bi saya serê wan, kurd ji nezanîyê ber bi nekurdbûnê ve dibezin.
Erê, belkî nezanîyê piçekî dişon û çend tiştan li vîzyonê zêde dikin, lê jixwe tiştên ew dibêjin an dinivîsin êdî li ber destê her kesî hene;
telefoneke androîd, înternet û google…
Loma jî,
vî zemanî ji kurdan re, ji entelektuelîyeke mekanîk bêtir karektereke xwezan û xwenas divê.
Hûn çi qasî jîr û jêhatî û zana bin jî, heger zimanê we protez be, ji wê jîrbûn û jêhatîbûn û zanabûnê re tenê hûn himaltîyê dikin.
We got çi? Dengê we nehat min!
Himm!
Hûn nikarin baş û xweş hest û hîs û fikir û daxwazên xwe bînin ziman.
Naxwe…
Çima hûn hefs û zindan û êşkenceyê didin ber çavê xwe?
Naxwe…
Çima hûn mirinê didin ber çavê xwe û diajon ser mirinê?
Nakokî û paradoks û nexweşî!
Bi kin û kurdîya kurmancî, heya hûn xwe tedawî anku baş nekin, tenê di nav wê “doz”e de hûn ê bibin kulmek toz û hew.
Leyla Zana, lê hûn çi qasî zana ne?
Haa!
Ez vê jî bibêjim,
ne meriv bi nav û paşnavan zana dibe, ne jî meriv bi nav û paşnavan azad û serbixwe dibe;
loma jî,
cehd û hewl, ked û emel, sekn û helwest, rastî û dilsozî divê.
Ji hêlekê ve hûn konsepta biratîya gelan û demokrasîyê diparêzin û hewl didin bi birayên xwe yên tirk re di nav sînorên mîsak- î millîyê de wek tirkîyeyîyekî bijîn, lê ji hêlekê ve jî birayên we radibin doza qirkirin û jenosîda we dikin!
Êêê!
Madem hûn ê zimanê wan qebûl bikin, madem hûn ê alaya wan qebûl bikin, madem hûn ê sînorên wan qebûl bikin û madem bi tirkirina zimanê xwe, hûn ê hebûna xwe red bikin,
naxwe dema hatin pêl serê we kirin jî, dengê xwe mekin, xwe aciz mekin.
ji ber ku hûn heq dikin, ji ber ku hûn li wan neheq in.
Dû re,
ku hûn rabin bi zimanê wan hovan wan hovan rexne û şermezar bikin jî, ew ê ne xema wan hovan be,
ji ber ku,
hov û demokrasî dûrî hev in û rexne û şermezarî anku protesto li welatên pêşketî û modern û medenî digihêjin armanca xwe;
wekî din tenê masturbasyoneke xwelîserîk û belengazonîk e.
Axir…
Gotina Dawî
Kurd ji dagirkerên xwe bêtir ji Kurdistanê ditirsin, mixabin.
