tarî

heta destê sibehê bi ser hev de ponijîn girîyan bi haweyekî belengazî

û berî tarî bibişkive bi kêlîyekê ji nişka ve veciniqîn bi dengê meleyê mizgefta bêminare yê nesunetkirî

lê xuya bû mele bêyî dilê xwe derketibû ji himbêza jina xwe ya nuhbalixbûyî

her memikeke wê dişibîya şimamokeke bêhnîlahî

ne mele meriv ewlîya û pêxember bûya jî meriv dev ji mêtina wan memikan bernedida wê şeva harbûyî

heger kîr li meriv nebûbe boçikeke cixareya vemirî 

mele lê ho veneda û berê xwe da şaneşînê ji bo bi azana xwe tirs û xofa xwedê tixe dilê şênîyên wî bajarî

jinê go berî ez ê orgazm bibim bi kêlîyekê çima te wî kîrê xwe yê bikumik ji quzê min kişand hey kafirê nesunetkirî

ez ê heqê xwe li te helal nekim heta roja qîyametê heger mirina te yê li ser sicadeyê be jî

lê bi şertekî ez ê te efû bikim ya meleyê ku ûjdanê xwe di binê kumika kîrê xwe de ji bîr kirî

heger rojekê min dît kurdan pesnê xwe dan bi kurdî bi soz ez ê mîna baba tahir sikak bi sikak bigerim û bêm maçî bikim kumika wî kîrî

gotinên beravêtî

Ahmet Turkê 81 salî yê tir di qûnê de bûye fis, dike careke din ji bo şaredarîya Mêrdînê bibe namzet.

Sînemê sînemê sitara rebê alemê

Hiş û aqlê min li cemê, wê êvara çarşemê

Wê êvara sêşemê, ji min re kul û derd û xemê

Hewara xwedê sînemê, hewara xwede sînemê

Li wê herêmê, mala hecî Sînan, ne dev ji axatîya xulaman berdan, ne jî dev ji şivantîya mirîdan.

Li berîyê axa ne, li çîyê serşoreşger.

Axir...

Wer xuya ye heta hûn li Kibrisê qoltixeke qumarxaneyekê li ser Ahmet Turk tapo nekin, Ahmet Turk ê ji dêvla vîskîyê her doza xwîna we bike.

Û serxweşîya bi xwînê jî naşibe serxweşîya bi alkolê; alkol hest û hîsan li meriv sist dike, lê xwîn rehm û ûjdan û bext dikuje!..

Bi kin û kurdîya kurmancî,

Ahmet Turkê ku gun lê sist bûye û êdî pîrekek jî hew pê qayil dibe, wa ye hewl dide dîsa bibe mêrê bajarekî!

Tu çi jin û tu çi mêr

Here şoreşê wek şêr

Geh li jor û geh li jêr

Çi bi çek û çi bi bêr

Milîtano milîtan Kurdistan

Min got gun, çîroka gunê Xeto hat bîra min:

Evdîyê lawê Xeto ji bo bazirganîyê dihere Çînê. Hefteyekê li Çînê bi vir de û wê de zîz dibe, digere, dibeze. 

Piştî hemû kar û barê xwe dike, danûstendinên xwe pêk tîne, vedigere welêt.

Dê û bavê wî li devê derî bi dilekî germ û xweş lawê xwe pêşwazî dikin.

Evdî teva walîzê destê xwe derbasî hundir dibe, sola xwe ji pê dike û li ber dîwêr qûna xwe datîne ser balîfê û walîz li ser kêlekê vedixe.

Ji kêfan dê û bav li ser nigan li bende ne.

Evdî walîz vedike, kinc û alav û asûkên di walîz de yek bi yek derdixe û destê xwe diavêje sindoqeke biçûk, wê sindoqê dirêjî bavê xwe dike û dibêje:

-Ev dîyarî ji bo te min anî, yabo.

Xeto di bin simbêlan de dikene û destê xwe dirêjî sindoqa destê lawê xwe dike. 

Dibêje:

-Çi di vê sindoqê de ye, kuro?

Evdî dibêje:

-Ka veke.

Xeto bi kêf û coş û piçekî jî bi heyecan wê sindoqê vedike. Bi vekirina sindoqê re piçekî şaş dimîne. Du topik di sindoqê de ne. Destê xwe diavêje topikan, wan ji sindoqê derdixe, bi haweyekî pisporane li wan dinere lê tê nagihêje bê çi ye û bi kêrî çi tên. 

Dibêje:

-Ev çi topik in, kuro? Ma ez zarok im?

Evdî bi haweyekî qure wan topikan ji destê bavê xwe digire û di kefa destê xwe de wan bi hev dide û dizîvirîne.

Dibêje:

-Ji van topikan re dibêjin topikên acizî û stresê. Rojê pênc caran wek ferzên nimêje carê pênc deqeyan pê bilîze, ne acizî dimîne li dora te, ne jî stres.

Xeto di bin simbêlan de dikene û dîsa xwe dirêjî topikên xwe dike. Wek ku bira jî jê fêhm dike, di kefa destê xwe de wan bi hev dide û li ber wî dengê ji topikan derdikeve bi xwe xweş tîne.

Dêya wî Xoxê mirûzê xwe dadiliqîne, dev û lêvên xwe turşotahlî dike û dilê xwe bi xwe dişewitîne. 

Dibêje:

-Ji sibehê heta evarî ya derd û qehra bavê te dikişîne û kezebê li xwe reş dike ez im, tu radibî wan topikan didî bavê xwe. Ka ez ê çi xwelîyê li serê xwe bikim, hi ii?

Evdî dikene, dibêje:

-Lê yadê heyranê! Jixwe xêr di bavê min de nemaye û gun lê sist bûye. Hema çi cara bavê min rahişt wan topikan û bi wan lîst, tu jî herî di ber wî de rûne, derpîkê wî jê bike û ji xwe re bi gunikê wî bilîze. Bi Xwedê hêkên gunê bavê min ê ji topikên Çînê bitestir bin ji bo acizî û stresa bedena te!..

Gotina Dawî

Ji sembolan hez nakim, lê hewce ye kes jî bi çavê sembolan li kesî nenere.

azad û kole

Divê başûrî ji wê kompleksa xwe ya xwebiçûkdîtinê rizgar bibin û êdî terka wê zîhnîyeta xwe ya dilbijandin û evîndarîya tirkî û tirkîtîyê bikin.

Di warê dîplomasîyê de kî bi kê re çi keratîyê dixwe, ne derd û problem e û me eleqedar nake;

lê ew weşanên medya û çapemenîya başûrîyan ên bi tirkî?

Ma li Tirkîyeyê we dîtîye televîzyonekê yan jî rojnameyekê bi kurdî weşan kirîye?

Çi ii?

We got, "TRT Kurdî"!

Heyran, TRT Kurdîyê jî mîna televîzyonên xwe yên din ji bo berjewendî û propagandaya xwe bi kar tînin û jixwe hema hema hemû bernameyên wan jî ji jîyîn û tevger û kultura kurdî/kurdan dûr in;

zimanekî xav û çêkirî, bernameyên muhamedî yên dînî û rêzefîlmên tenê kurdan li ber çavê kurdan kêm dixin û wan dihetikînin.

Berê qeşmerîyên xwe bi lazan dikirin, nuha jî êdî bi rêya TRT Kurdîyê kurdan karîkaturuze dikin, mixabin.

Lê divê ez bextê xwe navêjim û neheqîyê li TRT Kurdîyê nekim. Baş xerab, dîsa bi çend qurişan zimanê wê ji zimanê medya û rojnameyên apocîyan kurdîtir e.

Tew ez ê qala qerf û mîzaha wan nekim!..

Ya star 

û bi ser de jî bêlome be!

Yanî bêbavan kirine ku êdî em bi hetiketîya xwe dikenin û kêfa xwe, kêfa hev tînin.

Haa!

Di warê qerf û mîzahê de jî TRT Kurdî û kurdên entegrasyonîst ên bi dizî apocîtîyê dikin jî bi haweyekî sosret bi hev re qayîşê dikişînin; yek ji yê din re dibêje, "Ez ji te beradayîtir û qeşmertir im!"

Axir...

Ez ji mijarê dûr nekevim.

Ka bila ciwamêrek an jî ciwanikek pêş ve bê û ji min re vê (bê)vîzyonê şîrove ango rave bike û min li ber bixe bê çima ev zîhnîyet, ev helwest bi min ecêb tê.

Yan jî...

Gelo tenê ez û çend xwelîserên mîna min vê helwestê şaş dibînin?

Gelo ev rewş tenê bi min û çend xwelîserên mîna min sosret tê?

Gelo xwe bi xwe hûn ji xwe re dibêjin bi van weşanên xwe yên bi tirkî em çi xizmeteke baş ji kurdên ku hindik maye terka kurdîtîya xwe bikin re dikin?

Weyla xwelîya heft gundan li gundekî û xwelîya wî gundî jî li serê we be!

Ew egoya we ya mîna berazekî hov, ne têr dibe, ne jî têr dixwe.

Gotina Dawî

Xelk tûrikê xwe bi zanînê dadigirin, hûn jî tenê derdikevin nêçîra "like" û eferim û çepikan...

Gotina Herî Dawî

Hûn dibêjin qey em azad in, lê mixabin di çerxa populîzmê de hûn koleyên populîst in.

twîtter spaces

Twîtter spaces ango odeyên twîtterê yên civat û sohbetê...

Cîyê orgazmê ye yan cîyê masturbasyonê ye?

Nizanim!..

Lê tiştê ez dizanim ev çend roj in ez jî bi vê masturbasyonê bi xwe xweş tînim.

Bêguman ji bo hinekan jî cîyê gunehan e; ji bo gunehên xwe bişon an jî xwe ji gunehên xwe pak bikin, li vir dicivin.

Êşîyane!

Êşandine!

Diêşîn!

Diêşînin!..

PKKyîyên kevn bala min dikişînin. Qala xwe û serpêhatîyên xwe û zilm û zordestîya Apo ya hovane dikin û li ser narsîzma wî radiwestin, lê gelo bi herikîna zemên re hûn jî piçekî neşibîyan wî ango hûn jî nebûn wek wî?

Belê, hûn bindest bûn, lê meriv bi salan ji wê zilm û zordestîyê re kwîr û kerr û lal dimîne?

Her tişt li ber çavê we diqewimî û we jî, ji bo hûn xwe têxin çavê Apo, we xwe li kwîrî, kerrî, lalî diatanî.

Hûn hemû şirîkê sûc û gunehên Apo ne, hemû!

Bêguman ez ji bo serkirde, giregir û konseya serokatîyê dibêjim; lewra di artêşan de jî esker esker e û fermandar berê wan bide ku, diherin wir, lê...

çendî em bi hestîyarî tev bigerin û bibêjin gerîla zarokên me ne jî, piştî demekê yên wê zilm û zordestî û fantezîyên Apo bibînin û hîn jî ji bo fantezîyên Apo di nav wê rêxistinê de bimînin, tev bigerin, ew jî mîna serkirde û giregiran sûcdar in, gunehkar in.

Axir...

Yên serkirde û giregir ên di avabûn û xurtbûna rêxistinê de rola wan nayê piştguhkirin, bûne muxalîfê Apo û çi qas sûc û guneh hebin, bera stuyê Apo didin û wek rûnê bi ser avê keve, tiştekî li xwe nagirin.

Yanî baş xerab çi qewibîbe, bi Apo qewimîye.

Êê!

Ma xelk ê nebêje, madem baş xerab hemû bi destê Apo û bi ferman û emrê Apo diqewimî, naxwe hûn li ber keran bûn? Ango we şivantîya kulîyan dikir?

Di wan odeyan de bi qasî ez li wan guhdarî dikim, heşayî haziran, lê tenê ker ketîye dêya zarokên feqîr û jar û hejar û belengazan.

Yên serkirde û giregir xwe dane alîyekî û tenê bi masturbasyonê bi xwe xweş tînin; apocî jî diherin gefan li belengazên bêxwedî dixwin û dema kêsê pê dixin jî, wan dikujin.

Belê, hewce ye li xwe mikur bên û bipeyivin. Bila tu gîyha di bin tu kevirî de nemîne; kê çi kirîye, bila derkeve.

Lêborînxwestin, lixwemikurhatin, lixwegirtin, poşmanî, qebûlkirina şaşîyan, kêmanî, çewtî...

Belê, baş e hûn van tiştan dibêjin, lê jixwe yên li we guhdarî dikin 300/400 kes in û kêm zêde ew 300/400 kesên li we guhdarî dikin, ne bi qasî we be jî, ew jî Apo nas dikin û ew jî dizanin Apo narsîstekî nexweş û xwedan îdeolojîyeke beradayî ye.

Ya girîng,

ji bo ciwanên ku hayê wan ji we û sohbet û civatên we tune ye, hûn çi difikirin?

Çi rê û rêbazên we hene ji bo hûn nehêlin ew jî bi wê jahrê jahrdadayî bibin?

Apo li ser nezanî û cehaleta wan, ji bo narsîzma xwe împaratorîya nezanîyê ava kir.

Ka kerem bikin bi rê û rêbaz û projeyên xwe pêş ve werin bê hûn ê vê împaratorîya nezanîyê bi zanîna xwe çawa hilweşînin.

Ev mesele tenê bi fantezîyên odeyên twîtterê çaresar nabe.

Haa! 

Vê jî bala min kişand!

Ev odeyên twîtterê, kurdên kurd mane jî dihêrin û bi qasî dewletê û apocîyan ew jî bi zimanê tirkî kurdan ji kurdîtîyê dûr dixin.

Xwedê ji we jî ji Apo jî ne razî be!

Gotina Dawî

Bi kesayeta têkçûyî hûn nikarin bi durustî bimeşin!..