Vê pêlê min xwe daye qelpîyan, bi xwe re nabînim xwe tev bidim, ez ji qelemê qelem ji min xeyidîye.
Ez bibêjim kêfa belek, lê di germa havînê de belek jî li bejneke sî digerin ku herin li wir pal bidin.
Sînemagerê tirkîyeyî Kadir Înanir jî wek gelek kesên ku xewn û xeyalên xwe nebirine serî, xatir xwest û bar kir, çû.
Ê de madem ku çû, em jî zêde nedin dû bê çi li pey xweşt û çi bi xwe re bir û çû.
Sînemagerekî çê û jêhatî bû. Salên dawîn hêla wî ya politîk jî derket pêş û heya jê hat hewl da bi kêrî tiştinan bê, lê wek her nekurdî wî jî doz û dahweya kurdan bi zîhnîyeteke nekurdî nas kir û enerjîya xwe li fantezîyên romantîk xerc kir ku jixwe gelek kesên ji wê zîhnîyeta nekurdî jî, xwestin têkevin wê kadraja wî û bi saya wê hêla wî ya populer kurmê xwe yê populîst bişikînin.
Axir…
Ruhê wî şad be û li hêla din Xweda 72 horîyên nebedew bike qismetê wî ku jixwe li vê hêlê têra xwe qûn li bedewan qetand.
Gelo dema ev meleyên fehş û nekedîbûyî xwe bi azanê re berdidin û ji kadraja îbadetê derdikevin ma qey neh deh xwelîser zêde diherin mizgeftê?
“Allahûekber û Allahûekber û nizanim çi” û bes. Ma xêr e mîna hûn li konserê bin û stranan dibêjin destê we ji wê mikrofonê nabe ku hûn wê azanê qut bibirin!
Li ser vê axê, kêm zêde her kes meaşê xwe heq dike, tenê mele heq nakin. Fîkefîka wan e li ber klîmayê vedikevin û tiran dişeqînin, kêf kefa wan e, ji belek jî bêtir kêf dikin.
Gotina Dawî
Ku meriv xwe nas neke jixwe meriv ê nekarî hevalê xwe jî nas bike.
Û ku meriv lê nekole hew meriv dibîne hinek gora meriv dikole…
