Bi zaroktî mezinên me ji kesên xurt ên wek fîtan re digot, “Gayê Xwedê!”
Û hayê gayê reben ji bayê felekê tune em kurd ketin guhê wî;
di guhê wî de em ketin xewê, xewa xwelîserî û belengazîyê;
ne hayê me ji gurmînîya topê çêdibe, ne jî em dizanin bêhna xwîna kê tê ji selaya melê;
deh ji me bimirin jî deh belengazên din dikevin dewsê…
Erê, dibêjin israîlîyan çawa ku ji bo serxwebûna durzîyan piştgirî daye durzîyan, ji kurdan re jî gotine heger hûn bixwazin em dikarin piştgirîyê bidin we jî ji bo serxwebûnê,
Lê destê kurdan ji birayên wan ên tirk û ereb nebûye û “biratîya gelan” ji serxwebûn û azadîyê çêtir û pîroztir dîtine;
nizanim, wer dibêje Bedran Dereyê nîvkurd û nîvapocî.
Lê bi min,
israîlî ne zarok in, ne jî kawik in; ew ji min û we çêtir dizanin ku benê morîkên ca me qetîyaye di ber mislimanên fehş û îslama şaş de,
loma jî bawer nakim ku bi fikreke werê ber bi kurdan ve çûbin;
bawer nakim, lew nîvê kurdan misilman in, nêvîyê din jî mirîdên mirîdan in û her du nîvik jî dijminên israîlîyan in;
qey ez û çend xwelîserên mîna min in ên ne jî her du nîvikan,
lê xuyaye em jî ne li hesabê wan tên, ne jî bi kêrî wan, mixabin.
Axir…
Heger israîlî bizanin ku kurd bûne kurd anku kurd ê bibin kurd, nahêlin sibê, ew ê îşev azad û serbixwe bikin Kurdistanê.
Gotina Dawî
Dawîya dawî qantir ê jî bizê, lê em ê nebînin ku kurd ketine xema kurdbûnê.
