Nahlet li kodika tembûrê bê!
Mixabin, şahê dawetan Emînê me yê Erbanî yê ku govend li ber stranên wî bi cizbê diketin jî şehîd ket û çû!..
Zemên ew jî dabelihand!
Dîsa mixabin,
tembûr sêwî, elektro êtim ma. Û têlên tembûrê jî êdî bêtilî ew ê bi xwe xweş bînin.
Wî jî wek her bêdewletî berî welatê xwe azad û serbixwe bibîne, çû.
Erê, tiştê çû hewce ye meriv nede dû, lê çû…
Xwedê heqê wî ji Mûradê Emrûdî û Bismillî Zeko û Ednanê Şêbî re nehêle.
Bi nifirên wan çû, rehmetî;
êdî meydan ji wan re ma.
Heyf!
Bi çûna rehmetî re êdî Aynûr ê jî hew li ber strana “Ax Aynûr zalim Aynûr” bireqisin.
Tew belkî piştî çûna rehmetî dê û bavên Emînhez hew navê Aynûr jî li keçikên xwe bikin.
Min go dinya derew e, lo!
Û Emîno çû!
Gotina Dawî
Emînê Erbanî bi civakê da qebûlkirin ku meriv nexwende, nezan, bêvîzyon û her weha ji do-re-mî-fa-sol-la-sî fêhm neke jî meriv dikare navê xwe bi hozan û hunermendî li ser rûpelên dîroka muzîkê binivîse.
Gotina Herî Dawî
Henek li hêlekê, lê weleh di zemanê xwe de bira jî tu şahê dawetan bûyî û te kes di se pozê xwe re nedidît.
Axir…
Rehm li gora te be û li hêla din Xwedê te bike şahê govenda horîyan.
