mêr û nêr

Evdilayê ne ji ometa Abdullah telefonî min kir û meseleya kalemêrekî ji min re vegot.

Di bin simbêlan de kenîyam û xwe bi xwe, min got de ka ez jî bi afirînerî û xeyal û fantezîyên xwe vê meseleyê xweşik bixemilînim û bikim pêkenokek û têxim xizmeta kurdîyê:

Xalê Bekir û xaltîka Nazê di nav nivînên xwe de, xurexura wan e, di xew de ne.

Ji nişka ve dibe gurmegurma derî, hew tune ye derî ji ber bê xwarê; bi wê xezebê...

Xalê Bekir teva derpîyê xwe yê bipîne çeng dibe ser xwe û bi lez dihere derî vedike.

Bi vekirina derî re cendermeyê li devê derî sekinîye, qondaxa selehê li sînga xalê Bekir dixe, xalê Bekir li ser piştê tûşî erdê dibe.

Xaltîka Nazê di nav nivînên xwe de mîna ji xwe re li lîstikeke şanoyê temaşe bike, ziq li wan dinere û xwe tev nade.

Cenderme destên xalê Bekir ji paş ve kelepçe dike û wî radike li ser nigan diedilîne.

Xalê Bekir ji bêdengî û rehetîya xaltîka Nazê pir aciz dibe.

Cendirme xalê Bekir bi delkan ber bi derî ve dahf dide.

Xalê Bekir hew xwe digire. Di nav lepên cendirme de xwe li xaltîka Nazê dizepitîne:

-Keçê, ma çima tu nagirî? Çima tu nakî hahohaho û gazî?

Deng ji xaltîka Nazê dernakeve; bi heman helwestê mîna ji xwe re li şanoyê temaşe bike, tenê ji xwe re li wan dinere.

Çav di serê xalê Bekir de fireh dibin û dev lêva xwe ya jêrîn dike, dibêje:

-Tu jî ne neheq î, Nazêê, tu jî!.. Bila pişta min wek berê xurt bûya û ji du şevan carekê min bikarîya di te nîyha û dilê te hênik bikira, te yê nuha li ser min hirbî û kitan û kirasê xwe biçirandana. Îja ez çi bikim! Ne sûcê te ye. Kîrê min bi min re xayîn ket! 

Û difitile ser cenderme, dilê xwe bi xwe dişewitîne û bi haweyekî kelogirî dibêje:

-Cendirme beg! Xweda kesî ji nêranî nexe û hew!

firçeya diranan û kîrê hecî demşo

Hecî Demşo têr şîva xwe dixwe, di ber xwe de "Elhemdulîllah!" dibêje û ji ser sifreyê radibe, dihere li ber destşoyê disekine, dest û devê xwe dişo.

Berî destê xwe biavêje destmalê, diranên xwe qîç dikin û di mirêkê de li diranên xwe dinere; pirtikên xwarinê yên ketine ber diranan, wî aciz dike. 

Li dora xwe dinere, çavê wî li firçeya diranan a di tasika ber dezge de ye, dikeve; destê xwe dirêjî firçeyê dike, piçek macûn bi ser dide û dibe xirtexirta wî dest bi firçekirina diranên xwe dike.

Pîreka wî hecî Meyrê jî, sifreya xwe dide hev, radibe ber bi mitbexê ve dimeşe, lê li serê korîdorê li hecîyê xwe disekine. Sifreya wê di bin çengê wê de, mesefa bilxurê li ser destê wê, dibêje:

-Hecî, ma tu dikî bixurifî! Tu çima bi firçeya min diranên xwe firçe dikî, hi ii?

Hecî Demşo bi devê xwe yê tije kef dibe keftelefta devê wî, dibêje:

-De îja firçeya te çi ye, firçeya min çi ye, hecîyê? Firçe firçe ye!

Hecî Meyrê sifre û mesefa xwe dibe li mitbexê datîne û bi şûn de ber bi hecî Demşo ve tê. Hecî Demşo diranên xwe şuştine, bi destmalê dest û devê xwe zuwa dike. 

Hecî Meyrê bihêrs destê xwe dirêjî firçeya xwe dike, ji tasikê derdixe û diavêje satilka sergo/çopê.

Hecî Demşo ji tevgera jina xwe pir aciz dibe, dibêje:

-Porkurê! Ew firçe hîn nukîtop bû, ma çima te ew avêt? Û wek qudret bû; tenê pirtikeke xwarin jî di ber diranên meriv de nedihişt. Qey tu têdemayî yî!

-Weleh hecî, ez nikarim bi firçeya tu pê diranên xwe firçe dikî, rabim têxim devê xwe û pê diranên xwe firçe bikim. Dil û mahdê min ê di devê min re derkevin. Yeqqq! Tu çi genî yî! 

-Weleh Meyrê tu jî fentezî û gewî bûyî! Êdî te sola ewrûpîyan jî di taqê re avêtîye. Îja kî bîra "ez nikarim firçeya tu pê diranên xwe firçe dikî, rabim têxim devê xwe û pê diranên xwe firçe bikim!" Weylêê! Çima her şev tu kîrê min dikî quzê xwe, bi kîrê min quzê xwe dişoyî! Hi ii! Çima wê çaxê dil û mahdê te di devê te re dernakevin? Ha te firçeya min xist devê xwe, ha te kîrê min! Çi ferq dike?

fatîh altayli

Fatîh Altayli kî ye?

Fatîh Altayli li Wanê ji dawa dêya xwe ketîye û kes nizane bê bezê guhê bavê wî ji ku ye!

Lê...

Em dizanin.

Erê, em dizanin Fatîhê ku "Altay"li bi navê xwe ve dirûtîye bê kî ye û çi ye û çima xwe li pişt wî paşnavî veşartîye!

Pêşîyên me belasebeb negotîye,"Tirs merga rovî ye!"

Fatîhê ku dû re û ji tirsa bûye Altayli, ermenî ye û bi îhtimaleke xurt, bav û kalên wî ji tirsa qûnê bi vî paşnavî, xwestine ji bo pêşerojeke ewle paşeroja xwe kamûfle bikin ango ser wê bigirin.

Û bi ser jî ketine!

De îja...

Teresê ji bav û kalên xwe terestir, ji bo ji sîstemê re bibêje ez ji bav û kalên xwe jî terestir im, radibe zimandirêjîya nirx û hêjayîyên kurdan dike.

Ez dikarim bibêjim, "Şoşş!" an jî "Hoşttt!" lê heyfa ker û kûçikan, 

lewra ker û kûçik jî ji bo kulmek ceh an çend hestîyan bi qewmê xwe re nabin xayîn û xayîntîyê nakin.

Lê bi min...

Ji bo dînamîk û hesasîyeta me ya qewmîyetîyê sist nebe, carinan hewce ye teresên weha bipeyivin û bi wan peyvên xwe yên mîna xencerê xwînê ji kesayeta me biherikînin!..

Bêguman...

Bi xêra wê îdeolojî û felsefeya Apo ya qirêj, îroj kurd li bin sîwana neteweperwerîyê/qewmîyetperestîyê digihêjin hev

û bi xêra yên wek Fatîhê ne ji Altayê jî ev dînamîk û hesasîyeta wan a neteweperwerî gur dibe, xurt dibe, geş dibe.

Spas û malavayî ji bo dijminatî û xayîntîya dewşirmeyan! 

Axir...

Vî dewşirmeyê Fatîh Altayli zimandirêjîya şêxê me kirîye.

Binere Fatîhê ji tirsa qûnê xwe avêtîye paş "Altay"liyê, belkî ew bav û kalên te yên ji ber şwîrê osmanîyan filitîne, bi saya serê şêxê me filitîbin.

Belkî jî nuha bi xêra kîrî şêxê me tu di nav vê konforê de digevizî.

Baqil be û qedrê kîrê jê bigire.

Gotina Dawî

Xizmeta ku dewşirme di ber kurdîtîyê de dikin, ew hunermend û nivîskarên bi eslê xwe kurd lê bi huner û qelema xwe tirk, nakin!..

kundir an cebeş

Di huner û edebîyat û qada rewşenbîrtîyê de pirsgirêka herî mezin ew e ku

çi hunermend, çi nivîskar, çi rewşenbîr, pirê wan, ji bo konfora xwe ya tenê bêhna çend kurtêl û hestîyan jê difûre, diherin li ber sîya dewlemendên bêkarakter pal didin.

Û ew dewlemendên bêkarakter jî radibin li ser pişta van konformîstên bêkarakter quretîyên populîst dikin.

Loma jî îro ro...

mixabin, ne qîmetê xeyal û afirînerîyê heye, ne jî qîmetê qelemê û mejî!..

Têbinî ango Jêrenot:

Hin nivîskar û hunermend û rewşenbîrên lawê bavê xwe jî hene, haa!

Carinan ez azadîyê dişibînim firînê, firîna çêlika çivîkekê yan jî çêlika balindeyekê...

Li ser meseleyê,

ji bo çêlikên teyr û balindeyan azadî bi firînê dest pê dike.

Û heta wê rojê jî di bin baskên maka xwe de hêdî hêdî hînî jîyanê dibin.

Heger maka wan ne li ser serê wan be, ew çêlik berî bi bask bibin, dikarin li teyr û tulûrên di ser xwe re dibînin bê çawa baskan li ewran dixin, binerin, bixapin û bêyî ku hay ji xwe û hêz û qudreta xwe hebin, ew jî dikarin ji bo azadîyê baskan li hev bixin, lê...

heger ew bask baş negîhaştibin ango xurt nebûbin, hewldana wan a ji bo azadîyê dibe felaketa wan;

loma jî...

xwendin xwendin xwendin,

hînbûn hînbûn hînbûn,

xwenaskirin xwenaskirin xwenaskirin,

vîzyon vîzyon vîzyon!..

Yan na...

Azadîya bi nezanî, ji serxweşîya alkolê xerabtir e û heta meriv li xwe hayil dibe, hasil dihere di mûsil re derdikeve.

Azadî serxweşîyeke xweş e, lê heger meriv bi wê serxweşîya xwe bizane û bikare xwe kontrol bike.

Haa!

Hûn dikarin bibêjin, "Ez di kontrolê nim!"

Min got,

"Hûn azad in!" :))

Jin û mêrek,

çi heval, çi dildar, çi zewicî...

Heger ji xêndî pevşabûn û nîyhandinê, 

ew ê nikaribin li ser romanekê, li ser çîrokekê, li ser nivîsarekê bipeyivin, nîqaşê bikin; 

heger ew ê nikaribin bi hev re li fîlmekî binerin û piştî ew fîlm qedîya, li ser wî fîlmî civateke hunerî bigerînin û çend krîtîkan bikin;

heger ew ê nikaribin li ser meseleyên sîyasî, civakî, kulturî sohbetekê bikin;

heger ew ê nikaribin ji bêdengîya hev jî sûd û îlhamê bistînin û li ber rîtmên wê bêdengîyê li ser baskên hîs û hestên delodîn siwar bên û xwe ber bi xeyal û fantezîyan ve bibezînin; 

heger ew ê bi hezkirineke çavnebarî hevdu basko bikin û sînoran li hevdu teng bikin, 

berî ku baskên we yê bişikên û bi tevayî hûn ê firînê ji bîr bikin, bifirin, herin baskên xwe li ewran bixin.

Vê carê jî HEDEP bû DEM!..

Wer xuya ye heta du sê salan êdî alfabe û ferhenga tirkî yê hew bi kêrî van partîzanan bên, lewra hêdî hêdî dawî li herfan jî tê, li peyv û gotinan jî...

Lê eyarê bêxîretîyê fireh e, loma jî hemû alfebeyên dinyayê di xizmeta wan de ye;

ji bilî alfabeya kurdî.

Dibêjin ji erdheja Gemlikê vir de ye deng û pêjna serokê sererd û binerd sayin û bi ser de jî birêz Evdela Ocalan nayê!..

Rast derew, xêr û guneh di stuyê rojnameger û çapemenîst Haşimê Fatê de be, dibêje, bi îhtimaleke xurt, di dema erdhejê de serokê sererd û binerd li qiraxa bahrê li ser kendalekî bi şewka xwe ya seksî masî digirt û bi wê erdhejê re nig lê şemitîye û ketîye nav avê û mîna Yûnis pêxember nuha di zikê masîyekî yûnis de ye û bi hukm û qudret û têgihiştina îlahî, ji bo felsefeya xwe li seranserê dinyayê belav bike û qûnê li enternasyonalîstîya Che Guevara biqetîne, okyanûs bi okyanûs derketîye rêwîtîyeke şoreşgerî.

Lê dîsa jî parêzerên wî hewl didin derkevin kifşê bê ev bûyera dîrokî çawa qewimîye!..

Gotina Dawî

Azad, tenê wek nav li zarokên xwe nekin, her weha wan hînî azadîyê jî bikin,

lê...

hewce ye hûn bi xwe jî azad bin!

felek û felaket

Heger bextê kurdî tune be, kurd ê pê bigirin, lê jixwe me pê girtîye, hayê me ji bayê felekê tune ye.

Û felek jî li ser serê felekan diqeeime, mixabin.

Hew Xweda dizane bê çend felek bi haweyekî felaket bi ber bayê felekê ketin!

Lê dîsa jî...

Di nav vê felaketê de em xwe li qîrîna felekê digirin!..

Feleq bi kurdî diqîre,

lê ew ziman êdî ne stargeh e.

Gotina Dawî

Êdî gotin ji xwedîyê xwe xeyidîye!..

helbesteke nehelbest

li ber kulîyên berfê, zarokekî nuhbalix bi serê kîrê xwe girtibû û dibeliqand, bi şeytanî

sofîyekî ereb î diranfîşek ku heta vî emrî ji ber nebûna avê tenê bi axê destmêj girtibû, rabû destmêj girt bi mîza wî zarokê nuhbalixbûyî;

lê berî destmêja xwe temam bike bi kêlîyekê

mîz li lawik esirî û nimêja esir li sofî bihurî!

sofî go hey xwedênehişto! çima mîz li te sekinî?

lêwik go, "kîr kîrê min e, çi ji te re, hey sofîyê tiredîn î beradayî!

sofî bê bask firîya çû bi ewrê bê stûn ve aliqî,

lê bi tiqetiqa kenê xwedê re veciniqî û li erdê ket, pengizî!

laşê wî bû nod û neh perçe û çû bi serê kîrê zarokekî kurd ve zeliqî!

mejîsistîzm

Min got,

"Yaşar Kemalên me ne kêm in!.."

Çi ii?

Te got,

"Kewa gozel!"

Ê ma tu nabêjî hezkirina kurdan a li kewa gozelê ji ku tê?

Her du jî dijminê qewmê xwe ne!

Lê...

Ya meriv diêşîne hûn dizanin çi ye?

Ew kurdên me yê bi qelema xwe ya bi tirkî dijminatîya tirkan dikin...

Ax ax û sed ax!

De îja hûn nizanin bê bi wê dijminatîya xwe ya bi tirkî, ruhê tirkîtîyê çi qasî xurttir û qewîmtir dikin.

De ka em ê çi xwelîyê li serê xwe bikin û em ê çawa bi vî dijminê ku em bi destê xwe wî mezin dikin re şer bikin?

De xalo de xalo!

Çemê çetelê de xalo!..

Û ecêba ji ecêban mezintir jî, 

qedr û qîmetê van qelemtirkan ji qedr û qîmetê me qelemsêwîyan pirtir e.

Ê de bila,

kurd derkevin nêçîra kewê

û kew jî ji wan re bike qebeqeb, bixwîne di qefesê de.

Erê...

Kew bike qebeqeb, bixwîne

û kurd jî li ber wê qebeqebê bi cizbê kevin, heta hetayê!..

Kurdên dewşirmebûyî yên mejîyê wan bi çîrçîrok û çîvanok û meselokên çepgirî û sosyalîzm û komunîzm û enternasyonalîzmê bloke bûye, ji dêvla hûn ji bo karaktera xwe ya pûşt û pûç têkevin nav hewldanekê û wê karakterê lê vegerînin, hûn radibin xwe dikin dûvikê qûna tirkên çepgir ên sexte û hewl didin hemû kurdan jî mîna xwe bikin bêkarakter.

Û ev pûşt û pûçên heram jî destek û piştgirîyê ji apocîyên dewşirme distînin.

Weke doh jî min gotibû,

heta rişma kurdan ji destê apocîyan dernekeve, kurd ê nebin xwedîyê xwe!..

Berê,

dema em zarok bûn, meh mîna salan bûn; ji destpêka dibistanê heta betlanê, bi meriv wek emrekî dirêj dihat; çavê me diqerimî di rêya havînê de.

Ax ax ew havîn!

Xeyal û afirînerîya zarokên nuha têr nake ji bo bi ruh bînin wan havînan.

Lê piştî meriv mezin dibe, 

dem û zeman zû diherike; êdî ne roj û hefte û meh, sal mîna avê diherikin...

Qîmetê ku dema hûn tê de ne bizanin. 

Heger we bextewarî zevt kir, li reng û ins û cinsê wê nepirsin, xwe serbest berdin û bi ber pêlên wê ve bipengizin; lê nepirsin bê ka ji ku an ji kê hat...

Wê kêlîyê heger we xwe bextewar hîs kir, wê hîsê biparêzin, nehêlin ji nav lepên we bifire.

Û ji bo ew hîs nemire, hewce ye hûn destê xwe lê neşidînin; kulmek nefes jî divê...

Gotina Dawî

Heger tu bi kurdî nizanibî, tu ne kurd î.

Û heger tu ne kurd bî jî, heqê te tune ye tu bibî berpirs û nûner û temsîlkarê kurdan.

huner û hunermendên nehunerî

Huner azad e.

Û divê huner azad be.

Lê...

Hunermend?

Hunermendê ku tê negîhaştibe bê azadî çi ye, ew ê di nav hunerê de xav û beloq xuya neke?

Anku huner ê qûna wî hunermendê neazad nede tavê?

Dev ji çîrok û çîvanokan berdin!

Nizanim huner azad e!!!

Nizanim huner bi îdeolojî û sîyasetê nelewitînin!!!

Nizanim huner ne malê partî û rêxistinan e; huner azad û serbixwe ye!!!

Nizanim huner ji bo hunerê ye!!!

Nizanim huner ji bo hunerê ye yan ji bo civakê ye!!!

Erê! Erê! Erê!

Lê heyran,

jixwe huner li dewsa xwe ye û hur û azad û serbixwe ye, yên ne hur û azad û serbixwe "hunermend"ên we ne.

Xêr di felsefeya pûç de tune ye. Bi gotina "huner azad e" meseleyan manupule nekin; hunermendên hûn bi serê wan sûnd dixwin ne tu barûte û qeşmer in.

Kesên ku dilê wan heye karê hunerê bikin û bibin hunermend:

1-Divê şûtîtazî anku şilfîtazî be.

2-Divê ne alîyê sîstemê be, ne jî alîyê partî û rêxistinekê be, ji bo hunera xwe û civakê her muxalîf be.

3-Divê xwendeyekî xwedan vîzyon be.

4-Divê xeyalxurt û afirîner be.

5-Divê durist û saxlem û wêrek û bixwebawer be.

6-Divê di nav qalibên ehlaq û şerm û tirs û metirsîyê de nefetise.

8-Divê bi serxweşîya populîzmê serxweş nebe û nekeve pey konforeke sexte.

We got dev ji Mem Ararat berdin, huner azad e?

Huner azad e, lê Mem çi qasî hunermend e?

Divê em bersiva vê pirsê bidin!..

Min got:

-Evdilayê ne ji ometa Abdullah, çi dikeve serê te ji van çîrok û çîrçîrokên misilmanan?

Got:

-Seyda, hemû fantezî ne, lê ne bi nîvê fantezîyên te xweş û balkêş in; bi qasî te ne xeyalxurt û afirîner in.

Ez kenîyam...

Min got:

-Erê temenê min bi ser çelî ketîye, lê gelo ew îhtimal heye wehîy ji min re jî bê ango Cibo bê di guhê min ê çepê de bifîkîne?

Ew jî kenîya...

Got:

-Seyda, hema qesem bi navê Xwedê, heger pêxembertî ji te re bê, mirîdê te yê ewil ez im û tu sax! Felsefeya te, vîzyona te, sekn û helwesta te, nerîna te ya li jîyanê, ya li ehlaq, ya li zewq û fantezî û kêfê... bi şeref bihuşta baqî yê bibe heqîqî.

Em bi hev re kenîyan...

Min got:

-Ji çîroka Mûsa û Ferhûn fîlmekî xweş çêdibe, haa!

Got:

-Kirine fîlm, lê bi min ne têr û tije ye ew fîlm. 

Ji nişka ve kenekî ew girt û bû hakehaka wî...

Min got:

-Çi bû, malnexerab?

Got:

-Seyda, rojekê ez li cem mala hevalekî xwe bûm, mijar wek nuha li ser Mûsa û Ferhûn vebû. Bavê hevalê min got, "Ew Mûsayê ku bahr kir du felqe çima ji ber Ferhûn revîya? Bila Ferhûn jî bikira du felqe û xwe û ometa xwe jê xelas bikira. Derew merew in. Haa û bira navê Ferhûn ê rast jî ne Ferhûn bû, Ewnê ye û her fereke gunê Ewnê bi qasî petêxekî mezin bûye.

Min got:

-Çima tu nabêjî Mûsa ji tirsa gunê Ewnê revîyaye!

Û bû hakehaka me, em kenîyan.

Xweda ji misilmanan razî be. Ma ku ne ji van çîrok û fantezîyên wan bûya, me yê fantezîyên xwe çawa bixemilandana!

Gotina Dawî

Heta rişma kurdan ji destê apocîyan dernekeve, kurd ê nebin xwedîyê xwe!!!

ji roja çarşem e îroj

Dîroka Kurdan rastîya quranê û felsefeya îslamê têk dibe.

Çima û çawa?

Ê heyran, li gorî quranê û felsefeya îslamê, temenê Adem û Hewayê li dora 7 hezar sal e, lê li gorî lêkolên arkeolojîk ên li ser axa kurdan, dîroka şaristanîyê berî nuha bi deh duwazdeh hezar sal dest pê dike.

De hîn ev şaristanî ye, ka bê îja berî însan bigihêjin asta vê şaristanîyê çend hezar sal derbas bûne!

De lo lo lo lo lo lo!..

Ê ma ne de lê lê lê lê lê jî heye.

Axir...

Min got,

jan bi serê we û çîrok û çîvanokên we keve!

Di şerê israîlî û filistînîyan de hest û hîsên însên li bin guhên hev dikevin.

Heger tu israîlîyan biparêzî, tu dibî zalim, xwînmij xwînrijhez, bêûjdan, bêrehm!..

Heger tu filistînîyan biparêzî, tu dibî îslamîstê radîkal yê paşverû, şerîethez, hamasîst, hîzbulahîst!..

Gelo çare û çareserî çi ye?

Axir...

Ev mesele jî bûye girêka gû...

Tu wê girêkê vekî jî venekî jî, lewitandin e!

Meseleya HDPKKyê, ne meseleya xayîntî yan jî kurdîtîyê ye; 

meseleya HDPKKyê, meseleya rantê anku bazirganîyê ye.

Bi kin û kurmancî,

ev şer, tenê ji bo konfor û berjewendîya dused sêsed kesî ye; 

dawîya mayî jî, ji kîsê dêya xwe diherin, mixabin!..

Haa!

Ev konfor û berjewendî jî ne tenê ji bo alîyekî ye; her du alî jî mîna teyrên berateyan li ser diçêrin.

Yanî em dikarin ji vê tifaqê re bibêjin biratîya tirk û kurdan.

Pardon!

Yanî biborin, şirîkantîya tirk û kurdan!..

Lê kîjan tirk û kîjan kurd?

Tirkên ne tirkbûn û kurdên ne kurdbûn li ser bala wan...

Yanî notr in anku bêqewm in; 

dînê wan, îmana wan, ûjdanê wan, bextê wan pere ye.

Tirkên elîtîst û kurdên elîtîst, bi xwîna zarokên xizan û belengazan reng didin xeyal û fantezîyên xwe.

Û dê û bavên wan zarokan jî bi sloganan li ber fantezîyên van tucar û bazirganan bi cizbê dikevin.

Îja ka aqil!

Û ez baş dizanim, 

piştî xwendina van çend hevokan, zarokên xizan û belengazan ê di bin simbêlan de ji min re bibêjin,

"XAYÎN"!

Azadî, heger meriv bi zimanê wê bizane, azadî ye, wekî din malxerabî ye.

Û ji bo meriv hînî zimanê wê bibe jî,

xwendin, xwendin, xwendin; xwenaskirin, xwenaskirin, xwenaskirin hewce ye.

Azadî mîna kirasekî ye, lê berî meriv wî kirasî li xwe bike, hewce ye terzîyek wî perçeyî/qumaşî li bejna meriv bigire, bipîve, bibire û dû re bidirû, yan na ew kiras ê li ser meriv rûnane û meriv ê di hundirê wî kirasî de bibe qirdik û sosret.

Îja tew marjînalbûna bi azadîyeke sexte tê...

Ya star!

Gelî ciwanik û ciwamêrên "marjînal"!

Hewldana ku ji bo meriv marjînal xuya bike, meriv xav û beloq nîşan dide û pirê caran li ser zimanan meriv dibe mijara qerf û henekpêkirinê

ango bi zimanekî kuçe û sikakî, meriv dihetike, xwe dihetikîne.

Ne ku ji bo xelk ê ji we re bibêje filankesê/filankeso marjînal e, hûn jî rabin bi zorê xwe bikin marjînal, heger bi xweber hûn di çavê xelkê de bûn marjînal, ha ew e marjînal.

Bi kin û kurdîya kurmancî,

ne azadîya bi nezanî, ne jî marjînalbûna bi zorê û xavî...

Gotina Dawî

Xwe bin, tenê xwe bin!..

heft çîrokên hirçê hebûn

Peyva "ji mêranî ket" bêguman ji bo însên e, lê ji bo heywên, xusûsî jî ji bo kûçikan "ji nêranî ket" ne xerab e.

Min got, lê bêguman ev ne karê min e, karê zimannasan e; dikarin serê xwe pê re biêşînin/neêşînin.

Lê ez dibêjim heger seyda Mistefa Aydogan vê nivîsê bixwîne, li ser rê be jî, ew ê telefonî min bike û ya xwe bibêje.

Îja ez vegerim ser rojeva xwe...

Serjimara kûçikên bêxwedî êdî problemeke ewleyîyê ye; lewra meriv dadigere ser kîjan kolanê, ilhez meriv li yekî duduyan rast tê; tew carinan mîna pez bi kerîyan digerin.

Ê de kes newêre dengê xwe jî bi wan re bike ji tirsa heywanhezan!

Na na...

Ji ber xwedîlêderketina heywanhezan, kûçikên vî welatî ji çêlekên Hîndistanê quretir bûne.

Kêf kêfa wan e; heger ne ji tirsa meleyan be, ew ê herin di mizgeftan de jî vekevin, 

bêdestmêj...

Her ku xelk dibêje, "Xeter e, êdî çareyekê ji van kûçikan re bibînin, em hew dikarin zarokên xwe bi tenê bişînin derekê." 

Heywanhez dibêjin, "Ê wa ye em wan ji nêranî dixin ango pûç dikin. Ma hîn hûn doz û dahweya çi dikin?"

La hewle wela!

Heyran!

Ev kûçik nanin me ango nakutin me, êrişî me dikin, êrişî me!..

Yanî...

Ne kîrê xwe, diranên xwe dixin me!

Mem Ararat li ser twîtterê weha kerem kir:

"Kurdbûn, bêyî sosyalîzm, komunîzm, îslamîzm, kapitalîzm û hemû îzmên din dibe, lê kurdbûn, bêyî zimanê kurdî nabe."

Û piştî vê twîttê mirîd lê hatin xezebê, lê ka em ê guhdarî bikin bê ev mijar ê berê me bide kî derê?

Lê hûn dizanin problem çi ye?

Bi qasî ez Mem Ararat dişopînim, Mem bi xwe jî ne dûrî civaka wê zîhnîyetê ye; kesên bi wan re radibe rûdine jî ji wê sifreyê diçêrin û heval û hogir û ehbabtîya wan eşkere ye.

Piştî wê twîttê û wan êrişan, li ser medyaya sosyal ango li ser twîtterê hîn ez rast nehatime ku hevalekî wî yan ehbabekî wî piştgirî û destek dayîyê û li ser wî du gotin nvîsîne...

Di rewşên weha de xwe li bêdengîyê datînin û newêrin dengê xwe bikin; lewra naxwazin konfora xwe xera bikin; ji wê zîhnîyetê diçêrin. 

Nizanim tê bîra we?

Carekê êrişî Yildiz Çakarê jî kiribûn.

Piştî wê êrişê ji derdora Yildiz Çakarê ku dema mesele dibe civatên magazînî, ji hev re xweş dikin, deng ji kesî nehat, kes li pişta wê derneket û wek destek du hevok nenivîsandin.

Îja heyran!

Me dêr jî şewitandîye, mizgeft jî...

Her kî pêrgî êrişekê tê, em radibin xwe jê re dikin mertal û dest bi parastinê dikin, xwe piçekî din li ber çavê wê girseyê/kîtleyê reş dikin, 

lê ew ên em xwe ji wan re dikin mertal, piştî demekê tew wek ku tişt neqewimîye, dîsa dikevin nav wê êl û naxirê û dibe hîrtehîrta wan û ji hev re xweş dikin.

Loma jî...

Êdî ez ê zû bi zû xwe bi ser avê nexim û nekim qarewar. Ewil bila Mem Ararat navberekê/mesafeyekê têxe navbera xwe û wê girseyê/wê zîhnîyetê, dû re em ê ji wê sekn û helwesta wî re bibêjin,

"ŞABAŞ!"

Ji min re çîrok û çîrçîrok û çîvanokan nebêjin!

Stranên te, çîrok û çîrçîrok û çîvanokên te, metelok û meselokên te, bîranîn û serpêhatîyên te, folklor û destanên te bi zimanê te dibin ên te.

Xwe nexapînin û nebêjin dema mijar dibe qewmîyetî/neteweyetî, xala herî girîng ne ziman e.

Heger ziman tune be, tu bi xwe jî ne xwe yî; kî te bi kîjan zimanî bipeyivînî, tu ew î, tu aîdî wî yî!

Û ya din...

Dîsa dubare dikim. Xwe neavêjin pişt mahne û bahaneyan û xwe û me nexapînin.

Çi sîyasetvan çi rewşenbîr, çi hunermend çi nivîskar, heger kurdek ê rabe doza kurdîtîyê, netewetîyê bike, hewce ye ewil ji xwe dest pê bike û xwebûn jî ji zimên dest pê dike. 

Çawa ku ji bo tucaretê û berjewendîyên xwe yên şexsî di nava salekê de hûn xwe hînî her gûyî û her şeytanîyê dikin, ji bo doza xwe jî (heger hûn bi xwe û doza xwe re rast û durust bin) hûn mecbûr in xwe hînî zimanê xwe bikin; qe nebe wê hewldanê bikin;

heger na, ji qûna we nayê, belasebeb ji xelkê re çîrok mîrokan nebêjin û ji bo populîzma xwe herin ji xwe re bi tiştik miştikin din re mijûl bibin.

Ziman, ji quretî û populîzma we wê de ye!

Gotina Dawî

Dema mijar bû netewe, li ser zimên bi kesî re nekevin nav nîqaşê, lewra ya te dike perçeyeke ji wê neteweyê zimanê te ye.